Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

κατασκήνωση

Κατασκήνωση 2010

Την Κυριακή το πρωί πήγαμε να δούμε τα παιδιά μας στην κατασκήνωση.

Φυσικά τα βρήκαμε να είναι μες την τρελή χαρά, με φίλους, να την περνάνε φίνα. Είναι η τρίτη χρονιά φέτος που πάνε, οπότε ξέρουν πως λειτουργεί το πράγμα, ξέρουν την αρχηγό, ξέρουν παιδιά από προηγούμενες χρονιές. Και τα δύο ήταν πολύ ευχαριστημένα. Έχουν βρει επίσης και καινούριους φίλους εκεί και παίζουν, έχει πάει φέτος και ένα γειτονάκι μας εδώ που είναι κολλητός του Γιώργου. Η καλύτερή τους!

Το μόνο για το οποίο έχουν παράπονο είναι ο μάγειρας. Και επειδή πήρα τις ίδιες πληροφορίες και από τα δυο παιδιά, τείνω να τα πιστέψω. Μου είπαν πως είναι τραγικός, ακόμα και τις τηγανιτές πατάτες κάνει τις μισές καμένες και τις μισές άψητες! Γενικώς την βγάζουν με ψωμοτύρι και σαλάτα και βέβαια το πρωινό τους και τα φρουτα τους. Δεν έχουν όμως πρόβλημα, ούτε βέβαια ζήτησαν να φύγουν λόγω αυτού!

Περάσαμε μερικές ώρες εκεί και το μεσημέρι τα πήραμε και πήγαμε για φαγητό σε ταβερνάκι έξω. Βέβαια είχαν φάει αργά πρωινό και μάλιστα σε μεγάλη ποσότητα, οπότε ούτε και τώρα έφαγαν ιδιαίτερα 🙂

Πήραμε τη δόση μας λοιπόν, γερή γερή, και γυρίσαμε πίσω στην καυτή Καλαμάτα.

kataskinosi

Αυτές οι μέρες της κατασκήνωσης…

Τα παιδιά όπως είπαμε έφυγαν τη Δευτέρα για την κατασκήνωση.

Μέσα σε αυτές τις μέρες:

Εμείς: περνάμε ένα μικρό μήνα του μέλιτος 🙂 Βγαίνουμε, πάμε για μπάνιο, βλέπουμε σειρές και ταινίες, διαβάζουμε, τρώμε και γενικώς κάνουμε ό,τι κάνουν τα ερωτευμένα ζευγάρια (μη ζητάτε και λεπτομέρειες). Όχι ότι όλα αυτά δεν τα κάναμε και πριν, ενώ είναι τα παιδιά εδώ. Αλλά η μεγάλη διαφορά είναι η εξής: τα κάνουμε όλα Ο,ΤΙ ώρα θελήσουμε!!! Και υπάρχει μια ηρεμία, πας στη θάλασσα με μια μόνο τσαντούλα, διαβάζεις το βιβλίο σου και δεν σε διακόπτει κανείς, μπορείς να δεις True Blood χωρίς να σκέφτεσαι αν έχουν κοιμηθεί τα παιδιά κλπ κλπ (είπαμε μη ζητάτε λεπτομέρειες…)

Τα παιδιά μας: Η Ιωάννα, αν εξαιρέσουμε την Δευτέρα που ήταν η πρώτη μέρα, τις υπόλοιπες μέρες παίρνει ΚΑΘΕ μέρα τηλέφωνο και θέλει κάτι 🙂

Την Τρίτη ήθελε μια βούρτσα για τα μαλιά της. Της είπα πως της έχω βάλει βούρτσα μέσα στη βαλίτσα (αν και μέχρι τώρα δεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ να χτενίσει μόνη τα μαλιά της..)

Την Τετάρτη ήθελε να μου πει πως βρήκε βούρτσα, πως δεν έχει επισκεπτήριο παρά μόνο την Κυριακή, αλλά πως αν θέλω μπορώ να της πάω τα πράγματα και να τα αφήσω έξω από την πόρτα. “Γιατί Ιωάννα μου, χρειάζεσαι κάτι;” “Ναι” “Τι χρειάζεσαι;”…. “Φαγητά” !!! Η Ιωάννα χρειάζεται φαγητά! Στην ερώτηση “γιατί, δεν σας ταΐζουν εκεί;” μου απάντησε πως τους ταΐζουν, αλλά μετά από 5 λεπτά πεινάει.

