Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Σπίτι

Ο καινούριος φούρνος

Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως με τον φούρνο μου δε τα είχα καλά. Όταν φτιάξαμε το σπίτι, αφού βάλαμε γκάζι για τη θέρμανση ήταν ευκαιρία να πάρω και μάτια γκαζιού που μου αρέσουν πολύ. Και ψάχνοντας για το τι άλλο μπορώ να πάρω που να χρησιμοποιεί γκάζι, βρήκα και φούρνους. Το θεώρησα εξαιρετική ιδέα, αλλά το μετάνιωσα γρήγορα. Μου πήρε χρόνια να τον συνηθίσω κάπως, να βρω το πώς θα μαγειρεύω χωρίς να καίγονται τα φαγητά από κάτω και να είναι άσπρα από πάνω. Ακόμα κι έτσι ο φούρνος αυτός δεν κάνει για κάποια πιο ευαίσθητα κέικ (πχ παντεσπάνια) και τα μπισκότα παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυσκολία. Ευτυχώς είχαμε έναν παλιό φούρνο (κανονική συσκευή όχι εντοιχιζόμενη), που τον έχουμε στο υπόγειο ως δεύτερο και πολλά πράγματα τα έκανα εκεί. Ιδιαίτερα όταν ήθελα να βάλω πολλά ταψιά μαζί στον αέρα, κάτι αδύνατο στο φούρνο γκαζιού.

Κάποια στιγμή είχε χαλάσει, καταφέραμε να τον επισκευάσουμε. Τώρα ξαναχάλασε και παρότι φέραμε δυο φορές τεχνικό, δεν κατάφερε να τον κάνει να δουλέψει. Βασικά παίρνει μπρος αλλά δεν καταφέρνει να διατηρήσει τη φλόγα με τίποτα και σβήνει μετά από 3 λεπτά, όσες φορές και αν προσπαθήσεις. Ίσως να υπήρχαν και άλλα πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε προσπαθήσει πριν τον εγκαταλείψουμε. Να βρούμε κάπως άλλον τεχνικό ίσως. Αλλά για να πω την αλήθεια, θεώρησα πως έκανα την προσπάθειά μου, φτάνει. Ώρα για καινούριο φούρνο, ηλεκτρικό, που να μπορώ να μαγειρέψω με άνεση!

Έτσι το έριξα στο ψάξιμο. Είδα πολλούς φούρνους. Μπορείς να βρεις πλέον φούρνους που κάνουν τα πάντα, που έχουν και ατμό ή μικροκύματα… Βέβαια οι τιμές εκτοξεύονται για αυτά. Αποφάσισα να μην πάω σε κάτι ιδιαίτερο ή εξτρίμ, να αγοράσω έναν φούρνο αξιοπρεπή, με τα κλασικά χαρακτηριστικά και λειτουργίες. Νομίζω πως αν ο φούρνος έχει πάνω κάτω αντιστάσεις, μόνο κάτω, αέρα, γκριλ είσαι τζετ. Μετά τα υπόλοιπα τα κανονίζεις κι εσύ. Κοίταξα να έχει ρολόι με έναρξη, σταματημό και αλάρμ και φυσικά να είναι οικονομικός ως προς την κατανάλωσή του. Βρήκα 2-3 με τα χαρακτηριστικά που ήθελα και μετά η τελική επιλογή έγινε λίγο με αμπεμπαμπλομ, λίγο με το ποιό μαγαζί το είχε διαθέσιμο, λίγο με gut feeling. Αν εντέλει έκανα σωστή επιλογή θα δείξει με το χρόνο.

img_20161205_142733

Προς το παρόν τον εγκαινίασα με ένα ωραίο γιουβέτσι! Πέρασε το πρώτο τεστ με άνεση, τώρα θα πρέπει να ψήσω κάνα κέικ για να έχω πιο ολοκληρωμένη εικόνα 🙂

Το μπλε δωμάτιο

Η Ιωάννα μετακόμισε στο καινούριο της δωμάτιο το 2011. Μέχρι τότε είχαν κοινό δωμάτιο με τον Γιώργο, αλλά είχε έρθει η ώρα να χωρίσουν τα τσανάκια τους. Τότε είχε επιλέξει να το βάψει ροζ. Εντελώς ροζ. Ούτε η Μπάρμπι δεν είχε τόσο ροζ δωμάτιο δηλαδή.

dscf1405

Εδώ είναι το δωμάτιο με το κρεβάτι της, όταν πρωτοστήσαμε το γραφείο από κάτω. Μπορείτε να διαβάσετε μια ιστορία για το κρεβάτι της εδώ και μετά εδώ. Και τότε είχε βοηθήσει πολύ, ειδικά στο στήσιμο του γραφείου.

dscf1363

Μεγαλώνοντας όμως ξεπέρασε τη φάση του ροζ και μπήκε στην μπλε περίοδο 🙂 Δε γινόταν λοιπόν να μείνει το δωμάτιό της έτσι. Αυτή τη φορά το πήρε εντελώς πάνω της και έβαψε όλο το δωμάτιο μόνη της.

