Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

παραστάσεις

Οι διακοπές μας – part 2

Θέρμο και γύρω περιοχές

Στο Θέρμο πήγαμε τον Απρίλη με αφορμή ένα brevet. Μας άρεσε πάρα πολύ και η περιοχή και η παρέα. Έτσι θελήσαμε να πάμε και οικογενειακώς. Το κανονίσαμε λοιπόν για το τριήμερο του δεκαπενταύγουστου.

Τρεις μέρες ήταν, αλλά κάναμε πολλά πράγματα. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά rafting. Ο Εύηνος δεν έχει και πολύ νερό τον Αύγουστο, αλλά ήταν ιδανικός για άτομα που δεν είχαν κάνει άλλη φορά, καθώς και για παιδιά. Σε άλλη περίπτωση δε θα μπορούσαμε να είχαμε πάει όλοι μαζί (αφού είχαμε και παιδί δημοτικού μαζί μας), ενώ τώρα όχι μόνο πήγαμε όλοι, αλλά είχαμε μια βάρκα οι μεγάλοι και μια οι μικροί και πραγματικά το καταδιασκέδασαν. Δεν είχε τίποτα φάσεις να ανεβαίνει η αδρεναλίνη, μάλιστα σε 3-4 περιπτώσεις κατεβήκαμε από τη βάρκα να σπρώξουμε (!!!), αλλά περάσαμε τέλεια, χαρήκαμε το ποτάμι και τη φύση και καταλήξαμε να έχουμε όλοι χαραγμένο ένα χαμόγελο μόνιμα στο πρόσωπό μας.

13934970

Κάναμε και εκδρομή στον Προυσσό. Πήγαμε σε αλλαντοπωλείο και πήραμε φρέσκα αλλαντικά, σε τυροπωλείο για τυράκι και στο πιτς φυτίλι (περίπου) είχαμε έτοιμο ένα πικ νικ δίπλα στο ποτάμι. Η σκέψη ήταν να μπούμε και μέσα, αλλά είχε πιάσει μια καλή δροσούλα εκείνη τη μέρα και το ποτάμι ήταν έξτρα παγωμένο, οπότε δε το τολμήσαμε…

20160814_122554

20160814_140652_hdr

20160814_140741

Μου αρέσει εξαιρετικά η περιοχή εκεί και θα μπορούσα άνετα να περάσω ολόκληρο καλοκαίρι και ας μην έβλεπα θάλασσα…

20160814_170536

20160815_103112

Τα πανηγύρια στο Θέρμο είναι… γυναικεία υπόθεση!

Αίγιο

Στην επιστροφή από το Θέρμο κάναμε και τη στάση μας στο Αίγιο να δούμε την αγαπημένη Ναυσικά. Λίγο ήταν, αλλά τόσο ωραίο!

Καρδαμύλη – Στούπα

Ναι, το κάναμε και αυτό. Μέσα στις διακοπές μας γυρίσαμε για 2 μέρες στο σπίτι μας και κάναμε εκδρομές εδώ κοντά. Οι φίλοι μας δεν είχαν πάει ποτέ στην Καρδαμύλη και τη Στούπα και είπαμε πως είναι μια εξαιρετική ιδέα να το κάνουμε!

Όσες φορές και αν πάω σε αυτά τα μέρη, δε νομίζω να βαρεθώ. Είναι πανέμορφα. Κάναμε μπάνιο στα Ριτσά, φάγαμε στις Ελιές, μετά πήγαμε για παγωτό στην Ακουαρέλα και καταλήξαμε στην παραλία της Καλόγριας στη Στούπα για να δούμε τον ήλιο να δύει εκεί.

Στο φάρο στο Ηραίο

Την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων πολλοί φάροι στην Ελλάδα ανοίγουν στο κοινό. Είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να τους επισκεφθεί κανείς. Έτσι κι εμείς πήγαμε στο φάρο Μελαγκάβι, ή αλλιώς φάρο Ηραίον, μια που βρίσκεται δίπλα στον αρχαίο ναό της Ήρας.

20160821_110413 20160821_110450

Περπατήσαμε ως εκεί, μπήκαμε μέσα και ένας πολύ καλός ναύτης που ήταν εκεί μας έκανε και μια μίνι ξενάγηση και μας έλυσε πολλές απορίες. Δεν επιτρεπόταν να πας επάνω δυστυχώς, κι έτσι αρκεστήκαμε στο να δούμε το εσωτερικό του φάρου, το οποίο είναι ένα αξιοπρεπέστατο σπιτάκι, με κουζίνα, κρεβάτια κλπ. Το χώρο αυτό μπορούν να τον ζητήσουν άτομα του ναυτικού (ή ακόμα πρόσκοποι κλπ) για να μείνουν μερικές μέρες.