Την Πέμπτη πήρε να μου πει πως εντάξει με τα φαγητά (ένας γνωστός που μένει κοντά τους πήγε κάτι μπισκότα), αλλά έκαναν παιχνίδια και έπαιξε με αλεύρια και, ενώ κέρδισε και ήταν χαρούμενη, λέρωσε όμως τη ζακέτα της και τώρα θέλει άλλη. “Να φορέσεις τα φουτεράκια σου” “Δε γίνεται να φοράω κάθε μέρα το ίδιο ρούχο, μας το απαγορεύουν” “Γιατί τη ζακέτα δε θα τη φόραγες κάθε μέρα;” “Ε, ναι, αλλά δε γίνεται σου λέω, θέλω ζακέτα” “Ιωάννα μου είναι 1 ώρα δρόμος να έρθω και 1 να γυρίσω. Θα κάνω 2 ώρες διαδρομή για να σου αφήσω έξω από την πόρτα μια ζακέτα;;;;” “Δε με πειράζει” !!!! (καλά αυτό το “δε με πειράζει’ έχει γίνει ατάκα εδώ). “Με πειράζει όμως εμένα! Να πας με την ομαδάρχισσα και να την πλύνετε λιγάκι”

Την Παρασκευή πήρε να μας πει πω δεν κατάφερε να πλύνει τη ζακέτα και πως θα έχουν ψυχαγωγία το Σάββατο το βράδυ, οπότε να πάμε και το Σάββατο και την Κυριακή.

Το Σάββατο πήρε να μας πει πως αναβλήθηκε η ψυχαγωγία, οπότε να πάμε μόνο την Κυριακή. Α, και πως θέλει και νερό γιατί με το νερό εκεί την πονάει η κοιλιά της (πράγματι το νερό εκεί πάνω είναι κάπως χάλια).

Ο Γιώργος από την άλλη, πήρε μόνο μια φορά τηλέφωνο να μας πει πως όλα είναι σούπερ και δε χρειάζεται τίποτα…

Μόνοι…

Σήμερα το πρωί τα πιτσιρικάκια μας πήγαν κατασκήνωση για τρίτη χρονιά.

Κανονικά θα είχαν πάει την προηγούμενη εβδομάδα. Όμως τελευταία στιγμή μας πήραν τηλέφωνο να μας πουν πως αναβάλλεται για μια εβδομάδα, μια που δεν είχαν βρει γιατρό (ακόμα; ). Αυτό βέβαια μας χάλασε πολύ, καθώς εμείς έχουμε ήδη κανονίσει τις διακοπές μας. Έτσι τα παιδιά -για πολύ μεγάλη τους στεναχώρια- θα κάτσουν μόνο τη μια εβδομάδα. Εγώ τους είπα και πάλι καλά που θα γίνει και θα πάνε και αυτές τις μέρες, γιατί αφού δεν είχαν γιατρό μέχρι την τελευταία στιγμή, αμφέβαλλα πως θα βρούνε κάποιον.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, γεμάτα χαρά, ξυπνήσανε τραγουδώντας “κατασκήνωση, κατασκήνωση…” Πήγαμε, μπηκανε στα λεωφορεία και… είμαστε πλέον χωρίς παιδιά. Και από τη μια φυσικά είναι πολύ ωραία, γιατί… είμαστε χωρίς παιδιά 🙂 μπορούμε να δουλέψουμε με ησυχία, μπορούμε να βγούμε τα βράδια, μπορούμε να δούμε ό,τι θέλουμε όποια ώρα θέλουμε και βεβαίως να κάνουμε γενικώς ό,τι θέλουμε, όποια ώρα το θελήσουμε 🙂

Όμως το σπίτι δεν παύει να είναι άδειο και ήσυχο.

Χμ.. άδειο και ήσυχο. Κωνσταντίνεεεεεεεε. Πάμε να ρίξουμε μια γρήγορη βουτιά (με το μηχανάκι, χωρίς να κουβαλάμε διακόσιες τσάντες! )

Κατασκήνωση ξανά

(θέλω να κάνω ένα ακόμα ποστ για τις μέρες που πέρασαν, αλλά θα περιμένει λίγο 🙂 ).