Διάλεξε το χρώμα, της δώσαμε γενικές οδηγίες και ξεκίνησε. Ήταν πολύ προσεκτική στο να χαρτώσει τα πάντα (δυο ταινίες χάλασε για ένα δωματιάκι… –υπάρχουν και χειρότερα φυσικά-), έβαλε χαρτόνια και στο πάτωμα και φρόντισε να μη λερωθεί τίποτα. Εγώ τη βοήθησα μόνο στον πρώτο τοίχο, να της δείξω μερικά πράγματα και όλα τα υπόλοιπα τα έκανε μόνη της. Ακόμα και τα έπιπλα τα περισσότερα τα μετακίνησε μόνη της.

picmonkey-collage

Της πήρε 3-4 μέρες, αλλά το έκανε!

2016-08-01-16-37

Για να πω την αλήθεια ήμουν λίγο σκεπτική όταν είπε πως θα το κάνει μόνη της. Αλλά όλο και περισσότερο βλέπω πως τα παιδιά είναι έτοιμα να αναλάβουν δουλειές και ευθύνες εκεί που οι γονείς δε το περιμένουν.

Προφανώς είμαι πολύ περήφανη!

Οργάνωση κουζίνας

Όταν φτιάξαμε το σπίτι, τα ντουλάπια της κουζίνας τα έφτιαξε ο πεθερός μου. Μάλιστα ήταν η τελευταία δουλειά που ανέλαβε πριν κλείσει το μαγαζί. Το σχέδιο της κουζίνας το είχαμε φτιάξει εγώ και ο Κωνσταντίνος και φυσικά ήμουν πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα. Σιγά σιγά όμως, με τη χρήση, διαπιστώνω πως υπάρχουν πράγματα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει διαφορετικά, λύσεις που θα βοηθούσαν περισσότερο στην οργάνωση της κουζίνας. Ποτέ δεν είναι αργά όμως! Ειδικά όταν έχεις δικό σου εργαστήριο και μπορείς να φτιάξεις ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι!

Η πρώτη αλλαγή που κάναμε ήταν στα ντουλάπια των τροφίμων. Έχω δυο ντουλάπια στα οποία αποθηκεύω τρόφιμα. Στο αριστερό έχω κυρίως τρόφιμα και σάλτσες, στο δεξί κυρίως σνακ, είδη πρωινού  και υλικά για γλυκά. Το καθένα είχε απλώς ένα ράφι όμως, με αποτέλεσμα να χώνονται όλα χύμα μέσα και όπως να’ναι, παρά τις προσπάθειές μου να τα τακτοποιώ συχνά πυκνά. Και μάλιστα ό,τι υπήρχε πίσω πίσω, απλώς… χάλαγε, γιατί ξεχνάγαμε την ύπαρξή του. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε το ένα ράφι τρια συρτάρια. Επειδή δεν υπήρχε μηχανισμός στα μέτρα του ντουλαπιού μας, κάναμε μόνοι μας τα συρτάρια και μάλιστα επειδή ακόμα και οι μηχανισμοί των συρταριών δε μας έκαναν ακριβώς, βάλαμε και τσοντούλα στο κάθε συρτάρι για να μη χάσω τα 2.5 εκ. (όπως είπα όμως στον Κωνσταντίνο, είναι 2,5 εκ. Χ 36 εκ. πλάτος Χ 16 εκ. ύψος, Χ 3 συρτάρια!!! ξέρεις τι χωράει εκεί πέρα;;;)

2016-03-03 09.40

Τακτοποίησα πολύ ωραία τα πράγματά μου στα συρτάρια και τους έδωσα και όνομα (το πρώτο είναι breakfast time, το δεύτερο nuts and snacks και το τρίτο all about cake… Θα γίνει και επίσημη ονοματοδοσία με τον πυρογράφο μου! ).  Είναι λίγο Φρανκενστάιν τα συρτάρια, με μέταλλο, μελαμίνη και ξύλο, αλλά δε βαριέσαι! Τέχνη! Αφού είδαμε πως δούλεψε και μας άρεσε στο ένα ντουλάπι, θα γίνει σύντομα και το δεύτερο.

Μετά έπεσε μπροστά μου μια άλλη λύση για μπαχαρικά. Ήταν αρκετά εύκολο να φτιάξω κάτι αντίστοιχο και πραγματικά μου άδειασε τον πάγκο! Δεν ξέρω γιατί δεν είχα το είχα σκεφτεί τόσο καιρό, η ιδέα είναι πολύ απλή.  Μέχρι τώρα είχα δυο από εκείνες τις μπάρες που βάζουμε στον τοίχο και κρεμάμε τα διάφορα επάνω, στις οποίες είχα και δυο ραφάκια για μπαχαρικά. Χωράγανε όμως ελάχιστα στην πραγματικότητα και είχα τα μπαχαρικά μου στις δυο αυτές θέσεις, αλλά και σε δυο ακόμα ραφιέρες που ήταν εδώ κι εκεί.