Είναι πολύ όμορφος φάρος και έχει και απίθανη θέα

20160821_112215

Κατεβαίνοντας βλέπαμε τα όμορφα νερά από κάτω και δεν αντέξαμε, πήγαμε για βουτιά. Κολυμπάς και δίπλα σου είναι ο αρχαίος ναός…

20160821_120345

Παραστάσεις

Πριν ξεκινήσουμε τις διακοπές μας πήγαμε σε συναυλία του Χαρούλη, στην Αρχαία Μεσσήνη. Τι να πω, δεν πίστευα ποτέ πως θα συγκεντρώσει κάποιος τόσο πολύ κόσμο εδώ στην Καλαμάτα… Ήταν εξαιρετικός όμως, σχεδόν 3 ώρες στην σκηνή επάνω χωρίς διάλειμμα!
untitled-2

Για να κλείσει ο κύκλος, στο τέλος των διακοπών αυτών (και πριν την συνέχεια αλλού – δες επόμενο ποστ), πήγαμε στην παράσταση Συρανό με τον Χαραλαμπόπουλο. Παρά τη Ματσούκα που προσωπικά δε μου άρεσε, η παράσταση ήταν υπέροχη. Ο Χαραλαμπόπουλος εξαιρετικός (και γι αυτό καταχειροκροτήθηκε στο τέλος απ’ όλους) όπως και η σκηνοθεσία του Κακλέα.

20160827_220115_hdr

1ο Διεθνές Φεστιβάλ και Διαγωνισμός Χορωδιών Καλαμάτας

Να μη γράφω μόνο τα άσχημα που γίνονται. Να γράφω και τα καλά! Και ένα από αυτά είναι ο Διεθνής διαγωνισμός χορωδιών που έγινε πριν μερικές μέρες στην Καλαμάτα.

Κατέφτασαν στην πόλη άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Από την Κίνα μέχρι τη Βραζιλία και το Κονγκό και από το Ισραήλ και τη Ρωσία μέχρι τη Βοζνία – Ερζεγοβίνη. Γέμισε η πόλη, οι πλατείες, οι δρόμοι, τα μαγαζιά, με κόσμο που σε γιορτινή διάθεση ήρθε να διαγωνιστεί, αλλά και να κάνει τον τουρισμό του. Έβγαινες έξω και έβλεπες ομάδες ντυμένες παραδοσιακά να τριγυρνάνε και κάποιες φορές να τραγουδάνε κιόλας.

Τα καλά πάρα πολλά: γνώρισε την πόλη μας κόσμος που δε θα την ήξερε αλλιώς. Μάλιστα αποκόμισαν και τις καλύτερες εντυπώσεις, γιατί έτυχε να μας ευνοήσει ο καιρός και απόλαυσαν την Καλαμάτα στα καλύτερά της. Δούλεψαν τα μαγαζιά, οι ταβέρνες, οι καφετέριες. Η διοργάνωση ήταν τόσο καλή που δεν άκουσα ούτε έναν άνθρωπο να λέει παράπονο, παρά μονάχα καλά λόγια.

Μία από τις χορωδίες της Κίνας

Μία από τις χορωδίες της Κίνας

2015-10-15 17.44

Και πάλι Κίνα

Το πρόγραμμα ήταν πλούσιο και μπορούσες μέσα στις 4 μέρες που κράτησε ο διαγωνισμός να παρακολουθήσεις είτε τον διαγωνισμό, είτε τις Συναυλίες Φιλίας, όλα δωρεάν. Γέμιζε το ΔΗΠΕΘΕΚ και το Μέγαρο Χορού (που επιτέλους χρησιμοποιήθηκε για κάτι αξιοπρεπές και αντίστοιχο του μεγέθους του) από το πρωί ως το βράδυ. Πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις και στην εκκλησία των Ταξιαρχών, όπου έγινε ο διαγωνισμός θρησκευτικής μουσικής, αλλά και στην πλατεία.

Με τον Κωνσταντίνο παρακολουθήσαμε μόνο ένα κομμάτι, αυτό της φολκλορικής μουσικής, την Πέμπτη, στο Μέγαρου Χορού.  Έτυχε να λείπουμε Παρασκευή και Σάββατο, αλλιώς θα ήθελα πάρα πολύ να πάω και στους Ταξιάρχες τουλάχιστον. Ήταν μια απίθανη εμπειρία! Είδαμε χορωδίες από την Κίνα, πολύχρωμες και φανταχτερές, είδαμε από τη Βοζνία – Ερζεγοβίνη (που με ενθουσίασε), είδαμε και δυο ελληνικές (και δη Καλαματιανές) που δυστυχώς όσο ωραίες και αν ήταν, ήταν “λίγες” μπροστά στις άλλες. Έμεινα ενθουσιασμένη και με την εκδήλωση, και με την οργάνωση. Δεν ήταν και λίγο το να μπορέσει να προφέρει όλες αυτές τις λέξεις στις διάφορες περίεργες γλώσσες η καημένη η παρουσιάστρια!

