Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Κριτική βιβλίων

Eon / Eona – Alison Goodman

Η Σοφία ψάχνει πάντα για βιβλία για την όμορφη βιβλιοθήκη της. Κάπως λοιπόν έπεσε στα χέρια της το “Εον – η αναγέννηση του δράκου”, το διάβασε, της άρεσε και μου το πρότεινε, μαζί με τη συνέχειά του το “Εόνα” (το οποίο όμως απ’ όσο βλέπω δεν έχει μεταφραστεί ακόμα).

Η αλήθεια είναι πως δίστασα να το διαβάσω. Έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία για εφήβους με δράκους κλπ, είχα μικρές προσδοκίες από αυτό και ιδίως μετά τα εξαιρετικά βιβλία που είχα μόλις διαβάσει, δεν ήθελα να ξεπέσω σε κάτι απογοητευτικό.

Ένα όμορφο Σαββατοκύριακο όμως που πήγαμε στο σπίτι της, στην υπέροχη Φοινικούντα, το βρήκα εκεί μπροστά μου, δεν είχα κάτι να διαβάσω και αποφάσισα να το ξεκινήσω. Μέσα στο Σαββατοκύριακο το είχα σχεδόν τελειώσει, με είχε απορροφήσει και ξεκίνησα και το δεύτερο (στα αγγλικά πλέον), το οποίο τελείωσα επίσης μέσα σε 2 -3 μέρες.

IMG_20150905_193942

Είναι τόοοοσο καλά θα μου πείτε; Εντάξει δεν είναι κάνα αριστούργημα, δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα, αλλά κυλούν ωραία και έχουν πολλά προτερήματα. Είναι κάτι σαν ένας θηλυκός Έραγκον, πιο καλογραμμένος όμως! Να περιγράψω λίγο τι γίνεται:

Το βιβλίο λαβαίνει χώρα σε ένα κόσμο στον οποίο υπάρχουν 12 δράκοι, αντίστοιχοι με τα ζώα του Κινέζικου ζωδιακού κύκλου. Υπάρχει δηλαδή ο δράκος-άλογο, ο δράκος-φίδι, ο δράκος-αρουραίος κλπ και υπάρχει και ο δράκος-δράκος (ή αλλιώς δράκος-καθρέφτης). Κάθε ένας δράκος διαλέγει ένα 12χρονο αγόρι την Πρωτοχρονιά που έρχεται η σειρά του. Τη χρονιά του αλόγου δηλαδή, ο δράκος-άλογο διαλέγει ένα αγόρι, το οποίο γίνεται ο μαθητευόμενος δρακομάτης του. Μετά από 12 χρόνια που θα διαλέξει ξανά, ο μαθητευόμενος θα γίνει δάσκαλος, ο προηγούμενος δάσκαλος κατεβαίνει από την εξουσία και ο δράκος διαλέγει καινούριο μαθητευόμενο. Οι δράκοι μαζί με τους δρακομάτηδές τους βοηθάνε στο να αποφεύγονται φυσικές καταστροφές και να κυλούν όλα ομαλά και βεβαίως υπάρχουν πολλοί κανόνες που καθορίζουν τα πάντα γύρω από τους δράκους, τους δρακομάτηδες, την επιλογή τους κλπ. Τη χρονιά που έρχεται η σειρά του κάθε δράκου, αυτός αποκτά μεγαλύτερη δύναμη από τους άλλους κα ο δρακομάτης του είναι αρχηγός των υπόλοιπων. Ο μόνος που δεν έχει δρακομάτη είναι ο δράκος-καθρέφτης γιατί για κάποιο λόγο έχει εξαφανιστεί τα τελευταία 500 χρόνια.

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι.. η 16χρονη Εόνα. Είναι μεγάλη, είναι κορίτσι, είναι κουτσή, αλλά έχει μεγάλο χάρισμα. Ο δάσκαλός της την έχει βάλει να παριστάνει (με επιτυχία) το 12χρονο αγόρι και  ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη της στην επιλογή του δράκου-αρουραίου. Εάν βεβαίως καταλάβει κανείς το πόσο τους κοροϊδεύει, οι επιπτώσεις θα είναι ζοφερές και για αυτή αλλά και για τον δάσκαλό της.

Με την περιγραφή που διάβασα, καθώς και στην αρχή του πρώτου βιβλίου η σκέψη μου ήταν “άλλο ένα βιβλίο με έναν έφηβο διαφορετικό απ’ όλους τους άλλους που στο τέλος θα σώσει τον κόσμο, γιατί είναι ο διαλεχτός”. Παρότι αυτή είναι η βάση του βιβλίου, ίσως ο κόσμος που είναι βασισμένος στην Κινέζικη φιλοσοφία (ανάμεσα σε άλλες), ίσως το ότι υπάρχει διαρκής δράση (ιδιαίτερα στο δεύτερο βιβλίο), ίσως το ότι γίνονται και πράγματα που δεν περιμένεις (μαζί με άλλα που περιμένεις βεβαίως), με τράβηξαν. Στο βιβλίο μιλάει πολύ για τον πνευματικό κόσμο, τα πνευματικά κέντρα, την αύρα κλπ και με είχε επηρεάσει για μέρες.

Άλλη μια φορά λοιπόν που η εφηβική λογοτεχνία με κερδίζει. Το βιβλίο υπάρχει όπως είπα στα ελληνικά ως “Εον – η αναγέννηση του δράκου”, ενώ στα αγγλικά κυκλοφορεί με 4 (!!!) τίτλους, ως Eon, Eon: Dragoneye Reborn, Eon: Rise of the Dragoneye ή The Two Pearls of Wisdom. Το δεύτερο έχει κυκλοφορήσει με τον τίτλο Eona, Eona- Return of the Dragoneye ή The Necklace of the Gods.