Για δεύτερη χρονιά τα παιδιά πήγαν κατασκήνωση. Το περίμεναν γεμάτα χαρά και καθώς φαίνεται περνάνε και πάλι υπέροχα, μια που ήδη συζητάνε για το τι θα κάνουν του χρόνου που θα ξαναπάνε.

Και γιατί να μην περνάνε υπέροχα δηλαδή. Βρίσκονται μέσα στο δάσος, σε ένα τεράστιο χώρο στον οποίο μπορούν να τρέχουν, να παίζουν και να εξερευνούν όλη μέρα, χωρίς γονείς. Έχουν κάτι ομαδάρχισσες τις οποίες φτάνουν σε σημείο να κλαίνε από τα νεύρα τους (τα αγοράκια δηλαδή που είναι και πιο ζωηρά) ενώ αυτά ξεσαλώνουν.  Και βέβαια, ως γονείς, πρέπει να ξεχάσουμε για 15 μέρες τους κανόνες καθαριότητας και προσωπικής υγιεινής 🙂 . Τα πιτσιρίκια ίσα που θυμούνται να αλλάζουν ρούχα, να πλένουν δόντια (ή οποιοδήποτε μέρος του σώματος εδώ που τα λέμε), να μην τρώνε τα φαγητά που τους έχουν πέσει κάτω και άλλα τέτοια βασικά (και καθόλου απαραίτητα σύμφωνα με τα παιδιά 🙂 ).

dscf0279

Να μην παρεξηγηθώ: θεωρώ πως η κατασκήνωση τους κάνει πολύ καλό. Υπάρχει πειθαρχία και τάξη, τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τους εαυτούς τους και το χώρο τους, να στρώνουν τραπέζια, να καθαρίζουν το σπιτάκι τους. Μαθαίνουν να λειτουργούν σαν ομάδα, διασκεδάζουν κάνοντας θεατρικές παραστάσεις η μια κοινότητα για να ψυχαγωγήσει τις υπόλοιπες, κάνουν κατασκευές με πράγματα που μαζεύουν από το δάσος. Είναι μέσα στη φύση όλη μέρα. Πιστεύω πως είναι πραγματικά τέλεια εκεί πάνω. Απλώς πρέπει εσύ, ο γονιός, να πάρεις απόφαση πως τα παιδιά θα ζήσουν για λίγο μέσα στο χώμα., παρά τις συνεχείς υπενθυμίσεις και συμβουλές που δίνεις. Απλώς θα τους κάνεις ένα καλό μπάνιο μόλις έρθουν, θα βάλεις 3-4 πλυντήρια τα ρούχα τους και τέλος 🙂 .

dscf0304

Κάτι άλλο που θα πρέπει να λάβεις υπ’ όψιν σου όμως είναι και το ότι μένουν όλη μέρα με πολλά παιδιά διαφόρων ηλικιών, με αποτέλεσμα να “ενημερώνονται” για πολλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι οι σχέσεις αγοριών – κοριτσιών. Φέτος τα παιδιά έμαθαν τη φράση “τα φτιάξαμε”.

Η κουβέντα άρχισε ως εξής (με την Ιωάννα φυσικά, γιατί ο Γιώργος ακόμα επιμένει πως δεν τον ενδιαφέρει το θέμα):

  • – Ιωάννα, αυτός δεν είναι ο Π. ;
  • -Ναι
  • – Τον αγαπάς και φέτος; (πέρισυ δήλωνε πολύ ερωτευμένη μαζί του)
  • – Όχι, δεν είναι καλό παιδί. Με κοροϊδεύει συνέχεια και εμένα και τους άλλους.
  • -Μάλιστα. Αυτή εκεί η κοπέλα είναι αδερφή του ή δεν έχουν σχέση;
  • – Όχι, δεν έχουν σχέση, απλώς τα έχουν φτιάξει. Ο Π. τα έχει φτιάξει με πολλές κοπέλες φέτος.
  • – Με πολλές ταυτοχρόνως ή τη μια μετά την άλλη;
  • – Όχι, ταυτοχρόνως. Αλλά δεν ξέρει η μια για την άλλη.
  • – Καλά, αυτές δεν το ξέρουν, αλλά εσύ το ξέρεις; Πως γίνεται αυτό;
  • – Εγώ τους βλέπω! Αλλά δε λέω τίποτα, γιατί αν το μάθουν….
  • – Και Ιωάννα δε μου λες, όταν λες “τα έχουν φτιάξει” τι εννοείς; Τι κάνουν δηλαδή;
  • – Ε, να.. πολύ παρέεεαααα…
  • – Και κάνα φιλάκι;
  • – Ναι, πολλά φιλάκια!