2015-10-15 18.05

Βοζνία Ερζεγοβίνη

Βεβαίως είχε προβληματάκια το όλο εγχείρημα. Το μεγαλύτερο όλων κατά τη γνώμη μου ήταν η έλλειψη ενημέρωσης για το πρόγραμμα. Γινόταν δηλαδή γνωστό παντού το πότε και πού ήταν οι διαγωνισμοί και οι συναυλίες, αλλά ποιό ήταν το θέμα και το περιεχόμενο έπρεπε να ψάξεις πολύ για να το βρεις. Εμείς πήγαμε στο διαγωνισμό και εκεί μάθαμε πως ήταν χορωδίες παραδοσιακές. Εκεί συνειδητοποίησα δηλαδή πως υπήρχαν διαφορετικές κατηγορίες. Και όλοι μίλαγαν για τις συναυλίες γκαλά που θα γινόντουσαν Πέμπτη και Παρασκευή, αλλά το τι ακριβώς ήταν αυτές οι συναυλίες και γιατί θα άξιζε να πληρώσει κανείς για να πάει, δε το ήξερε κανείς!

Το παραβλέπω αυτό όμως. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως ήταν μια μοναδική ευκαιρία και εμπειρία και χαίρομαι πάρα πολύ που έγινε στην πόλη μας. Πιστεύω πως σε 2 χρόνια που θα ξαναγίνει θα είναι ακόμα καλύτερη και μεγαλύτερη.

Ευελπιστώ πως θα δούμε και άλλα τέτοια ωραία στο επόμενο διάστημα, καθώς η Καλαμάτα είναι υποψήφια πόλη για Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2021 και φαντάζομαι πρέπει να δείξει τέτοιο πρόσωπο. Καλό για εμάς!

Half Note – JUMP’N JIVE

Την περίοδο της Πρωτοχρονιάς, στην επίσκεψή μας στην Αθήνα, πήγαμε στο Half Note και είδαμε τους Jump’n Jive, ένα  Ολλανδικό συγκρότημα Swing.

Με δυο λόγια να πω πως περάσαμε απλώς τέλεια! Το συγκρότημα ήταν απίθανο και εκτός του ότι παίζαν ωραία, είχαν χιούμορ και ήξεραν πώς να σε κάνουν να περάσεις καλά. Ευχάριστα τραγούδια, ανάλαφρη διάθεση, όμορφες κοπελίτσες, ένας τρελάρας τραγουδιστής και ένας κιθαρίστας με μαλί-μπαλκόνι! Βάλτε πάνω σε αυτό και την καλή παρέα με τους οποίους ήμασταν και καταλαβαίνετε τι ωραία ξεκίνησε η χρονιά!

Μα κοιτάξτε μαλλί!!!

Σε αυτό που θα ήθελα όμως να σταθώ είναι το γεγονός πως μέσα στο Half Note ΔΕΝ καπνίζανε. Έχω μεγάλο θέμα με το κάπνισμα και όταν βρίσκομαι σε χώρο που καπνίζουν με πιάνει βήχας πάντα. Έχω ένα αλλεργικό άσθμα που με τσακίζει. Αυτός είναι ο λόγος (μαζί με το γεγονός πως και τον Κωνσταντίνο τον ενοχλεί ο καπνός φυσικά), που έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε σε συναυλίες κλπ το χειμώνα. Ο Κωνσταντίνος ήθελε χρόνια τώρα να πάμε σε jazz club αλλά που να πας σε τέτοιο μέρος που είναι σίγουρο πως θα είναι ντουμανιασμένο;