Βιβλία διακοπών

Τρεις εβδομάδες διακοπών, τρια βιβλία! Και ευτυχώς (και ίσως περιέργως) και τα τρια εξαιρετικά!

Πριν φύγουμε για διακοπές αναρωτιόμασταν τι να διαβάσουμε. Στην αρχή είπαμε να ξεφύγουμε λίγο από επιστημονική φαντασία και λέγαμε να διαβάσουμε το The hunt for Red October και γενικά Τom Clancy. Όμως μετά είπαμε πως θέλαμε κάτι πιο σύγχρονο και ψάξαμε για τα καλύτερα βιβλία scifi του 2014 (ναι δεν ξεφύγαμε εντέλει). Βρήκαμε μια λίστα στο goodreads και διαλέξαμε να πάρουμε 3 βιβλία από εκεί, το Lock in του Scalzi, το The fifteen first lives of Harry August της Claire North , και το The Martian του Andy Weir. Το ένα καλύτερο απ’ το άλλο! Και τα τρια μπορεί να είναι στην κατηγορία sci fi, αλλά κανένα τους δεν ήταν με διαστημόπλοια και εξωγήινους.

 

Lock in – John Scalzi

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον η ανθρωπότητα μαστίζεται από έναν νέο ιό. Κάποιοι από αυτούς που νοσούν έχουν ήπια συμπτώματα (σα γρίπη ένα πράγμα), κάποιοι άλλοι όμως, μικρό ποσοστό αλλά παρ’ όλ’ αυτά τεράστιος αριθμός στο σύνολο της ανθρωπότητας, μένουν “κλειδωμένοι” στο σώμα τους, σα να έχουν πέσει σε κώμα, αλλά ξύπνιοι, έχοντας πλήρη αντίληψη του τι γίνεται γύρω τους. Ο κόσμος, όπως γίνεται πάντα, προσαρμόστηκε σε αυτή την κατάσταση και κατασκευάστηκαν ανθρωποειδή που μπορούν να μεταφέρουν τη συνείδηση των ανθρώπων αυτών, έτσι ώστε να λειτουργούν κανονικά μέσα στην κοινωνία. Έγιναν νόμοι  και υπάρχει και ειδικό τμήμα της αστυνομίας για εγκλήματα σε σχέση με αυτούς τους ανθρώπους που πάσχουν από το Haden’s syndrome όπως έχει ονομαστεί. Στο βιβλίο δυο αστυνόμοι προσπαθούν να λύσουν ένα φόνο που φαίνεται να έχει σχέση με όλο αυτό και στην προσπάθεια αυτή τα πράγματα περιπλέκονται…

Έχω διαβάσει νομίζω ό,τι έχει γράψει ο Scalzi και είναι από τους συγγραφείς που μου αρέσουν πολύ! Τα βιβλία του είναι όλα καλογραμμένα, με ενδιαφέρον και αγωνία, διαβάζονται μονορούφι. Το συγκεκριμένο βάζει και θέματα κοινωνικά μέσα, ταυτότητας. Με το να έχεις το μυαλό σου μέσα σε ένα ρομποτικό σώμα, το χρώμα, το φύλο σου, τα χαρακτηριστικά σου παύουν να έχουν πλέον σημασία. Ο ρατσισμός είναι ανάμεσα σε αυτούς που έχουν Haden’s syndrome και σε αυτούς που δεν έχουν.

Για όποιον ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει και το prequel του βιβλίου εδώ http://www.tor.com/2014/05/13/unlocked-an-oral-history-of-hadens-syndrome-john-scalzi/

 

The fifteen first lives of Harry August – Claire North

O Χάρι ανήκει σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν την εξής ιδιότητα: πεθαίνουν μεν, αλλά ξαναγεννιούνται και πάλι, ζώντας την ίδια ζωή ξανά και ξανά, έχοντας όμως κανονικά όλες τις μνήμες από τις προηγούμενες ζωές.

Μπορεί να σας θυμίζει λίγο Groundhog Day αυτό ή ακόμα τη σειρά Forever, όπως μου θύμισε εμένα το Life after life που είχα διαβάσει πριν από λίγο καιρό. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι – ευτυχώς. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω φοβήθηκα πως διαβάζω μια απ’ τα ίδια, λέω οκ, το έχουμε ξαναδει αυτό. Έχει όμως αρκετές διαφορές από ό,τι άλλο έχω δει και διαβάσει και από τη μέση περίπου του βιβλίου και μετά γίνεται ακόμα καλύτερο, καθώς καταλαβαίνεις πως το θέμα του βιβλίου δεν είναι αυτό που νόμιζες.

Δε θέλω να γράψω τίποτα άλλο, για να μη το χαλάσω σε κανέναν. Μου άρεσε πολύ, αυτό αρκεί νομίζω!

 

The Martian – Andy Weir

Το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει εδώ και καιρό! Μου άρεσαν και τα προηγούμενα δυο, αλλά με αυτό ενθουσιάστηκα!

Παρότι λέγεται Τhe Martian, δε μιλάει για αρειανούς και πράσινα ανθρωπάκια. Ο Αρειανός σε αυτή την περίπτωση είναι ένας -εντελώς γήινος- αστροναύτης. Η Γη έχει ξεκινήσει να στέλνει αποστολές στον Άρη. Παρακολουθούμε μια από τις πρώτες αυτές αποστολές όπου 6 αστροναύτες πάνε για να κάτσουν περίπου ένα μήνα. Μετά από 6 μέρες όμως, μια αμμοθύελα μεγαλύτερη απ’ όσο νόμιζαν πως θα έχουν να αντιμετωπίσουν, χτυπάει το μέρος που είναι και αναγκάζονται να φύγουν εσπευσμένα. Καθώς φεύγουν, η κεραία επικοινωνίας σπάει και χτυπάει τον ένα από αυτούς, τρυπώντας τη στολή του και τραυματίζοντάς τον. Οι υπόλοιποι θεωρούν (σύμφωνα με όλα τα στοιχεία που έχουν) ότι έχει πεθάνει και φεύγουν. Αυτός όμως ζει και καταφέρνει να ξαναμπεί στο hub. Τώρα πρέπει να βρει τρόπο να επιβιώσει στον Άρη για 4 χρόνια, με εφόδια για μόλις μισό χρόνο. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τη Γη για να τους πει πως ζει, ούτε να περιμένει βοήθεια από πουθενά.