Εγώ διασκεδάζω πολύ και αποφασίζω να “ρίξω άδεια” μπας και μάθω τίποτα ακόμα.

  • – Εσύ λοιπόν με ποιόν τα έχεις φτιάξει;
  • – Κάπως με τον Μ.

Τα έπιασα τα γεμάτα λοιπόν και προσπαθώ να μη δείξω πως κοντεύω να δακρύσω από τα γέλια.

  • – Και που σε φιλάει ο Μ; Στο μάγουλο;
  • – Δε τα έχουμε φτιάξει κανονικά… Δε με έχει φιλήσει ακόμα…

Οχου, τι έχουμε να τραβήξουμεεεεεεε. Το καλό είναι πως ακόμα τα λέει 🙂 .

Ο Γιώργος από την άλλη μας είπε την φοβερή ατάκα που με αποτελείωσε:

  • -Μια κοινοτάρχισσα είναι γειτόνισσά μας. Μένει πάνω από το νεκροπωλείο!

Δεν είχε ακούσει καλά την κοπέλα, η οποία φυσικά του είχε πει “κρεοπωλείο”. Δεν έπεσε και πολύ έξω όμως 🙂 .

dscf0274

Πέρα από αυτά και στην κατασκήνωση μας είπαν πως ο Γιώργος έχει αλλάξει πολύ από πέρισυ, πως είναι άλλο παιδάκι, έχει φίλους και παρέες. Και μέσα σε μια εβδομάδα έχει διαβάσει 4 περιοδικά “Ερευνητές” και 4 κόμιξ.  Και πάλι μένει μέσα στο σπιτάκι του και ζωγραφίζει για κάμποση ώρα, αλλά καμία σχέση με πέρισυ, κάτι που μας χαροποιεί πολύ. Και για μια ακόμα φορά, μείναμε έκπληκτοι με μια ζωγραφιά του (και το πως έχει αλλάξει εντελώς ο τρόπος που ζωγραφίζει, τα χρώματα που χρησιμοποιεί κλπ):

dscf0300

Άλλο ένα ποστ για την κατασκήνωση

Ε, ναι. Μου λείπουν και μόνο για αυτά μπορώ να γράφω, είναι γεγονός!

Ορισμένα πράγματα λοιπόν που έμαθα ή είδα χτες:

  1. Η Ιωάννα δεν ήταν απλώς φιναλίστ στα καλλιστεία. Από όσα κορίτσια έλαβαν μέρος, τα 8 ισοφάρισαν και έγινε κλήρωση. Άρα, όπως είπε ο Γιώργος, μόνο λίγη τύχη της έλλειπε!
  2. Η αρχηγός φωνάζει την Ιωάννα “η μελλοντική αρχηγός”. Τι άλλο να πω εγώ; Έχει μάθει φυσικά τα πάντα για το πως λειτουργεί η κατασκήνωση, επιβλέπει τους εργάτες, μπαίνει όπου θέλει, όποτε θέλει, χωρίς κανείς να της πει τίποτα (την καλοδέχονται και ζητάνε αγκαλιά και φιλί μάλιστα). Εάν προσθέσεις το γεγονός ότι έχει καταφέρει να της στρώνουν το κρεβάτι, να την χτενίζουν, να την ταΐζουν, τότε μπορώ να πω με βεβαιότητα πως, αντί να προσαρμοστεί αυτή στην κατασκήνωση, προσάρμοσε όλους τους άλλους στα μέτρα της! Τυπικό human being δηλαδή.
  3. Η Ιωάννα έχει βρει υποκατάστατο μητέρας στην αρχηγό. Την ακολουθεί παντού, είναι συνέχεια αγκαλιά, πάει στο γραφείο της… Και έχει τη σύνεση να ακούει όταν της λέει, ας πούμε, οτι έχει δουλειά και πρέπει να περιμένει. Κάθεται και περιμένει. Οπότε έχει κερδίσει!
  4. Ο Γιώργος παρότι έφυγαν οι φίλοι του από την κατασκήνωση (μα είναι χαζά τα παιδιά, εγώ το λέω), δεν το κουνάει από εκεί. Παίζει, ζωγραφίζει (του πήγαμε και δεύτερο μπλοκ), διαβάζει και περνάει μια χαρά. Αρκετή ώρα την περνάει με το βιβλίο του Τριβιζά για τις διακοπές. Όλοι στην κατασκήνωση λένε: “όλο διαβάζει αυτό το παιδί! Επιστήμονας θα γίνει!”. Από που το πήρε άραγε αυτό με το διάβασμα, απορώ 🙂
  5. Η αρχηγός (που είναι συμπαθέστατη), διαβάζει μόνο επιστημονική φαντασία! Μπορεί και να έχουμε βρει μια μελλοντική φίλη!
  6. Ο Γιώργος μας είναι πολύ ευαίσθητο παιδί, γεγονός που μας φοβίζει λίγο.  Φυσικά περνάει καλά και χωρίς προβλήματα, όλοι λένε ότι είναι το πιο ήσυχο παιδί, διασκεδάζει κάνοντας αυτά που του αρέσουν, οπότε το ξεπερνάμε!
  7. Η Ιωάννα αγαπάει τον Παντελή (και φυσικά θα τον παντρευτεί όταν μεγαλώσουν)! Ο Παντελής πάει πέμπτη δημοτικού, ξέρει να κάνει ένα σωρό φιγούρες μπρέικ ντανς και είναι το κακό παιδί της κατασκήνωσης, αφού φωνάζει και βρίζει. Έτσι είναι. Τα κακά παιδιά βγάζουν γκόμενες!
  8. Για μια ακόμα φορά νιώσαμε περήφανοι, όταν η αρχηγός μας είπε πως τα παιδιά μας είναι καταπληκτικά, ευγενικά, ακούν, μιλάνε σωστά ελληνικά (μεγάλη εντύπωση της έχει κάνει αυτό) και μακάρι να είχε 150 τέτοια παιδιά!
  9. Η παράσταση ήταν πάρα πολύ καλή. Είχε ένα κομμάτι οικολογικό με θέμα τον Ταΰγετο (το οποίο είχε γράψει μια κοινοτάρχισσα και φαίνεται η αγάπη της για τη φύση) και το δεύτερο είχε θέμα τη βρώμα στο πέτρινο σπιτάκι 🙂 Πολύ γέλιο! Και στο τέλος φυσικά είχε τραγούδι και χορό, κάτι που κάνουν κάθε βράδυ. Μα τι χάλια που περνάνε αυτά τα παιδιά! Φαΐ, παιχνίδι, ξάπλα και χορό όλη μέρα! Είναι φυσικό να θέλουν να φύγουν 🙂
  10. Τέλος να πω ότι η κατασκήνωση μας κοστίζει ακριβά! Κάθε βράδυ βγαίνουμε έξω μια που δεν έχουμε παιδιά! Χωρίς πλάκα, περνάμε δεύτερο μήνα του μέλιτος εδώ, βγαίνουμε τα βράδια, βλέπουμε φίλους, διαβάζουμε, πάμε μικρές εκδρομές, τρώμε έξω… Κανονικό φαγητό δε θυμάμαι από πότε έχω να μαγειρέψω! Μου λείπουν τρομερά, αλλά αν πω ότι κακοπερνάμε, θα είναι μεγάλο ψέμα!

Η Ιωάννα στην κατασκήνωση

Με ρωτάνε που είναι τα παιδιά μας και όταν τους λέμε ότι είναι στην κατασκήνωση, εντυπωσιάζονται. “Και το μικρό;” είναι η πρώτη ερώτηση. “Κυρίως το μικρό”, είναι η απάντηση.