Όταν είδαμε πως έχει τέτοιο πράγμα στο Half Note, η πρώτη μας αντίδραση ήταν να πούμε “σούπερ, να πάμε” και η δεύτερη “που να πάμε, αφού θα καπνίζουν”. Πώς το σκέφτηκε ο Κωνσταντίνος και είπε να πάρει ένα τηλέφωνο να ρωτήσει. Με τα τηλέφωνα και τις ερωτήσεις έχουμε προηγούμενο, αφού συνήθως ο διάλογος πάει κάπως έτσι: “θα θέλαμε να έρθουμε, αλλά πείτε μας, επιτρέπεται το κάπνισμα;” “Φυσικά και επιτρέπεται” (μάλλον θεωρώντας πως αυτή την απάντηση αναζητούσαμε κι εμείς) “Οκ, ευχαριστούμε πολύ, γειά σας”. Ο ίδιος διάλογος έχει γίνει πολλάκις και σε ταβέρνες με τα ίδια αποτελέσματα πάντα. Δεν είχαμε λοιπόν και αυτή τη φορά ελπίδα πως θα γινόταν κάτι διαφορετικό. Όμως, προς ευχάριστη έκπληξή μας, μας είπαν πως απαγορεύεται το κάπνισμα. Το τσεκάραμε μαζί τους 3 φορές και ακόμα και όταν πήγαμε εκεί, πάλι δεν είχαμε πειστεί πως θα ήταν έτσι. Ήμασταν έτοιμοι να μπούμε μέσα, να απογοητευτούμε και να ζητήσουμε τα χρήματά μας πίσω. Πράγμα που -δεύτερη ευχάριστη έκπληξη- δε χρειάστηκε να γίνει, γιατί πράγματι ΔΕΝ καπνίζαν.

Παρότι λοιπόν το κάπνισμα δεν επιτρεπόταν, και μάλιστα σε έναν χώρο που θα το τράβαγε, το μαγαζί ήταν γεμάτο, ο κόσμος διασκέδαζε, έπινε, έτρωγε, χόρευε και κανείς δεν άναψε τσιγάρο. Εκτός από τον τραγουδιστή!!! (οκ, σε ένα τραγούδι το έκανε, λόγω του τίτλου του). Αυτό που θέλω να πω είναι πως  δε νομίζω ότι ο μαγαζάτορας έχασε τίποτα που δεν επιτρέπει το κάπνισμα. Και για εμένα ήταν τέλειο, γιατί μετά από πολύ πολύ καιρό, πραγματικά απόλαυσα μια υπέροχη βραδιά!

Κλείνω με ένα τραγούδι, στην ορίτζιναλ εκτέλεσή του όμως, που θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε ύμνο του σπιτιού μας: Everybody eats when they come to my house!!!

Τα Χριστούγεννα του Σέρλοκ Χολμς

Κανονίζοντας το τι θα κάνουμε στην καθιερωμένη μας βόλτα στην Αθήνα τέτοιες μέρες, προσπάθησα να βρω κάποια παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής, και μάλιστα στην μεγάλη του αίθουσα, για να το δουν τα παιδιά. Βρήκαμε λοιπόν την παράσταση “Καλά Χριστούγεννα κύριε Χολμς” που ήταν στην αίθουσα φίλων της μουσικής, είχε εκκλησιαστικό όργανο και είχε και τον Σέρλοκ Χολμς τον οποίο αγαπάμε οικογενειακώς.

Ήταν αρκετά τα θετικά. Πρώτα τα γενικά, που αφορούν το Μέγαρο. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν με το χώρο, και γενικώς αλλά ιδιαίτερα με την αίθουσα. Τεράστια, ξύλινη, με το εκκλησιαστικό όργανο να δεσπόζει.

Η παράσταση ήταν προσεγμένη. Βασισμένη σε αυθεντική ιστορία, παίρνοντας στοιχεία και από άλλες. Έχω δει ταινίες του Σέρλοκ Χολμς πολύ πιο χαζές από αυτή και με πολύ μεγαλύτερα κενά. Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις μια ιστορία με τον θρυλικό ντετέκτιβ, χρειάζεται εξυπνάδα και προσοχή στη λεπτομέρεια. Οπότε αυτό το βάζω στα θετικά.

Ένα από τα καλύτερα στοιχεία ήταν η σκηνοθεσία. Απλά εξαιρετική. Οι ηθοποιοί ήταν άψογοι, η μουσική πολύ ωραία και το Όργανο επιβλητικό. Πολύ καλή δουλειά έκανε και αυτός που έπαιζε τους ήχους!

Τα αρνητικά ήταν δυο, αλλά είναι spoilers, οπότε δεν ξέρω αν θέλετε να συνεχίσετε να διαβάζετε. Θα προσπαθήσω να μην είμαι πολύ αποκαλυπτική, αλλά δεν γίνεται κιόλας… Αν δε θέλετε λοιπόν μη διαβάσετε παρακάτω….

Το πρώτο αρνητικό είναι ίσως κάπως χαζό. Εκτός από τον Σέρλοκ Χολμς και τον γιατρό Ουάτσον, όλους τους άλλους ρόλους τους έπαιξε ο  Πάνος Σταθακόπουλος με μεγάλη επιτυχία. Όμως ενώ στους άλλους χαρακτήρες άλλαζε εμφάνιση, όταν έπαιζε την κυρία Χάντσον έμενε με το παντελόνι, κάτι που ήταν εντελώς εκτός εποχής και με ξένισε πολύ.