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να λέγεται “Ο Μακγκάιβερ στον Άρη”! Είναι ένας αγώνας επιβίωσης με τη χρήση της χημείας και της γνώσης μηχανικής. Είναι ένα βιβλίο ελπίδας.

Αν το είχα διαβάσει μικρή είναι σίγουρο πως θα ήθελα να γίνω χημικός μετά (γιατί με το Μηχανικός δε το έχω τόσο). Πραγματικά ενθουσιάστηκα και με την πλοκή, αλλά και με το πόσο εξαιρετικά ακριβείς είναι οι πληροφορίες του. Νόμιζα πως είναι αστροναύτης ο ίδιος ή πως δουλεύει στη ΝΑΣΑ. Εντέλει είναι προγραμματιστής ο άνθρωπος, με τρελό χόμπυ όμως το διάστημα και τη μηχανική. Η τεχνολογία που υπάρχει στο βιβλίο υπάρχει ήδη (κάποιες φορές απλώς στο βιβλίο είναι πιο εξελιγμένη) και ο ίδιος έφτιαξε πρόγραμμα για να υπολογίσει τροχιές κλπ. Οκ, υπάρχουν κάποια λάθη, κάποια μη ακριβή πράγματα, αλλά δεν είναι επιστημονικό βιβλίο, είναι λογοτεχνικό!

Το βιβλίο βγήκε πέρισυ, έχει ήδη γίνει bestseller και έχει ΗΔΗ γυριστεί ταινία που θα βγει τον Οκτώβριο! Διαβάστε το πριν δείτε την ταινία θα έλεγα…

 

Το δύσκολο τώρα είναι να βρεις βιβλίο ισάξιο να διαβάσεις μέτα….

 

Καλοκαιράκι

Πάμε πάλι από την αρχή…

Όχι δε τα έχω χάσει, μόνη μου μιλάω, ξέρω πως για εσάς αυτή είναι η αρχή. Εγώ όμως έχω γράψει και σβήσει το ποστ 2-3 φορές. Κάθε φορά μου βγαίνει μια μαυρίλα, το διαβάζω, λέω “δε θέλω να ανεβάσω τέτοιο πράγμα” και το σβήνω. Και αυτό είναι κάτι που μου συμβαίνει μήνες τώρα, γι’ αυτό και έχω καταλήξει να κάνω 3-4 ποστ το μήνα όλα κι όλα. Ούτε καν για τα σημαντικά μας δεν κάνω ποστ… Μα δε θέλω καθόλου μετά από χρόνια που θα διαβάζω το μπλογκ αυτό εδώ να ψυχοπλακώνομαι! Αρκετά το νιώθω τώρα χαχαχααχα

Δε θα γράψω λοιπόν περί μαυρίλας, για το πως δεν έχω καμία διάθεση για το καλοκαίρι, δε θέλω να σχεδιάσω και να κανονίσω τίποτα, ούτε καν διακοπές… Τα αφήνω αυτά στην άκρη και θα πω για τα όμορφα!

Έχουμε κάνει λοιπόν μερικές εκδρομούλες. Πήγαμε δυο φορές στη Φοινικούντα, να δούμε τη Σοφία. Την πρώτη φορά πήγαμε και βοηθήσαμε λίγο στη Βιβλιοθήκη του σχολείου. Δεν ξέρω αν έχω γράψει ξανά για το ΠΟΣΟ περήφανη είμαι για τη Σοφία, έχει κάνει απίστευτη δουλειά εκεί.  Παιδιά που δεν είχαν ανοίξει πριν βιβλίο, τώρα κάθονται κάθε μερά εκεί. ΄Οταν ακούς πως μέσα στο κατακαλόκαιρο τα παιδιά πηγαίνουν και περνούν χρόνο στη βιβλιοθήκη του σχολείου, πως ζητάνε να μείνει ανοικτή και δανείζονται βιβλία… τι να πεις παρά ένα μεγάλο Μπράβο; Βεβαίως και οι άλλοι καθηγητές βοήθησαν και υποστήριξαν, αλλά η Σοφία είναι καρδιά της βιβλιοθήκης και χάρη σε αυτή λειτουργεί τόσο καλά. Μακάρι να το έβλεπαν και άλλα σχολεία αυτό και να παραδειγματίζονταν, αλλά αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να γίνει πιο συστηματικά και κεντρικά, εννοώ πως το εκπαιδευτικό σύστημα θα έπρεπε να υποστηρίζει τη λειτουργία της βιβλιοθήκης. Τι λέω τώρα…

Διάβασμα στην όμορφη αυλή

Περάσαμε φίνα στην όμορφη παραλία.

Αμμουδιά, γαλανά νερά, καλό φαγητό…

Φιλοξενήσαμε φίλους που είχαμε να τους δούμε πολύ καιρό και ήταν ένα Σαββατοκύριακο χωρίς προβληματισμούς και έγνοιες. Μόνο συζήτηση με την καλή παρέα, φαγητό και μπάνια. Α, και ποδήλατο για τους άντρες της παρέας!