Η Ιωάννα όχι μόνο δε μασάει με τίποτα και φυσικά δεν της λείπουν οι γονείς της τόσο ώστε να θέλει να γυρίσει, αλλά θέλει να μείνει και παραπάνω. Μου ζήτησε να μείνει και τη δεύτερη περίοδο και όταν της είπα ότι θα φύγουν τα υπόλοιπα παιδιά και οι φίλες που έχει κάνει μέχρι τώρα, η απάντηση ήταν αποστομωτική: “ευκαιρία να κάνω καινούριους φίλους”! Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η αντίδραση, από ένα εξάχρονο μάλιστα, είναι εντυπωσιακή.

Την Τετάρτη που είχαμε πάει πάνω τελευταία φορά, κάθησα μαζί της μέσα στο σπιτάκι τους για κάμποση ώρα, γιατί φτιάχναμε τα ρούχα της. Όπως είχα φανταστεί, τα ρούχα δε τη φτάνουν βέβαια, μια που τα λερώνει όλα με τη μία. Όμως είδα ότι δεν είναι μόνο η Ιωάννα έτσι. Όλα τα κοριτσάκια είναι έτσι και δίνουν μεγάλη προσοχή στα ρούχα και τα λούσα. Μάλιστα εκείνο το βράδυ κάναν και καλλιστεία! Και κάναν όλα σαν τρελλά για το τι θα φορέσουν, πως θα κάνουν τα μαλιά τους κλπ. Και φροντίζαν και την Ιωάννα που δεν είχε καλά ρούχα μαζί (“μην ανησυχείς, θα πάρουμε ρούχα από την Τάδε που έχει τον ίδιο σωματότυπο με σένα, μόνο λίγο πιο ψηλή είναι”… ), θα της φτιάχναν και τα μαλιά της και όλα. Μάλιστα κάνα δύο έλεγαν “α, εγώ πάω να ξεγραφτώ αφού θα πάρει μέρος η Ιωάννα. Μα δε τη βλέπετε τι γλυκούλα που είναι; Θα κερδίσει σίγουρα!”. Και το φοβερό είναι ότι το πιστεύαν κιόλας! Εγώ είπα, είναι που είναι ψώνιο το παιδί μου, μετά από αυτά όλα, δεν ξέρω πως θα γυρίσει!!!! 🙂 Τη ρώτησα την επόμενη μέρα τι έγινε στα καλλιστεία και μου είπε ότι ήταν στις φιναλίστ (δεν την ήξερε αυτή τη λέξη -ακόμα- πιο περιγραφικα μου το είπε).

Πάντως είναι άνετη, ξέρει τους πάντες και τα πάντα, όποιος τη βλέπει την αγκαλιάζει και φυσικά ακούω τα καλύτερα λόγια. Η Ιωάννα μας, μια κανονική survivor, που την αγαπάμε πολύ.

Το απόγευμα θα ξαναπάμε και θα έχει update!

Επίσκεψη στην Κατασκήνωση

Με τα παιδιά μας μιλήσαμε την Παρασκευή στο τηλέφωνο. Πήρε η Ιωάννα για να μας πει να τους πάμε σαπούνι και σφουγγάρι. Μετά πήραμε εμείς το Γιώργο που δεν του είχαμε μιλήσει. Και τα δύο μας είπαν τα καλύτερα λόγια, αν και η Ιωάννα τα έλεγε με κάμποση δόση γκρίνιας… Έτσι είναι όμως η Ιωάννα.

Σήμερα είχε όλη μέρα επισκεπτήριο και πήγαμε το πρωί. Τα βρήκαμε και τα δύο με ένα τεράστιο χαμόγελο, να περνάν θαυμάσια. Ο Γιώργος έχει γραφτεί στην ομάδα σκακιού και στην ομάδα μπάσκετ. Κρατάει τη μπάλα του μπάσκετ με τρομερή χαρά (απίστευτο αυτό για το γιό μας) και επίσης κάνει όλο το μονόζυγο ως πέρα μόνος του! Έπεσε και 2 φορές, δε μάσησε καθόλου και το ξαναέκανε. Έμεινα άναυδη λέμε. Έχει εκεί φυσικά και τους δύο φίλους του και έτσι είναι 3 αγόρια, χωρίς γονείς, που παίζουν όλη μέρα! Η Ιωάννα από την άλλη είναι το μικρότερο παιδάκι της κατασκήνωσης και όπως είναι φυσικό, όλα τα κορίτσια την έχουν στα ώπα ώπα. Τη φιλάνε, την αγκαλιάζουν, την προσέχουν, την παίρνουν αγκαλιά, τη χορεύουν όλη μέρα! Γιατί λοιπόν να θέλουν να φύγουν;;; Γιατί να θέλουν να αφήσουν όλα αυτά για να έρθουν να κλειστούν μόνα στο σπίτι;