Έτσι ήταν πριν...

Έτσι ήταν πριν…

Έτσι έγινε μετά!

Έτσι έγινε μετά!

Και μια από πιο μακριά

Και μια από πιο μακριά

Με τα ράφια που φτιάξαμε έφυγαν οι ραφιέρες, έφυγε η μια μπάρα τελείως, έφυγαν τα μπαχαρικά από τη δεύτερη μπάρα (στην οποία πήγαν και όσα περίσσευαν από την πρώτη μπάρα). Βάλε και ότι έφυγε εκείνο το ραδιόφωνο – κουμούτσα που το είχαμε και δε το δουλεύαμε ποτέ, ο πάγκος είναι τώρα καθαρός και άδειος, τακτοποιημένος και πανέμορφος!

Ο βραχόκηπος

Όταν φτιάχναμε τη μάντρα του σπιτιού μας είχαν περισσέψει κάμποσες πέτρες. Πολλές από αυτές τις είχαμε χρησιμοποιήσει για να φτιάξουμε κοντά τοιχάκια γύρω από τις 3 ελιές μας, για ομορφιά. Όμως και πάλι περίσσεψαν κάτι πέτρες που τις είχαμε αφήσει στην πίσω μεριά του οικοπέδου μέχρι να δούμε πού θα τις χρησιμοποιήσουμε.

Εδώ και καιρό είχα σκεφτεί να τις κάνω έναν βραχόκηπο.  Δηλαδή να κάνω ένα λοφάκι με τις πέτρες και χώμα ανάμεσα και να φυτέψω φυτά στα κενά. Στην αρχή του καλοκαιριού  λοιπόν ήρθε η ώρα να τον φτιάξουμε! Φυσικά δεν είχαμε καμία εμπειρία οπότε κάναμε ό,τι μας κατέβηκε στο κεφάλι… Φτιάξαμε ένα βουναλάκι με τις πέτρες και ανάμεσά τους βάλαμε χώμα. Μετά από ερώτηση στο φυτώριο, βάλαμε αμμόχωμα ανακατεμένο με περλίτη και κομπόστ από τον κομποστοποιητή μας. Αγοράσαμε από το φυτώριο και διάφορα φυτά που δεν έχουν ιδιαίτερη ανάγκη νερού (γιατί ξέρουμε πως δε θα τα ποτίζουμε τακτικά και άλλωστε θα λείπαμε και το καλοκαίρι). Μας έδωσε ο άνθρωπος εκεί δυόσμο, μέντα, εστραγκόν, κάτι λουλουδάκια… Μερικά από αυτά απέθαναν πρωτού φυτευτούν τα καημένα, φαγωμένα από τον Δία (το σκύλο της θείας)… Κάποια άλλα δεν άντεξαν στον βραχόκηπο. Με τον καιρό είδα τι προβλήματα είχε, κάποια τα διόρθωσα, φύτεψα και κάτι άλλα φυτά και κακτάκια και έχω να πω τα εξής:

Η κάτω στρώση των βράχων θα πρέπει περιφερειακά να είναι συμπαγής. Εάν έχει κενά το χώμα φεύγει ανάμεσα από τα βράχια. Φυσικά εμείς το είχαμε αυτό το πρόβλημα και με το κάθε πότισμα έφευγε και χώμα. Πήρα λοιπόν πετρούλες και τις σφήνωσα ανάμεσα στις μεγάλες πέτρες και κάπως λύθηκε.

Μπορεί να μη του φαίνεται, αλλά θέλει ΠΟΛΥ χώμα.

Η μέντα απεβίωσε άμεσα. Δεύτερη φορά που η μέντα δεν πιάνει (είχα ξαναπροσπαθήσει μαζί με άλλα μυρωδικά στον κήπο). Δεν ξέρω τι φταίει…

Τα κακτοειδή, τα αρωματικά φυτά, ο δυόσμος είναι εξαιρετική επιλογή. Πιάνουν αμέσως και έχουν ελάχιστες απαιτήσεις.

Αν προσθέσετε κομπόστ να είστε προετοιμασμένοι για απροσδόκητους επισκέπτες! Σε εμάς φύτρωσαν 3 ντοματιές και μάλιστα από κομπόστ που χωνευόταν ένα χρόνο! Μόλις είδα τις ντοματιές απόρησα, αλλά τώρα είμαι καταχαρούμενη! Πόσο μάλλον όταν σήμερα είδα τις 3 πρώτες ντοματούλες να έχουν δέσει!!!

Έτσι ήταν όταν τον πρωτοφτιάξαμε

Και έτσι είναι τώρα

Και από την άλλη πλευρά

Να και τα ντοματάκια μου!!!

Μέτρησα πέντε!