Το δεύτερο αρνητικό είναι και το πιο σημαντικό και νομίζω πως χαλάει και την παράσταση. Η ιστορία δεν τελειώνει και το μυστήριο μένει αναπάντητο. Για όσους γνωρίζουν την ιστορία του Σέρλοκ είναι εύκολο να φανταστούν ποιός είναι ο κακός, αφού μιλάει για έναν όμορφο, καλοντυμένο, πανέξυπνο άντρα, που μιλά για το Τέλειο Έγκλημα. Όπως είπε ο Γιώργος “κάποιο Μ είναι μπλεγμένο”. Όμως για όσους ΔΕΝ γνωρίζουν, και ήταν αρκετοί μέσα στην αίθουσα, το ερώτημα παραμένει. Άκουσα από αρκετούς γύρω μου “αυτό ήταν; Τελείωσε; Ποιός το έκανε;”. Πιστεύω πως, ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά, χρειαζόντουσαν την κάθαρση. Έτσι φύγαμε με το ερώτημα, και αυτό ήταν που συζητήσαμε, ενώ αλλιώς θα είχαμε μόνο τα θετικά να λέμε.

Δεν ξέρω λοιπόν αν θα σας πρότεινα να τη δείτε, κυρίως για το τέλος της. Αν δε σας ενοχλεί να πάτε σίγουρα. Τα παιδιά πάντως (που γνωρίζουν καλά την ιστορία) την χάρηκαν πολύ.

Αλαντίν

Στις διακοπές μας κάναμε διάφορα πράγματα και μικροεκδρομές. Μέσα σε αυτά ήταν και η επίσκεψή μας στο Green Theater στις Αρχαίες Κλεωνές, όπου παρακολουθήσαμε τον Αλαντίν από το θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν.

Την ιδέα την έριξε ο philos που παραθέριζε εκεί κοντά. Για να πω την αλήθεια ήμουν πολύ κουρασμένη εκείνη την ημέρα και ψιλοτέζα και πολύ το σκεφτόμουν το να πάω να δω παιδικό μιούζικαλ. Έχω δει κάμποσες παιδικές παραστάσεις και σκεφτόμουν “ουφ, μια από τα ίδια”. Όμως εντέλει πήγαμε και χαίρομαι πάρα πολύ που το κάναμε, γιατί εντέλει η παράσταση αυτή είναι ίσως η καλύτερη θεατρική παράσταση που έχω δει ποτέ (μεγάλων και μικρών μαζί).

Το Green Theater είναι εύκολο να το βρει κανείς, πολύ κοντά στην Κόρινθο. Απλό, μικρό, αλλά μια χαρά. Κάτσαμε και περιμέναμε να αρχίσει. Δεν είχε και πολύ κόσμο και είχαμε πολύ καλές θέσεις.

Τα σκηνικά ήταν πολύ απλά, μόνο ένα σκηνικό πίσω σαν τοίχος σπιτιού στη Βαγδάτη και 3-4 τραπεζάκια. Σας πληροφορώ πως αυτά έφταναν και περίσσευαν για να μεταφερθείς μέσα στο παραμύθι και μεταμορφώνονταν γρήγορα και χωρίς να το καταλάβεις από παλάτι, σε αυλή, σε σπηλιά, σε παζάρι και σε τόσα άλλα.

(φωτο από το culturenow.gr)

Οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν μέσα στα πρώτα 5 λεπτά της παράστασης. Η υπόθεση είναι η γνωστή υπόθεση του παραμυθιού. Ο Αλαντίν, φτωχός κλεφτράκος, αλλά καλό παιδί, συναντάει έναν τύπο που του λέει πως είναι θείος του, ενώ στην πραγματικότητα είναι κακός μάγος. Ο μάγος τον εξαπατάει και τον καταφέρνει να μπει στη σπηλιά να πάρει το λυχνάρι. Ο Αλαντίν παίρνει το λυχνάρι, όμως τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελε ο “θείος” και έτσι ο νέος μένει στη σπηλιά με το λυχνάρι… Και η περιπέτεια έχει ήδη ξεκινήσει!