Παρότι μου φαίνεται απίστευτο, ήταν όμως πολλά τα παιδιά που αποχώρησαν σήμερα. Και τα δύο παιδιά μου είπαν ότι είναι σχεδόν τα μοναδικά στα σπιτάκια τους που δε θέλουν να γυρίσουν στη μαμά τους. Και είδα πολλά με τις τσάντες τους έτοιμες να φεύγουν. Τι να πω…

Η κατασκήνωση της Αγίας Μαρίνας είναι πολύ όμορφη. Βέβαια με την φωτιά την περσινή ο γύρω χώρος έχει πάθει μεγάλη ζημιά. Όμως η φωτιά πέρασε δεξιά και αριστερά της κατασκήνωσης και την άφησε άθικτη. Ένας αρκετά μεγάλος χώρος λοιπόν στον Ταΰγετο, με όμορφα σπιτάκια, χώρους αναψυχής, παιδική χαρά, βιβλιοθήκη, θέατρο, μπασκέτες, γήπεδο… Εντάξει δεν είναι όπως οι ιδιωτικές με ιππασίες και αναρρήχηση και πισίνα, αλλά είναι μέσα στο πευκοδάσος ένας όμορφος χώρος να αλωνίζουν τα πιτσιρίκια, να κάνουν παρέες, να παίζουν όλη μέρα, να μάθουν να υπακούν σε ορισμένους κανόνες, να μάθουν δουλειές και να δουλεύουν ομαδικά. Εγώ πάντως ζήλεψα.

Γνωρίσαμε και την αρχηγό που είναι μια πολύ καλή κοπέλα, την κοινοτάρχισσα του Γιώργου και τις δύο ομαδάρχισσες των παιδιών. Μια χαρά. Και είναι πολύ ωραίο όταν η πρώτη κουβέντα που ακούς (χωρίς να έχεις μιλήσει ή ρωτήσει) είναι: “έχετε τα καλύτερα παιδιά της κατασκήνωσης”. Η αρχηγός αυτό είπε και είπε πως χαίρεται να έχει μικρά παιδιά που τα βλέπει να χαίρονται και να περνάν καλά στην κατασκήνωση. Της έχουν κάνει και τα δύο εντύπωση και φυσικά “ειδικά αυτή η μικρή…”. Πολύ το ακούω αυτό το “ειδικά αυτή η μικρή” χαχαχαχαχαχαχχα. Ο Γιώργος είναι παιδάκι που θα σου κάνει εντύπωση περισσότερο αν κάτσεις να του μιλήσεις. Η Ιωάννα απο την άλλη… δεν προλαβαίνεις να της μιλήσεις! Στα έχει πει αυτή πρώτη! Πρέπει να την αγκάλιασαν και να τη φίλησαν όλα τα κορίτσια της κατασκήνωσης!

Περνάν πολύ καλά λοιπόν, φυσικά και δε θέλαν να γυρίσουν πίσω και θα μας περιμένουν την επόμενη Κυριακή.

Αυτό που έχω να παρατηρήσω εγώ, είναι πως η μάνα έχει πολύ διεστραμμένη ψυχολογία! Σας το λέω. Το πρωί στεναχωριόμουν και έλεγα ότι σε ένα επίπεδο πρέπει να είμαι κακή μάνα, γιατί 3 μέρες χωρίςπαιδιά, τις έχω ευχαριστηθεί, έχω ηρεμήσει, νιώθω καλύτερα… Όταν φύγαμε όμως από την κατασκήνωση, αντί να θέλουν αυτά να έρθουν μαζί, ένιωθα εγώ ότι ήθελα να τα πάρω… Άβυσσος λέμε η ψυχή της μάνας!