Φόρεσε και την μπλούζα να μας διαφημίσει! (Photo by Kyriakos)

Είδαμε και πολλές ταινίες με τα παιδιά! Είναι ευκαιρία τώρα που δεν έχουν σχολείο. Βγάζουμε την τηλεόραση έξω στο μπαλκόνι, ανάβουμε σιτρονέλες γύρω γύρω να μη μας τρώνε τα κουνούπια, φτιάχνουμε μεζεδάκια και κάνουμε… θερινές προβολές! Βλέπουμε κυρίως παλιές ταινίες, μέχρι και James Bond βάλαμε να δούμε (μα είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν τα παιδιά τον Bond, James Bond;;;)

Διάβασα και βιβλία φυσικά! Έπιασα ξανά Τέρι Πράτσετ και διάβασα Το χρώμα της Μαγείας και Το φως της Φαντασίας. Τι ωραία που γράφει! Είναι αδύνατο να διαβάζεις βιβλία του και να μην χασκογελάς μόνος σου! Οι απίθανες ατάκες διαδέχονται η μια την άλλη και κάπου εκεί ανάμεσα στα αστεία και τα παράλογα, διαβάζεις και ατάκες που κρύβουν μεγάλες αλήθειες.

“Inside every sane person there’s a madman struggling to get out,” said the shopkeeper. “That’s what I’ve always thought. No one goes mad quicker than a totally sane person.”

H Ιωάννα με περίμενε να τελειώσω για να πιάσω το βιβλίο που διάβασε εκείνη και της άρεσε πολύ. Η μυστηριώδης εταιρία Μπένεντικτ του Trenton Lee Stewart. Της το έφεραν δώρο στα γενέθλιά της και φυσικά… το βούτηξα να το διαβάσω κι εγώ. Είναι βιβλίο εφηβικό, διαβάζεται εξαιρετικά εύκολα, έχει αγωνία και μυστήριο μέχρι το τέλος. Μια ομάδα ιδιαίτερα ταλαντούχων παιδιών αναλαμβάνει μια επικίνδυνη αποστολή! Σίγουρα το προτείνω στα παιδιά της ηλικίας της Ιωάννας.

Κατά τα άλλα μέχρι τώρα και τα δυο παιδιά είχαν υποχρεώσεις καθημερινά, κάτι με αγγλικά, με γυμναστικές, θέατρα, ωδεία κλπ. Ήταν και ο καιρός λίγο ζαβός φέτος, με βροχές και κρύο μέχρι τον Ιούλιο, καύσωνες τώρα. Αλλά πλησιάζουν οι διακοπές και πιστεύω πως όλα θα φαίνονται καλύτερα αν βρισκόμαστε στη θάλασσα, πίνοντας ουζάκι και παίζοντας μπιρίμπα!

Artemis Fowl

Πριν πολλά χρόνια, έβλεπα τα βιβλία του Άρτεμις Φάουλ στα βιβλιοπωλεία και μου φαινόταν από το στήσιμο και το εξώφυλλο πως ήταν άλλος ένας κλώνος του Χάρι Πότερ. Διάβαζα για μαγεία και ένα δεκάχρονο αγόρι και η εντύπωση αυτή ενισχυόταν. Έτσι δεν έδωσα ποτέ σημασία και το είχα καταχωρήσει στο μυαλό μου ως κάτι που μάλλον δεν αξίζει. Πόσο λάθος έκανα! Τίποτα από αυτά δεν ισχύει, τα βιβλία δεν έχουν καμία σχέση με αυτά της Rowling και φυσικά ο Άρτεμις δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον Χάρι, πέρα του ότι είναι και οι δυο δεκάχρονα αγόρια (στην αρχή), με μαύρα μαλλιά.

Ο Άρτεμις είναι μια ιδιοφυία, ένα υπερ χαρισματικό παιδί, με σκέψη, ντύσιμο και συμπεριφορά ενήλικα. Χρησιμοποιεί την εξυπνάδα του για να σχεδιάσει και να εκτελέσει πράξεις που θα του φέρουν χρήμα, οι οποίες φυσικά δεν είναι νόμιμες (teenage criminal mastermind είναι η περιγραφή). Η πορεία και η ζωή του θα αλλάξουν όταν ανακαλύπτει τον κόσμο των ξωτικών και τη μαγεία. Τα ξωτικά ζουν στο υπέδαφος της Γης και προσπαθούν να έχουν όσο λιγότερες σχέσεις γίνεαι με τους ανθρώπους. Ο Άρτεμις γίνεται ο νούμερο ένα ύποπτος και εχθρός, με την πρώτη συνάντησή τους.

Στα οκτώ βιβλία του (συν ένα μικρούλι), ο πλανήτης κινδυνεύει και σώζεται πολλές φορές, ο Άρτεμις ζει πολλές περιπέτειες και αποκτά άλλες διαστάσεις, ενώ εμείς αποκτούμε πολλούς αγαπημένους χαρακτήρες. Είναι φυσικά βιβλία εφηβικά, αλλά εξαιρετικά έξυπνα, που τα ρουφήξαμε οικογενειακώς! Μου θύμισαν το στυλ του Sculduggery, με το ίδιο έξυπνο χιούμορ. Δυστυχώς δεν κυκλοφορούν πλέον στα ελληνικά, καθώς ο εκδοτικός οίκος έκλεισε και δεν έχει πάρει κανείς ξανά τα δικαιώματα. Το θεωρώ απίστευτο κρίμα αυτό…

Δηλώνω λοιπόν Φαουλίτσα (χεχε) και πολύ στεναχωρημένη που έκλεισε η σειρά και ο Eoin Colfer δε θα γράψει άλλο βιβλίο με αυτόν! Θα τσεκάρω όμως τι άλλα βιβλία έχει γράψει.