Το ψηφιδωτό

Πριν λίγο καιρό έγραφα στο μπλογκ πως αποκτήσαμε όνομα και αριθμό και πως ήθελα να φτιάξω την πινακίδα μας σε ψηφιδωτό, παρότι δεν το έχω ξανακάνει ποτέ.

Έψαξα για ψηφίδες, αλλά δε βρήκα κάτι που να μου αρέσει. Δηλαδή βρήκα στο Amazon κάτι πολύ όμορφες, σε διάφορες αποχρώσεις και όχι ιδιαίτερα ακριβές, αλλά βεβαίως δεν στέλνουν στην Ελλάδα. Έψαξα σε διάφορα sites εδώ, πήγα σε κάνα δυο μαγαζιά στην Καλαμάτα, δε βρήκα αυτό που ήθελα και κανείς δεν ήξερε να με βοηθήσει. Μια παλιά μου φίλη όμως μου είπε πως μια γνωστή της, αντί να χρησιμοποιεί ψηφίδες, χρησιμοποιεί σπασμένα πλακάκια για την ίδια δουλειά. Μου φάνηκε καλή ιδέα και είπα να το δοκιμάσω.

Πήγα λοιπόν σε δυο πλακάδες, τους είπα τι ήθελα να κάνω και μου έδωσαν μερικά πλακάκια από τα σπασμένα τους (ή και από καλά, δε τους ένοιαζε να μου δώσουν 2-3 πλακάκια), σε διάφορα χρώματα. Πήραμε και ένα ορθογώνιο αλουμίνιο στο μέγεθος που θέλαμε, πήραμε και σιλικόνη. Μετά ζωγράφισα πάνω στο αλουμίνιο το σχέδιο που είχα σκεφτεί. Αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι της υπόθεσης!

Μετά ξεκίνησε η δύσκολη δουλειά του σπασίματος. Το πλακάκι έχει ύψος και δεν κόβεται καλά, τουλάχιστον όχι με τα εργαλεία που είχα εγώ. Η αληθεια είναι πως δε ρώτησα και κανέναν (δεν είχα υπόψη μου τότε κανέναν γνωστό που να ασχολείται) οπότε έκανα ό,τι μου κατέβηκε στο κεφάλι. Έσπαγα το πλακάκι με το σφυρί και προσπαθούσα να βγει όσο πιο ευθύ γίνεται (στο ύψος πάντα). Όταν σπας το πλακάκι τα κομμάτια δε βγαίνουν ίσια, το πάνω μέρος τους βγαίνει πιο μικρό ή πιο μεγάλο σε πλάτος από το κάτω, με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζει καλά το ένα στο διπλανό του. Είχα και έναν κόφτη, αλλά δεν έκανε δουλειά. Με αυτό τον τρόπο μου πήρε πιο πολύ χρόνο γιατί χρειαζόταν να σπάω πολλά κομμάτια για να βρω κάποια που να μου κάνουν.

Δεν παραπονιέμαι όμως, ήταν μια διαδικασία που ευχαριστήθηκα πολύ! Είμαι έτσι,  λίγο μαζόχας. Κόλλαγα το κάθε κομματάκι πάνω στο αλουμίνιο, στη θέση του. Ήταν σα να κάνω παζλ, μόνο που τα κομμάτια τα έφτιαχνα εγώ… Διπλή χαρά δηλαδή!

Μετά από ένα μήνα περίπου που το δούλευα, κόλλησα και το τελευταίο πλακάκι! Ήμουν ενθουσιασμένη! Είχε βγει πολύ όμορφο και ήμουν σίγουρη πως όταν έβαζα και τον αρμό θα γινόταν ακόμα καλύτερο. Είχα σκεφτεί να το πάρω και να πάω στον πλακά, να μου πει τι ακριβώς υλικό να χρησιμοποιήσω για το γέμισμα. Έτσι ξύπνησα το πρωί και όπως ήμουν μέσα στον ενθουσιασμό και την επιθυμία να το δω γεμάτο και έτοιμο, αποφάσισα να μην το κάνω ούτε αυτό. Είχα ένα κουτί ολόκληρο γεμάτο στόκο και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτό! Άλλωστε κάτι τέτοιο είχα δει στο Άμαζον να χρησιμοποιούν. Κάθισα λοιπόν και το έφτιαξα. Το υλικό ήταν ό,τι έπρεπε, γέμιζε τις τρύπες, συγκολούσε τα πλακάκια, έφευγε εύκολα μετά πάνω από το πλακάκι και όσο περίσσευε, σούπερ! Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα και ήταν πρόβλημα που δεν είχα υπολογίσει καθόλου. Ούτε που το είχα σκεφτεί… Το χρώμα του. Το λευκό ανάμεσα στο πλακάκι έκανε όλο το σύνολο να είναι λευκό και τα γράμματα δεν ξεχώριζαν καλά. Δεν με ικανοποιούσε…