Φυσικά δεν τα πήρα, ούτε το σκέφτηκα σοβαρά ποτέ. Ξέρω ότι περνάν θαυμάσια και είμαι ήρεμη. Και ξέρω ότι κι εγώ θα περάσω θαυμάσια αυτές τις 2 εβδομάδες! Δουλεύω χωρίς να με διακόπτουν, τρώμε ό,τι θέλουμε, πάμε για μπάνιο όποτε θέλουμε, βγαίνουμε τα βράδια, κάνουμε γενικώς ό,τι θέλουμε όποτε το θέλουμε. Φοβερό πράγμα!

Ζήτω η κατασκήνωση!!!!

Κατασκήνωση

Φύγαν σήμερα και τα δύο πιτσιρίκια και πάνε για 2 εβδομάδες κατασκήνωση στον Ταΰγετο.

Δυό μέρες τώρα έχουμε ετοιμασίες, να μαζέψουμε ό,τι χρειάζεται, σεντόνια, πετσέτες, να βρούμε και χειμωνιάτικα ρούχα, να τα θυμηθούμε όλα. Δίναμε οδηγίες στα παιδιά, πως να είναι υπεύθυνα για τον εαυτό τους, Ιωάννα δεν χρειάζεται να αλλάζεις ρούχα 5 φορές την ημέρα και να τα λερώσεις όλα από την πρώτη μέρα που θα πας, Γιώργο να προσέχεις να φοράς τα ρούχα σου σωστά και όχι το μπρος-πίσω, ό,τι χρειαστείτε να το λέτε στην ομαδάρχισσα και άλλα τέτοια.

Δεν έχουν ξαναπάει, αλλά και τα δύο το περίμεναν με μεγάλη αγωνία. Σήμερα σηκώθηκαν απ’ τα κρεβάτια τους γρηγορότερα από οποιαδήποτε άλλη μέρα και όταν μπήκαν στα λεωφορεία (δεν κρατιόντουσαν, ίσα που προλάβαμε να δώσουμε ένα φιλί!), έλαμπαν και τα δύο από χαρά.

Όπως είπε και η Ιωάννα στο πρωινό σήμερα όμως, χαιρόμαστε πολύ, αλλά φοβόμαστε και λίγο γιατί δεν το έχουμε ξανακάνει και έχουμε αγωνία. Έτσι κι εμείς. Από τη μια έχουμε τη χαρά που θα περάσουν καλά (και που θα μπορούμε για 2 εβδομάδες να δουλέψουμε ανενόχλητοι…), από την άλλη όμως έχουμε ένα σφίξιμο στην καρδιά που θα λείπουν, που πάνε κάπου μόνα τους, που φύγαν από την προστασία μας… Δεν είμαστε υπερπροστατευτικοί γονείς θέλω να πιστεύω. Και μόνο ότι τα στείλαμε και τα δύο κατασκήνωση προκάλεσε το στραβομουτσούνιασμα κάμποσων γύρω μας (μα θα τα στείλεις τόσο μικρά;). Αλλά μια αγωνία την έχουμε. Θα μας φύγει φαντάζομαι την Κυριακή που θα πάμε να τα δούμε.

Πάντα υπάρχει και η πιθανότητα φυσικά να μας πάρουν τηλέφωνο ότι θέλουν να γυρίσουν. Αρκετοί γύρω μας το θεωρούν δεδομένο. Εγώ νομίζω ότι και τα δύο παιδιά θα περάσουν καλά. Αλλά ποτέ δε ξέρεις. Ελπίζω να είναι τόσο καλά όσο το περιμένουν και να γυρίσουν γεμάτα όμορφες αναμνήσεις και καλές εμπειρίες.

Σήμερα πάντως είναι σίγουρο ότι δε θα πιώ καφέ (σπάνια πίνω και αν δεν είμαι και πολύ καλά, με πιάνουν τρομερά νεύρα. Αν πιώ τώρα… καημένε Κωνσταντίνε!). Άντε πάω να δουλέψω, να ξεαγχωθώ λιγάκι 🙂