Inspector Rebus

Αφού τελείωσα με την τριλογία της Hobb, είπα να ξεκινήσω κάτι τελείως διαφορετικό. Μια καλή φίλη εδώ έχει ξεκοκκαλίσει τα βιβλία του Ian Rankin με πρωταγωνιστή τον inspector Rebus. Οπότε είπα να τα δοκιμάσω!

Διάβασα τα δυο πρώτα, το Knots and Crosses και το Hide and Seek. Κάπως νουάρ αστυνομικά βιβλία, με τον Επιθεωρητή να καλείται να λύσει διάφορους φόνους, εξαφανίσεις και λοιπά μυστήρια. Είναι ωραίος τύπος ο Rebus, δε νοιάζεται για τους κανονισμούς και τις τυπικότητες, δε τα πάει καλά με τους συναδέλφους, έχει διάφορες δυσλειτουργίες και πολλά προσωπικά θέματα που πολλές φορές μπλέκονται στη δουλειά του.

Τα βιβλία τα ευχαριστήθηκα, είναι αρκετά έξυπνα και όχι ιδιαίτερα προβλέψιμα και σίγουρα θα ξαναγυρίσω στη σειρά αυτή για το τρίτο (και τα επόμενα φαντάζομαι). Απλώς με κάποιο μαγικό τρόπο μπήκε στη μέση ο Artemis Fowl και δε γίνεται να τον σταματήσω με τίποτα!

The soldier son trilogy – Robin Hobb

Τριλογία από τη συγγραφέα που έχει γράψει τριλογίες Farseer, Liveship Traders, Tawny man και The Rain Wilds Chronicles. Τα έχω αγαπήσει αυτά τα βιβλία κι έτσι όταν έψαχνα κάτι να διαβάσω αποφάσισα να δοκιμάσω μια άλλη τριλογία της. Την αγάπησα όσο και τα προηγούμενα. Στην αρχή φοβόμουν πως θα διαβάσω κάτι αντίστοιχο, μια καλυμμένη επανάληψη ίσως. Καμία σχέση. Είναι εντελώς διαφορετικά βιβλία και τα ρούφηξα με αμείωτο ενδιαφέρον.

Τα βιβλία μιλούν για τη ζωή του Nevare Burvelle, δεύτερου γιού ενός καινούριου ευγενή. Τι σημαίνει αυτό; Ο πατέρας του ήταν στρατιώτης, όπως είναι γραφτό να είναι όλοι οι δεύτεροι γιοί. Ο πρώτος γιός κληρονομεί τον τίτλο, ο δεύτερος γίνεται στρατιώτης, ο τρίτος παπάς κλπ. Όλοι έχουν προδιαγεγραμμένο το μέλλον τους, ανάλογα με τη σειρά γεννήσεως. Ο βασιλιάς όμως μετά από κάποιες σημαντικές μάχες αποφάσισε να βραβεύσει τους καλούς στρατιώτες και τους έδωσε τίτλους και γη, κάνοντάς τους (στα μεγάλα χρόνια τους πια), ευγενείς. Ο Nevare, ως δεύτερος γιός, ετοιμάζεται λοιπόν από την ώρα που γεννήθηκε να γίνει στρατιώτης στο ιππικό. Η ζωή του είναι ορισμένη: θα πάει στο στρατό, θα πάει να πολεμήσει, θα παντρευτεί την κοπέλα που θα του πουν οι γονείς του, θα κάνει μια αξιοπρεπή οικογένεια και όταν είναι μεγάλος πια για να πολεμάει, θα γυρίσει να φροντίσει τα κτήματα του αδερφού του. Έχει μεγαλώσει με αυτό το όνειρο, είναι η ζωή που του έχουν υποσχεθεί και περιμένει να έχει.

Τα πράγματα φυσικά σπάνια πάνε όπως τα έχεις σχεδιάσει, και ακόμα πιο σπάνια στα βιβλία! Τι αξία θα είχε άλλωστε ένα τέτοιο βιβλίο!

Η ιστορία του Nevare παίρνει τρία βιβλία για να ολοκληρωθεί. Οι χαρακτήρες όλοι είναι καλοσχεδιασμένοι, ό,τι και αν γίνεται έχει νόημα και βοηθάει στην πλοκή, ένα έξυπνο βιβλίο που σε τραβάει να το διαβάσεις.

Τα τρία βιβλία λέγονται Shaman’s crossing, Forest Mage και Renegade’s Magic. Τα προτείνω φυσικά με μια μικρή μόνο σημείωση: ΜΗ τα διαβάσετε εάν κάνετε δίαιτα! Ειδικά το δεύτερο βιβλίο είναι μαρτύριο εάν προσπαθείς να συγκρατηθείς και να μη φας…

Το αριστερό χέρι του σκοταδιού

The left hand of darkness – Ursula LeGuin

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Είχα λίγο απογοητευτεί τον τελευταίο καιρό από αυτά που διάβασα, οπότε αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από τα καινούρια βιβλία και να ξαναδιαβάσω ένα παλιό αγαπημένο μου, ένα σιγουράκι δηλαδή!

Η έκδοση που έχω του βιβλίου έχει πρόλογο από τη συγγραφέα πάνω στην επιστημονική φαντασία γενικά και τι σκοπό εξυπηρετεί. Μόνο αυτό να διαβάσει κανείς, φτάνει. Είναι τόσο ωραίος που πραγματικά θα ήθελα να τον μεταφέρω εδώ λέξη προς λέξη, για να δείξω γιατί έχω κολλήσει τόσο με την επιστημονική φαντασία, γιατί είναι το αγαπημένο μου είδος. Είναι μεγάλο για εδώ, αλλά ευτυχώς το βρήκα online (άγιο ίντερνετ…). Εάν κάποιος ενδιαφέρεται να τον διαβάσει, θα τον βρει εδώ. Λέει σε κάποιο σημείο “In reading a novel, any novel, we have to know perfectly well that the whole thing is nonsense, and then, while reading, believe every word of it. Finally, when we’re done with it, we may find – if it’s a good novel – that we’re a bit different from what we were before we read it, that we have been changed a little, as if by having met a new face, crossed a street we never crossed before. But it’s very hard to say just what we learned, how we were changed.” Κάπως έτσι έγινε και με μένα με αυτό το βιβλίο και γι’ αυτό όταν ρωτήθηκα, το έβαλα μέσα στα 10 βιβλία που με έχουν σημαδέψει με κάποιο τρόπο.