Η αδερφή της Σοφίας που είναι ζωγράφος και έχει κάνει και ψηφιδωτά (αυτό το έμαθα κατόπιν εορτής), μου πρότεινε να βάψω τον στόκο στο χρώμα του πηλού, με ακρυλικό χρώμα (αφού θα το έχουμε σε εξωτερικό χώρο). Το έκανα λοιπόν, πήρα μπογιά και πέρασα όλο το στόκο. Έλα όμως που μου φάνηκε ακόμα χειρότερο έτσι!!! Επειδή ήταν ίδιο χρώμα περίπου με τα πλακάκια που είχα χρησιμοποιήσει για τα γράμματα και τον αριθμό, φαινόταν λες και είχε τρέξει η μπογιά από τα γράμματα και είχε λερώσει το υπόλοιπο. Λες και βρισκόταν στην αίθουσα κατά τη διάρκεια του Red Wedding και το πήραν τα αίματα… Δεν απογοητεύτηκα. Πήρα το νυστεράκι μου και θυμήθηκα τις παλιές καλές μέρες της συντήρησης. Τσούκου τσούκου, έβγαλα το βαμμένο μέρος του στόκου από όλο το background και το άφησα μόνο στα γράμματα, τον αριθμό, το πουλί και την κορνίζα γύρω.

Έγινε τέλειο! Απίθανο! Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πόσο πολύ μου αρέσει το αποτέλεσμα! Λυπάμαι που δε μπορώ να βάλω ολόκληρη φωτογραφία εδώ. Μου άρεσε πολύ και η διαδικασία και το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν θα μου δοθεί ευκαιρία να κάνω άλλο, αλλά σίγουρα την επόμενη φορά θα ξέρω περισσότερα.

Έχουμε όνομα και αριθμό!

Στο δρόμο μας δηλαδή. Γιατί αλλιώς όνομα είχαμε χαχαχαχα

Μετά από οκτώ χρόνια που είμαστε σε αυτό το σπίτι, έχουμε πλέον όνομα στο δρόμο μας. Δεν είμαστε πιά πάροδος κάποιας οδού. Που δεν ήμασταν και ποτέ δηλαδή πάροδος της συγκεκριμένης οδού, είχε πολύ πλάκα το πώς είχαμε τη διεύθυνση αυτή. Είχε έρθει ο ταχυδρόμος και το συζητούσαμε, πού θα στέλνει ο κόσμος τα γράμματά του, και μας λέει “ε, βάλτε πάροδος τάδε”. Η τάδε βέβαια ήταν δρόμος που εντέλει δεν έφτανε στο σπίτι μας, αλλά δεν το ξέραμε τότε. Οι δρόμοι εδώ ανοίχτηκαν ή με το που ήρθαμε, εξαιτίας του δικού μας σπιτιού, ή μετά. Ο καθένας έβαζε ό,τι ήθελε σαν διεύθυνση και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να το ξέρει ο ταχυδρόμος. Θυμάμαι ακόμα τη φρίκη του να ζεις το χειμώνα ανάμεσα σε χωματόδρομους με κοκκινόχωμα…

Κάποια στιγμή μας είπαν πως θα γίνει ονοματοδοσία στους καινούριους δρόμους και πήγαμε και κάναμε αίτηση. Δώσαμε τότε τη δική μας πρόταση για το όνομα του δρόμου μας, δίνοντας μάλιστα και διάφορες εναλλακτικές. Ήμασταν αρκετά σίγουροι πως το “οδός Σοκολάτας” δε θα πέρναγε, αλλά είχαμε αρκετές ελπίδες για το “οδός Νίκου Τσελεμεντέ”. Δε θα ήταν πολύ ωραίο; Φυσικά δε δέχτηκαν ούτε αυτό. Έπρεπε λέει να είναι κάτι αρχαιοελληνικό…

Όπως και να έχει, μετά από χρόνια που πήρε και αυτή η διαδικασία, έχουμε πλέον όνομα στο δρόμο μας, έχουμε ΚΑΙ αριθμό! Τώρα αρχίζει η επόμενη φάση, του να μάθουμε τον ταχυδρόμο μας τη νέα μας διεύθυνση (το πιο σημαντικό όλων! ) και να την αλλάξουμε παντού, σε ΔΕΗ, σε εφορίες, σε τράπεζες… Πρέπει να αλλάξουμε τις επαγγελματικές κάρτες μας, τα αυτοκολλητάκια με τη διεύθυνσή μας που είχαμε για τα γράμματα και φαντάζομαι πολλά ακόμα που τώρα ξεχνάω.

Για κάποιο λόγο όχι μόνο δε με νοιάζει όλη αυτή η διαδικασία, αλλά χαίρομαι και πολύ! Τι αλλάζει που δεν είμαστε πλέον Πάροδος άνευ αριθμού; Τίποτα στην ουσία. Αλλά εμείς είμαστε χαρούμενοι!