(φωτο από το culturenow.gr)

Το κυριότερο θετικό: τα τραγούδια ΔΕΝ ήταν playback. Τραγουδούσαν όλοι οι ηθοποιοί live μπροστά μας. Το επόμενο που μας ενθουσίασε ήταν η σκηνοθεσία. Οι ηθοποιοί δεν είχαν μόνο τους ρόλους τους, αλλά έπαιρναν τη θέση των σκηνικών και του περίγυρου, είτε αυτό ήταν ένα συντριβάνι, μια σπηλιά, δέντρα με καρπούς, ζώα κλπ. Ήταν απίστευτο να βλέπεις τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται σε κότες και σκύλους, σε συντριβάνι με νερό που τρέχει ή σε δέντρο με γυαλιστερούς καρπούς. Μια μικρή γεύση μπορείτε να πάρετε βλέποντας το βιντεάκι στο youtube, αν και δεν έχει καμία σχέση αυτό με αυτό που βλέπεις όσο είσαι στο θέατρο, με τον κατάλληλο φωτισμό, διάθεση και περιβάλλον.

Μα και όλα τα υπόλοιπα ήταν τέλεια. Ο φωτισμός, ο ήχος, όλοι οι ηθοποιοί… Όλα άψογα. Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου την φωτογραφική μου μηχανή. Η φωτογράφιση θεατρικών έργων είναι από τα αγαπημένα μου θέματα και στεναχωρήθηκα πολύ που την ξέχασα. Έβγαλα μερικές με το κινητό μου, αλλά φυσικά βγήκαν χάλια.

Μετά το τέλος της παράστασης μιλήσαμε λίγο με το Τζίνι και τον Αλαντίν. Τα παιδιά φωτογραφήθηκαν μαζί τους και ο Γιώργος έμαθε και το μυστικό της φλόγας που έβγαινε από τα χέρια του Τζίνι. Δεν θα σας το αποκαλύψουμε φυσικά γιατί… είναι μυστικό!

Δείτε το πρόγραμμα της περιοδείας στο site και αν παίξει κάπου κοντά σας, να πάτε να το δείτε οπωσδήποτε. Και αν είναι μακριά σας, ε, δεν πειράζει, θα κάνετε και εκδρομή!

Σεσουάρ για δολοφόνους

Παίζεται για 12 χρόνια, αλλά εμείς τώρα καταφέραμε να πάμε να το δούμε.

φωτο από το cosmo.gr

Κλείσαμε τα εισητήριά μας, αφήσαμε τα πιτσιρίκια στους γονείς μου και ξεκινήσαμε για του Ψυρρή.  Ήμασταν και λίγο νωρίτερα στο θέατρο Αποθήκη, οπότε αφού πήραμε τα εισητήριά μας, είπαμε να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι.

Εκεί δίπλα έχει ένα μαγαζάκι για φαγητό στο πόδι, “το πιο καθαρό βρώμικο της πόλης” νομίζω το έλεγαν. Πήγαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε. Είχε μόνο ψωμί σάντουιτς στο οποίο έβαζες ό,τι ήθελες. Φαινόντουσαν λαχταριστά όλα. Όμως τα προβλήματα που είχαμε ήταν ποικίλλα. Πρώτον η εξυπηρέτηση. Εξυπηρετούν κόσμο από δυο πλευρές. Δυο κοπέλες προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα με ένα σωρό κόσμο από δεξιά και αριστερά. Και ο καλύτερος τρόπος που βρήκαν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο ήταν να εξυπηρετούν έναν άνθρωπο από κάθε παρέα κάθε φορά! Δηλαδή έδωσε ο Κωνσταντίνος παραγγελία, μετά πήραν από έναν άλλο από μια άλλη παρέα, μετά από τρίτη παρέα, μετά από πολλές φωνές πήραν πάλι από εμάς, ξανά τα ίδια, ξανά φωνές (από όλους φυσικά) για να πάρουν και την τελευταία παραγγελία από εμάς. Είχαν γίνει όλοι εξω φρενών… Και βέβαια παρά τα παράπονα όλων, αυτές δε χαμπάριαζαν τίποτα απολύτως, σε έγραφαν κανονικά και μετά, όταν παραπονιόσουν ιδιαίτερα έντονα, σου έλεγαν “μα όχι, γιατί το λέτε, δεν είναι έτσι, έχουμε πολύ κόσμο τι να κάνουμε” και κάτι τέτοια. Κάτσαμε φουρκισμένοι να φάμε και διαπιστώσαμε πως οκ, καλό ήταν, αλλά όχι και το πιο νόστιμο που έχουμε φάει. Εγώ που πήρα καλαμάκια κοτόπουλου μπορώ να βεβαιώσω πως είχαν αρκετό λίπος πάνω και αναγκάστηκα να τους κάνω την εγχείριση που συνήθως κάνω στο χοιρινό (και γι αυτό το αποφεύγω).