Στα ελληνικά το βιβλίο αυτό είχε μεταφραστεί ως “Το αριστερό χέρι του σκότους” και τώρα, στη νέα έκδοση, ως “το αριστερό χέρι του σκοταδιού”. Μου κακοφάνηκε λίγο, αλλά ίσως και να έχει ένα μικρό δίκιο. Η λέξη “σκότος” σου φέρνει στο μυαλό πολύ πιο θρίλερ κατάσταση, έχει πιο αρνητική έννοια νομίζω. Ενώ στο βιβλίο αυτό -που καμία απολύτως σχέση δεν έχει με θρίλερ- το αριστερό χέρι του σκοταδιού είναι απλώς το φως. Light is the left hand of darkness and darkness the right hand of light. Κατά τα άλλα δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για τη νέα έκδοση, καθώς το διάβασα στα αγγλικά.

Στο βιβλίο βρισκόμαστε σε έναν πλανήτη, τον Γκέθεν, τον πλανήτη Χειμώνα, o οποίος βρίσκεται στη δική του εποχή των Πάγων, με θερμοκρασίες υπό του μηδενός, τον πιο απομακρυσμένο πλανήτη στον οποίο έχει βρεθεί ζωή. Εκεί ο Genly Ai έχει αποσταλλεί εκπρόσωπος της Οικουμένης  (της ένωσης όλων των πλανητών) για να τους ενημερώσει για την ύπαρξή της, να προετοιμάσει το έδαφος ας πούμε για να δεχτούν να μπουν κι αυτοί μέσα στην ένωση. Περισσότερο όμως από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, τον δυσκολεύει η μοναδική φυσιολογία των κατοίκων του πλανήτη, οι οποίοι δεν έχουν φύλο. Για την ακρίβεια δεν έχουν φύλο κατά το μεγαλύτερο μέρος του μήνα (του δικού τους “κύκλου”), και όταν φτάνουν οι μέρες που έχουν “οίστρο” αποκτούν φύλο για μερικές μέρες. Δεν είναι κάθε φορά το ίδιο, εξαρτάται από τον σύντροφο και τη διάθεση. Τη μια φορά μπορεί να είναι γυναίκες, την άλλη άντρες. Μπορεί να έχουν πολλά παιδιά και για κάποια να είναι η μητέρα τους ενώ για άλλα ο πατέρας τους.

Με αφορμή αυτό η συγγραφέας σε αναγκάζει να σκεφτείς και να επαναπροσδιορίσεις τον τρόπο που σκέφτεσαι τον κόσμο γύρω σου. Σκεφτείτε πως χωρίς φύλα, αν όλοι γεννούσαν παιδιά σε κάποια φάση της ζωής τους, θα πρόσφεραν όλοι περισσότερη βοήθεια σε αυτόν που γέννησε αυτή τη φορά, θα μοιραζόντουσαν χωρίς δεύτερη σκέψη το βάρος της ανατροφής. Άλλωστε την επόμενη φορά μπορεί να βρισκόντουσαν αυτοί στη θέση της μητέρας. Δε θα υπήρχαν στερεότυπα σχετικά με το φύλο, αυτή είναι αδύναμη έχει γεννηθεί γυναίκα, αυτός είναι δυνατός/αρχηγικός γιατί έχει γεννηθεί άντρας. Κανένας περιορισμός για κανέναν ουτε σε επαγγέλματα, ούτε στη ζωή. Αν αφαιρέσεις τα χαρακτηριστικά του φύλου μας που μας προσδιορίζουν, τι μένει; τι βρίσκεται στη βάση όλων;

Πέρα από αυτό μελετάει πολλά ακόμα θέματα όπως για παράδειγμα η αγάπη προς την πατρίδα, τι θεωρούμε πατρίδα, τι σηματοδοτεί μια χώρα, είναι άραγε οι χώρες (και κατά συνέπεια οι πόλεμοι) κάτι που αναπτύχθηκε επειδή υπάρχουν αρσενικοί άνθρωποι; Λέει ένας από τους χαρακτήρες: “How does one hate a country, or love one?(…) I know towns, farms, hills, rivers and rocks, I know how the sun at sunset in autumn falls on the side of a certain plowland in the hills, but what is the sense of giving a boundary to all that, of giving it a name and ceasing to love where the name ceases to apply?’

Φυσικά ερευνά πολλά ακόμα θέματα μέσα από το βιβλίο της, τη φιλία, την αγάπη, τη διαφορετικότητα. Και καταλήγει στο πιο σημαντικό, την κατανόηση και την αποδοχή αυτής της διαφορετικότητας.

Η ΛεΓκεν γράφει επιστημονική φαντασία, αλλά τα βιβλία της απέχουν πολύ από αυτό που έχει ο περισσότερος κόσμος στο μυαλό του ως “επιστημονική φαντασία”. Μπορεί να λαβαίνουν χώρα σε άλλους πλανήτες, αλλά λίγη σημασία έχει. Στα βιβλία της θα βρει κανείς υπαρξιακά ερωτήματα και φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Σίγουρα θα μπουν στη λίστα μου πολλά βιβλία της που θέλω να ξαναδιαβάσω…

 

Καλοκαιρινά διαβάσματα

Όλο το χρόνο διαβάζουμε βιβλία, αλλά συνήθως το καλοκαιράκι… τα καταβροχθίζουμε! Για να δούμε τι διάβασα μέχρι τώρα:

Tα τρία βιβλία του 1Q84 – Haruki Murakami

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως ο Κωνσταντίνος σταμάτησε στο πρώτο… Εγώ αποφάσισα να βασανίσω τον εαυτό μου συνεχίζοντας. Να δω πού το πάει βρε παιδί μου.