Βεβαίως πινακίδα δεν έχουμε γιατί ο δήμος δεν έχει χρήματα να φτιάξει! Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω εγώ μια πινακίδα με το όνομα του δρόμου και τον αριθμό και να την κάνω σε ψηφιδωτό που θα μπει στην πέτρινη μάντρα μας. Δε το έχω ξανακάνει (αν έχετε προτάσεις/συμβουλές ευπρόσδεκτες), αλλά είμαι αρκετά σίγουρη πως θα τα καταφέρω!

Μετά τη βροχή

Αυτό θα είναι ένα φωτογραφικό ποστ. Φωτογραφίες από τον κήπο μας, μετά τη βροχή σήμερα.

Τριαντάφυλλα κόκκινα

και τα μπουμπούκια τους

Τριαντάφυλλα κίτρινα

Πάνω στα φύλλα…

Πάνω στα κλαδιά

ομορφιά

δεν μπορούσα να σταματήσω να φωτογραφίζω…

…τις σταγόνες πάνω στα κλαδάκια

Μπουμπουκιάζει το limequat

κι ας έχει ακόμα πάνω του μερικούς καρπούς

πορτοκάλια

μανταρίνια

ελιές

και οι πάπιες που καλωπίζονται μετά τη βροχή!

 

Ο κήπος μας

Έχουμε μεγάλο κήπο, αλλά όχι ιδιαίτερη διάθεση ή χρόνο για να φυτέψουμε κάνα λαχανικό. Το προσπαθήσαμε δυο χρονιές, αλλά τα πράγματα δεν πήγαν και πολύ καλά. Για να φυτέψεις λαχανικά χρειάζεται να είσαι από πάνω τους και να τα φροντίσεις, να τα ξεχορταριάζεις, να τα ποτίζεις… Κι εμείς προτιμάμε να φεύγουμε εκδρομές και διακοπές και να περνάμε τα απογεύματά μας παίζοντας και κάνοντας μπάνιο.

Έτσι στον κήπο μας δεν υπάρχουν λαχανικά, αλλά υπάρχουν πολλά δεντράκια (που θέλουν σαφώς λιγότερη φροντίδα…). Και έχουν αρχίσει πλέον να βγάζουν -σχεδόν- όλα καρπούς. Φέτος φάγαμε πολλά βερίκοκα και από τα Διαμαντοπούλου και από τα Μπεμπέκου. Πιστεύω του χρόνου θα είναι τόσα ώστε να φάμε και να κάνουμε και μαρμελάδα!

Τα υπόλοιπα γίνονται σιγά σιγά:

Δυο αχλαδιές έχουμε. Η μια δεν κατάφερε να κρατήσει τους καρπούς φέτος (είναι η πρώτη χρονιά που κάνουν και οι δύο), από την άλλη όμως θα φάμε αχλαδάκια:

Αχλάδια Κοντούλες. Θα τα κόψω όσο είναι ακόμα λίγο άγουρα που μου αρέσουν!

Τρεις ροδιές έχουμε και έχουν όλες από μερικά ροδάκια πάνω. Και για αυτές είναι η πρώτη χρονιά που καταφέρνουν να κρατήσουν καρπό:

Όταν γίνουν κόκκινα κόκκινα, τι όμορφα που θα είναι!

Το limequat μας έχει βγάλει καρπό, δεύτερη χρονιά φέτος. Ο Κωνσταντίνος φυσικά χοροπηδάει από τη χαρά του γιατί σκέφτεται την πιο ωραία μαρμελάδα του κόσμου!

Μοσχομυρίζουν...

Η πορτοκαλιά πέρισυ έκανε 8 πορτοκάλια. Φέτος έχει κάμποσα περισσότερα:

Είναι τόσο ωραίο να τα βλέπεις να μεγαλώνουν!

Η μανταρινιά μας είδα να έχει τουλάχιστον 2 μανταρίνια!!! Την έχουμε αρκετά χρόνια, αλλά κάτι δεν της πάει καλά της καημένης και δεν έχουμε φάει μανταρινάκια μέχρι τώρα.

Ελπίζω να τα κρατήσει τα μανταρινάκια...

Η βανιλιά μας, που είναι όψιμη, κάνει κάθε χρόνο πάρα πολλές βανίλιες. Και φέτος είναι γεμάτη και μάλιστα με μεγαλύτερους καρπούς

Θα είναι έτοιμα στο τέλος του Αυγούστου...

Και η αμυγδαλιά έχει πάνω ένα σωρό αμυγδαλάκια

Είναι όμορφη ανθισμένη, αλλά είναι όμορφη και γεμάτη αμυγδαλάκια!

Βεβαίως οι ελιές μας βρίσκονται σε καλό δρόμο

Το βγάζουμε το λαδάκι της χρονιάς!

Και τέλος έχουμε και κάτι σταφυλάκια, τα οποία είναι από την κληματαριά της γειτόνισσας! Ένα κλαδάκι βρήκε το δρομο του προς το σπίτι μας και το έχουμε αφήσει!

Δεν ξέρω αν θα τρώγονται, θα το μάθουμε!