Τέλος πάντων, φαγωμένοι πλέον, πήγαμε στο θέατρο να κάτσουμε στις θέσεις μας. Είχα κλείσει καλές θέσεις, στη δεύτερη σειρά. Μετά από λίγο άρχισε το έργο και το απίστευτο γέλιο!

Δεν ξέρω τι διαφορά μπορεί να είχε τα προηγούμενα χρόνια με τα άλλα καστ που έχουν κατά καιρούς περάσει από τη συγκεκριμένη παράσταση. Πάντως αυτοί που είδαμε φέτος ήταν μια πολύ καλή ομάδα, που έβγαζε τρελό γέλιο και φαινόταν πως το διασκέδαζαν και αυτοί, ίσως και ακόμα περισσότερο από εμάς!

Η υπόθεση εξελίσσεται σε ένα κομμωτήριο, από τη στιγμή που ανοίγει μέχρι που διαπιστώνουν το φόνο. Μετά ακολουθεί η προσπάθεια εξιχνίασης, στην οποία παίρνει μέρος το κοινό (και γι αυτό καλό είναι αν πάτε να προσέχετε καλά τι βλέπετε 🙂 ). Προφανώς ανάλογα με το κοινό, τις ερωτήσεις τους, την απόφασή τους, εξελίσσεται η παράσταση και το τέλος της. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονταν τις ερωτήσεις και την τροπή που έπαιρνε κάθε φορά η υπόθεση,  αλλά και τα διάφορα απρόοπτα που συνέβαιναν στη σκηνή. Ο Μποσταντζόγλου είναι απλά θεός.

Με λίγα λόγια εγώ το προτείνω γιατί έχει χιούμορ, γέλασα πολύ, διασκέδασα και έφυγα με μια τέλεια διάθεση.

Μετά την παράσταση κάναμε και μια βόλτα στα μαγαζάκι στου Ψυρρή και απορήσαμε με τον κόσμο που καθόταν πηγμένος, σαρδελιασμένος θα έλεγα, στις καφετέριες. Πέρναγες απ’ έξω και νόμιζες πως περνάς από κοτέτσι γεμάτο γαλοπούλες! Και μετά σπίτι, γιατί την επόμενη είχαμε και σεμινάριο 🙂

Ρωμαίος και Ιουλιέττα του Μποστ

Το ΔΗΠΕΘΕΚ ανέβασε στο Κάστρο της Καλαμάτας την παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Μποστ. Κι εμείς δεν χάσαμε την ευκαιρία να πάμε να το δούμε (δυστυχώς).

Όταν μάθαμε πως αναβλήθηκαν οι διακοπές μας, η παράσταση αυτή ήταν μέσα στα θετικά που είχαμε βρει για να παργορηθούμε, καθώς αν είχαμε φύγει δεν θα την είχαμε προλάβει.

Οπότε πήγαμε και πήραμε εισητήρια και το Σάββατο το βράδυ, μια παρέα 7 ατόμων, πήγαμε να δούμε την παράσταση.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Όσα γράψω παρακάτω είναι η γνώμη ενός απλού ανθρώπου, χωρίς ιδιαίτερη θεατρική παιδεία. Δεν είμαι κριτικός, ούτε επαγγελματίας. Θα γράψω μόνο το πως μου φάνηκε εμένα και τη δική μου γνώμη.

Λοιπόν με λίγα λόγια βρήκα την παράσταση τραγική. Με το ζόρι κρατηθήκαμε και δεν φύγαμε στο διάλειμμα ή μες τη μέση. Να εξηγηθώ γιατί:

Ο σκηνοθέτης Κώστας Κατσουλάκης επέλεξε να έχει άντρες να παίζουν γυναικείους ρόλους, θεωρώντας πως αυτό είναι ανατρεπτικό και σύμφωνο με το πνεύμα του Μποστ. Εγώ θεωρώ πως αυτό είναι κάτι που ταιριάζει σε επιθεωρήσεις που χρειάζονται ένα κάτι παραπάνω για να προκαλέσουν το γέλιο αφού το κείμενο δεν είναι από μόνο του τόσο αστείο. Σε αυτή την περίπτωση ήταν περιττό. Ο σκηνοθέτης λέει πως ο Π. Αλμπάνης (που έκανε την Ιουλιέτα) δε μιμείται μια γυναίκα, αλλά προσπαθεί να γίνει μια. Τότε ποιός ο λόγος να πάρει το ρόλο ένας άντρας; Μόνο για να προκαλέσει το γέλιο επειδή η Ιουλιέτα είναι μια νταρντάνα δίμετρη σε αντίθεση με έναν κοντό (και συνταξιούχο) Ρωμαίο; Μα και στο δεύτερο μέρος, όταν ένας άντρας ηθοποιός κάνει την ιδιοκτήτρια του μπαρ, με αστραφτερό φόρεμα και ψηλοτάκουνα, το μόνο που σου φέρνει στο μυαλό είναι κάτι κιτς τραβεστί της Συγγρού.