Δεν υπήρχε λόγος…

Το πρώτο βιβλίο το διάβασα σχεδόν μονορούφι. Παρότι είχε πολλά πράγματα που με ενοχλούσαν, η πλοκή μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και με τράβηξε. Στη συνέχεια με ενοχλούσαν όλο και περισσότερα πράγματα, αλλά συνέχισα να το διαβάζω. Είναι εύκολο βιβλίο και το διάβασα όλο γρήγορα αλλά το συμπέρασμά μου είναι πως δεν άξιζε τον χρόνο μου εντέλει.

Είναι κατά κάποιο τρόπο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Μιλάει για μια κοπέλα που βρίσκεται ξαφνικά σε μια παράλληλη πραγματικότητα, χωρίς να το καταλάβει. Υπάρχουν μικρές (ή και μεγαλύτερες) αλλαγές γύρω της που τις συνειδητοποιεί σιγά σιγά. Μιλάει και για ένα αγόρι που βρίσκεται μπλεγμένο σε μια περίεργη κατάσταση. Και σιγά σιγά όλα περιπλέκονται και μπλέκονται οι ιστορίες. Ο συγγραφέας για κάποιο λόγο περιγράφει και λεπτομέρειες παντελώς άσχετες με την υπόθεση, που λίγο τη βοηθούν και σε κάνει να αναρωτιέσαι “γιατί το διαβάζω τώρα αυτό;” Περιγράφει τα ρούχα των ηρώων του αναφέροντας όχι μόνο το χρώμα και την υφή τους, αλλά και συγκεκριμένες μάρκες! Περιγράφει τι τρώνε, σχεδόν δίνοντάς μας τη συνταγή κάθε φορά (και φυσικά μια που μιλάμε για γιαπωνέζο, τα μισά υλικά ούτε που τα ήξερα). Οκ, δίνει μια εικόνα για τον ήρωα, αλλά νομίζω ξεπερνάει το όριο όταν το κάνει διαρκώς. Οι ήρωες φτάνουν σε συμπεράσματα (σωστά) κάνοντας κάτι απίθανους συλλογισμούς, χωρίς καμία δικαιολογία. Όλη η υπόθεση είναι παράλογη και στην ουσία δεν υπάρχει εξήγηση.

Είχα διαβάσει παλαιότερα και άλλο βιβλίο του, πριν γίνει τόοοσο γνωστός (στην Ελλάδα τουλάχιστον), το Hard-boiled Wonderland and The End of the World. Είχα πει τότε πως δε θα ξαναδιαβάσω βιβλίο του Μουρακάμι. Θυμίστε μου παρακαλώ να κρατάω τέτοιες αποφάσεις…

Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το μπαλκόνι και εξαφανίστηκε – Γιούνας Γιούνασον

Το πήραμε δώρο σε φίλη που είχε γενέθλια και αφού το διάβασε αυτή το δανειστήκαμε. Μιλάει για τη ζωή ενός άντρα, που την ημέρα που κλείνει τα εκατό του χρόνια αποφασίζει να το σκάσει από το γηροκομείο και να ξεκινήσει μια περιπέτεια. Βλέπουμε την περιπέτεια αυτή και κατά τη διάρκειά της μαθαίνουμε για όλη τη ζωή του που είναι απρόσμενα συνταρακτική.

Το διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση και θα το πρότεινα, ειδικά ως καλοκαιρινό διάβασμα.

 

Ουφ… και κάτι άλλο διάβασα αλλά τώρα δε το θυμάμαι. Αν το θυμηθώ θα το γράψω. Τώρα διαβάζω το Snow Crash του Neal Stephenson αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρη πως θα το τελειώσω… Θα δούμε.

Ready player one

Βιβλίο επιστημονικής φαντασίας του Ernest Cline. Το πρώτο που έχει γράψει.

Αν είστε geeks γύρω στα 40, αν οι ταινίες Ladyhawk, Legend, Blade Runner σας λένε κάτι, αν παίζατε φανατικά ηλεκτρονικά παιχνίδια ως έφηβοι, τότε αυτό το βιβλίο θα γίνει το αγαπημένο σας, όπως έγινε το δικό μου. Ξεκίνησα να το διαβάζω μετά από προτροπή του Κωνσταντίνου και βρέθηκα να μη μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Δεν ήθελα να κάνω τιποτα άλλο, δεν ήθελα να δουλέψω, να φάω, να κοιμηθώ, ήθελα μόνο να τελειώσω το βιβλίο!!! Έχω πάαααρα πολύ καιρό να το πάθω αυτό με βιβλίο.

Και πώς να μην το πάθω αφού συνδυάζει όσα μου αρέσουν. Βιβλία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας, adventure games, έξυπνες -και κρυμμένες καμιά φορά- αναφορές και όλοι οι πρωταγωνιστές είναι uber geeks!

Είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στη δεκαετία του 80, τις ταινίες, τη μουσική της και όσα αφορούσαν τους geeks της εποχής.

Το μόνο μου πρόβλημα είναι πως.. τελείωσε… Τώρα; Έτσι μου έρχεται να το πιάσω ξανά από την αρχή!

Life after life

Βραβευμένο βιβλίο της  Kate Atkinson.