Τα αρωματικά φυτά μας δε, έχουν γίνει τέρατα και δεν προλαβαίνω να τα κλαδεύω!

Εκεί μέσα χώνονται οι χελώνες!

Αυτά με τον όμορφο κήπο μας. Μπορεί να μην έχουμε ντομάτες, αλλά κερνάμε φρέσκα φρουτάκια!

 

Η βιβλιοθήκη

Όπως έγραψα στο προηγούμενο πόστ μου, το προηγούμενο Σάββατο πήραμε μια βιβλιοθήκη απο το σπίτι της καλής μας φίλης της Εβιτας, μια που εκείνη μετακομίζει.

Η βιβλιοθήκη αυτή είναι πλαστική και αρκετά ελαστική, ώστε να μπορείς να της δώσεις διάφορα σχήματα. Είναι κάπως δύσκολη στην τοποθέτηση και είχαμε πάρει πατρόν απο τον τοίχο της Εβίτας, ώστε να καταφέρουμε να την τοποθετήσουμε σωστά. Μπορούσαμε φυσικά να της δώσουμε οποίο σχήμα θέλαμε, αλλά είπαμε να είμαστε σίγουροι για το αποτέλεσμα. Ή τουλάχιστον ξεκινήσαμε για να τη βάλουμε έτσι! Στην πορεία η βιβλιοθήκη απέκτησε δική της γνώμη για το πως θέλει να μπει (έπαιξαν το ρόλο τους μάλλον κάτι καλώδια με τα οποία δεν ήθελε να συναντηθεί…) και καταλήξαμε να έχουμε ένα λίγο διαφορετικό σχημα, αν και πολυ ωραίο και αυτο!

Μα δεν ταιριάζει πολυ;

Μας πήρε κάμποση ώρα να τη βάλουμε (είχαμε και τη Ιωάννα να κάνει φωτογραφικό ρεπορτάζ, ίσως προσθέσω αργότερα φωτογραφίες), αλλά μετά απο δεκάδες τρύπες στον τοίχο (καμία λάθος προς τιμή του Κωνσταντίνου), δοκιμές, συζητήσεις -και μερικές φωνές…- την βάλαμε και είμαστε πολύ περήφανοι, ακόμα και αν δε τη βάλαμε εντελώς σωστά ή ακριβώς όπως νομίζαμε ότι θα μπει όταν ξεκινήσαμε.

Εβίτα μας, είναι το δεύτερο πράγμα δικό σου που στολίζει το σαλόνι μας και, ενώ λυπουμαστε πραγματικά πολύ που δεν την έχεις εσυ πια, νομίζουμε πως το στυλ και το διακοσμητικό σου ταλέντο, έχουν δώσει μια άλλη, υπέροχη νότα στο χώρο μας και του έχουν δώσει χαρακτήρα. Σε ευχαριστούμε παρα πολυ και ελπίζουμε να σου αρέσει το αποτέλεσμα.

Το κρεβάτι της Ιωάννας

Όταν φτιάξαμε το δωμάτιο της Ιωάννας το καλοκαίρι, είχαμε κάνει μια βόλτα από το ΙΚΕΑ και είχαμε αγοράσει μια βιβλιοθήκη και ένα έπιπλο – συρταριέρα για τα παιχνίδια της. Επειδή το δωμάτιο δεν είναι μεγάλο, θέλαμε και το κρεβάτι/σοφίτα που είχε, που είναι πάνω το κρεβάτι και από κάτω το γραφείο. Έτσι εξοικονομείς πάρα πολύ χώρο και ένα μικρό δωμάτιο χωράει τα πάντα. το κρεβάτι αυτό λοιπόν δεν το είχαν. Όταν ρώτησα πότε θα το φέρουν, η κοπέλα εκεί μου είπε πως δεν ξέρει, πως είχαν καινούριο προμηθευτή και έτσι δεν πίστευε πως θα έπαιρνε πολύ χρόνο. Έτσι πήραμε τα υπόλοιπα έπιπλα και είπαμε θα περιμένουμε για το κρεβάτι. Μέχρι να έρθει, είχαμε βάλει το στρώμα στο πάτωμα (που λόγω ενδοδαπέδιας δεν είναι κρύο) και, μια που δεν είχε γραφείο, διάβαζε κάτω μαζί μας.

Οι μήνες πέρναγαν, τσεκάραμε το σάιτ του ΙΚΕΑ κάθε εβδομάδα, αλλά κρεβάτι τίποτα. Για να πω την αλήθεια κοίταξα και σε πολλά ακόμα μαγαζιά που είχαν αντίστοιχα κρεβάτια, αλλά οι τιμές ήταν εξαιρετικά απαγορευτικές. Κάτω από χίλια ευρώ δεν έβρισκες κάτι (και λέω και λίγα). Επίσης είχα ψάξει στα σάιτ του ΙΚΕΑ στο εξωτερικό και είδα πως όχι μόνο το είχαν το κρεβάτι, αλλά το είχαν σε πολύ μικρότερη τιμή! Σκέφτηκα ακόμα και να το φέρω από το εξωτερικό, αλλά δυστυχώς τα πακέτα είναι μεγάλα και βαριά και η μεταφορά τους θα κόστιζε πιο πολύ από το ίδιο το κρεβάτι. Ρωτήσαμε και έναν σιδερά εδώ πόσο θα του κόστιζε να μας το φτιάξει το κρεβάτι αυτό, αλλά και πάλι μιλούσε για τουλάχιστον τριπλάσιο κόστος. Έτσι συνεχίσαμε να περιμένουμε… Σε κάποια φάση όμως βαρέθηκα να περιμένω έτσι και αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί τους, μήπως και είχαν να μου πουν κάτι νεώτερο. Τους έστειλα μαιλ και μπορώ να πω πως η ανταπόκριση ήταν άμεση. Είμαι πολύ ευχαριστημένη δηλαδή από αυτό. Μου πρότειναν διάφορες λύσεις που δυστυχώς δεν μου έκαναν και τέλος μου είπαν πως δεν κάνουν κρατήσεις γενικώς, αλλά στην περίπτωση αυτή θα έκαναν μια εξαίρεση και θα με ειδοποιούσαν μόλις είχε έρθει το κρεβάτι. Μιλήσαμε και τηλεφωνικά, ό,τι μπορούσαν έκαναν.

Αυτό έγινε τον Γενάρη. Αυτή τη βδομάδα με πήραν τηλέφωνο πως το κρεβάτι έχει έρθει, υπάρχει ακόμα η κράτηση και να πάω να το παραλάβω! Έστειλα λοιπόν τον μπαμπά μου να πάει να το πάρει και να μας το στείλει. Όταν έφτασε εκεί ταλαιπωρήθηκε αρκετά γιατί η υπάλληλος που ήταν εκεί του είπε πως δεν γίνονται κρατήσεις στο ΙΚΕΑ και δεν γνωρίζει τίποτα. Μια ώρα προσπαθούσαν να βγάλουν άκρη… Δεν ξέρω τι ακριβώς αισθήματα έχω ως προς την εξυπηρέτησή τους λοιπόν. Στην αρχή ήμουν πολύ εκνευρισμένη γιατί μου φαινόταν πολύ χάλια το να περιμένω για ένα προϊόν τους τόσο καιρό, να υπάρχει στο εξωτερικό (εκείνοι δεν είχαν πρόβλημα με τον προμηθευτή δηλαδή; ), να πρέπει να το πληρώσω και γύρω στα 100 ευρώ παραπάνω απ’ ό,τι θα το πληρώσει άλλος Ευρωπαίος! Το ποσό είναι πολύ μεγάλο νομίζω, ακόμα και αν συμπεριλάβουμε κόστη μεταφοράς. Μετά έφτιαξε λίγο με την καλή εξυπηρέτηση και μετά ξαναχάλασε με αυτό που έγινε με τον πατέρα μου. Συν ότι τώρα που ήρθε το κρεβάτι, δεν έχουν το γραφείο που μπαίνει σε αυτό…. Τέλος πάντων.

Update: επικοινώνησαν μαζί μου από το ΙΚΕΑ μετά από μερικές μέρες για να δουν αν θα πάρω εντέλει το κρεβάτι… Τους εξήγησα τι έγινε και μου είπαν πως μάλλον δεν είχε καταλάβει καλά ο πατέρας μου και πήγε στην εξυπηρέτηση στις κρεβατοκάμαρες και όχι τη γενική κάτω και γι αυτό έγινε το μπέρδεμα, πράγμα πολύ πιθανό. Αλλά τέλος καλό, όλα καλά…

Εγώ χωράω όρθια κάτω από το κρεβάτι πάντως!

Ήρθε λοιπόν σήμερα το κρεβάτι και το στήσαμε! Η Ιωάννα φυσικά έχει μεγάλη χαρά! Στο στήσιμο δεν είχαμε δυσκολία (αν εξαιρεσουμε ένα κομμάτι βίδας που θα μείνει για πάντα χαμένο μέσα στην μια τραβέρσα…). Το δωμάτιο έχει πλέον χώρο και για το γραφείο, της στρώσαμε το κρεβάτι, ανεβάσαμε τις κούκλες της, το φωτάκι της, όλα είναι έτοιμα! Για να πω την αλήθεια δε μου φαίνεται και πολύ σταθερό, αλλά μπορεί να είναι και η ιδέα μου (ή η μικρή ελάχιστη υψοφοβία που έχω…)

Τώρα μένει να πάρουμε και το γραφείο. Απ’ ό,τι είδα δεν υπάρχει στην Αθήνα, αλλά το έχουν σε Θεσσαλονίκη, Γιάννενα και Θεσσαλία. Εκτός και αν κάνουμε μια κατασκευή μόνοι μας… Θα δείξει!

Update: εντέλει το φτιάξαμε μόνοι μας!