Να προειδοποιήσω πως όλο το ποστ μου θα έχει σπόιλερς (και μερικά μεγάλα ίσως). Συνήθως προσέχω και δε γράφω, αυτή τη φορά δε γίνεται. Αν δε θέλετε να διαβάσετε τίποτα περί του βιβλίου, να σας πω με λίγα λόγια πως σε εμένα δεν άρεσε, στον Κωνσταντίνο άρεσε. Τίποτα δηλαδή που να σας βοηθάει ιδιαίτερα, τσάμπα το είπα! Διαβάστε το να έχετε δική σας άποψη και μετά ελάτε ξανά από εδώ να διαβάσετε το υπόλοιπο ποστ και να το συζητήσουμε αν θέλετε. Τώρα άντε πηγαίντε αλλού!

**************************

Πάμε λοιπόν να πω τη γνώμη μου. Το βιβλίο έχει το εξής θέμα: μια κοπέλα γεννιέται και παθαίνει στη γέννα. Προφανώς δεν τελειώνει εδώ το βιβλίο, αλλιώς θα ήταντο μικρότερο βιβλίο έβερ. Όχι. Η κοπέλα αυτή λοιπόν ξαναγεννιέται και τα πράγματα έρχονται αλλιώς και καταφέρνει να ζήσει κάνα δυο χρονάκια. Ούτε εδώ τελειώνουμε βεβαίως, γιατί ξαναγεννιέται, ξεπερνάει το πρώτο εμπόδιο στη γέννα, ξεπερνάει και το δεύτερο και συνεχίζει να ζει, αυτή τη φορά λίγο παραπάνω. Και λοιπά και λοιπά. Το πιάσατε το νόημα μάλλον, η κοπελίτσα ξαναγεννιέται κάθε φορά που επέρχεται το μοιραίο και καταφέρνει να ζήσει κάπως παραπάνω. Μη νομίζετε πως η ζωή της είναι κάθε φορά και καλύτερη όμως. Κάποιες φορές για να αποφύγει το ένα μοιραίο παίρνει αποφάσεις που κάνουν την υπόλοιπη ζωή της κόλαση. Δε θυμάται ότι έχει ξαναζήσει, δε θυμάται τι θα της τύχει μετά, έχει απλώς ένα feeling και αποφεύγει τα άσχημα, ή αποφεύγονται από μόνα τους.

Ποιό το νόημα και γιατί γίνονται όλα αυτά; Έλα μου ντε… Στην αρχή του βιβλίου, στο πρώτο κιόλας κεφάλαιο (άρα δεν είναι major spoiler) τη δείχνει να σκοτώνει τον Hitler. Άραγε ζει και ξαναζεί μέχρι να φτάσει να κάνει αυτό; Ή ζει και ξαναζεί μέχρι να έρθουν όλα, στη δική της ζωή αλλά και στη ζωή των κοντινών της ανθρώπων, ρόδινα; Ή μήπως δεν υπάρχει κανένας λόγος; Λέει στο βιβλίο “What if we had the chance to do it again and again … until we finally get it right?” Εγώ θα ρωτήσω: “right” για ποιόν; και τι γίνεται αν αυτό που είναι σωστό για εμάς, είναι λάθος για τον άλλο δίπλα; Τι σημαίνει σωστό για τον καθένα; Και πότε θα αποφασίσει κάποιος πως οκ, ΤΩΡΑ έζησε τη σωστή ζωή και δεν υπάρχει περίπτωση να την πετύχει καλύτερα;

Κατά τη γνώμη μου το βιβλίο δε δίνει απάντηση σε κανένα από τα παραπάνω ερωτήματα. Είναι καλογραμμένο, σε βάζει στο κλίμα, βλέπεις και το Λονδίνο την εποχή του Blitz, σε κρατάει. Αλλά εμένα με χάλασαν δυο πράγματα. Πρώτον με χαλάει τρομερά αυτό το “ξαναζώ τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, κάθε φορά από την αρχή”. Καταφέρνεις να ξεπεράσεις όλες τις δυσκολίες, σου τυχαίνει μια ακόμα, φτου και από την αρχή. Και ξανά μετά, πρέπει να τα περάσει όλα. Δε το θυμάσαι ακριβώς βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία. Μου δημιουργεί μια αίσθηση κλειστοφοβίας. Θα μου πεις, μια από τις αγαπημένες σου ταινίες είναι η Μέρα της Μαρμότας. Ναι, αλλά εκεί πρώτον θυμάται τι έχει γίνει και είναι στο χέρι του να τα αλλάξει όλα και δέυτερον έχει ένα νόημα που τα περνάει όλα αυτά. Είναι ξεκάθαρο. Μόλις γίνεται καλός άνθρωπος, σταματάει. Στο βιβλίο αυτό δεν έχει σημασία αν είναι καλή η Ούρσουλα ή όχι. Ούτε πάντα ξεπερνάει τις δυσκολίες μόνη της, πολλές φορές τα πράγματα γίνονται τυχαία. Δε σταματάει όλο αυτό όταν σκοτώνει τον Χίτλερ, δε σταματάει όταν ζουν όλοι οι δικοί της. Μένεις λοιπόν με το “γιατί;;;”

Αυτά από μένα. Από την άλλη του Κωνσταντίνου του άρεσε, μου το πρότεινε άλλωστε να το διαβάσω. Διαβάζοντας γενικότερα reviews (για να δω μήπως μου ξέφυγε εμένα κάτι και δεν το κατάλαβα), είδα πως στον περισσότερο κόσμο άρεσε, αν και υπήρχαν και μερικοί με τη δική μου άποψη.

Οπότε κρίνετε εσείς το τι θα κάνετε. Ακόμα και με όλα αυτά που έγραψα εδώ, δε σας το έχω χαλάσει πιστεύω.