Για να μην τον αδικήσω, ο Π. Αλμπάνης έπαιξε το ρόλο του πάρα πολύ ωραία. Δε μου άρεσε που έκανε την Ιουλιέτα, αλλά το ρόλο που είχε τον υποστήριξε χωρίς να γίνει καρικατούρα.

Ο Γιώργος Μελισάρης/Ρωμαίος από την άλλη, αν και γνωστός και σοβαρός ηθοποιός, ήταν -στην παράσταση που είδαμε- απαράδεκτος. Στο πρώτο μέρος ξέχναγε τα λόγια του διαρκώς και τα μπουρδούκλωνε για να μη φανεί (ανεπιτυχώς). Μπορεί ο Μποστ να ήθελε να παίξει το ρόλο του Ρωμαίου ένας ώριμος άντρας παρά ένας νεαρός, μπορεί να ήταν και αυτό άποψη του σκηνοθέτη, δεν το ξέρω. Όμως αστείο δε μου φάνηκε.

Όσον αφορά το έργο και το κείμενο, πιστεύω πως ο σκηνοθέτης είχε επέμβει σε αυτό αρκετά, αν και ο ίδιος λέει πως όχι. Εγώ λίγο που το έψαξα πάντως και βρήκα κάποια αποσπάσματα του έργου, μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτά δεν τα ακούσαμε. Υπήρχαν κομμάτια που δεν έβγαζαν κανένα απολύτως νόημα μέσα στο έργο. Για παράδειγμα ο Ρωμαίος εξορίζεται από τον Ηγεμόνα γιατί σκότωσε τον Γκρέκο. Όμως ο Ηγεμόνας λέει στο συμβούλιό του πως ο Ρωμαίος απλώς έκανε ένα μικρό τραύμα και στην ουσία ο Γκρέκο πέθανε επειδή άργησαν να τον πάνε στο νοσοκομείο. Τότε γιατί εξόρισε τον Ρωμαίο και όχι τον θυρωρό που έφταιγε; Και μετά άρχισαν να λένε πως υπάρχουν φήμες για το θάνατο του Γκρέκο άλλες και είπαν κάτι για ένα τρένο που τον διαμέλισε και μετά άρχισαν να τραγουδάνε κάτι για τα τρένα εντελώς άσχετο και ακαταλαβίστικο. Είναι άραγε του Μποστ αυτό;;;; Και άλλα κομμάτια δεν έβγαζαν πάντως νόημα.

Με λίγα λόγια δε μου φάνηκαν αστείες οι παρεμβάσεις του σκηνοθέτη, η άποψη περί φύλου των ηθοποιών, ούτε τα διάφορα “γκαγκς” που έκαναν για να βγάλουν γέλιο.

Μου άρεσαν τα σκηνικά, τα κουστούμια και τα τραγούδια (τουλάχιστον τα περισσότερα). Αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να μην κλάψω τα λεφτά μας και την ώρα μας. Βαρέθηκα, ένιωσα άβολα και γέλασα ελάχιστα.

Για την ιστορία να πω πως την ίδια άποψη είχαμε και οι 7 της παρέας καθώς και μερικοί ακόμα που έφυγαν κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Το έργο θα ήθελα να το δω και από άλλη ομάδα για να δω πως θα το παρουσιάσουν εκείνοι, ίσως και να ρίξω μια ματιά στο ορίτζιναλ κείμενο για να δω αν ήταν το κείμενο που έφταιγε ή ο σκηνοθέτης.

Mama mia

Προλαβαίνετε, προλαβαίνετε!

Εάν σας άρεσαν οι AΒΒΑ, εάν έχετε χορέψει με τα τραγούδια τους και αν είστε από αυτούς που έχουν κι ένα cd τους και ακούνε πότε πότε, δεν πρέπει να το χάσετε με τίποτα όμως! Αν από την άλλη, ούτε που τους έχετε ακούσει, πάλι σας προτείνω να πάτε, γιατί θα περάσετε ευχάριστα!

Ένα θαυμάσιο μιούζικαλ. Από υπόθεση δε λέει φυσικά και πολλά, είναι όμως γεμάτο τραγούδια και χορό. Ξεσηκωτικά τραγούδια και χορό. Και το πιο φοβερό είναι πως κατάφεραν και έβαλαν ΟΛΑ τα γνωστά τραγούδια των ABBA και έφτιαξαν με αυτά μια υπόθεση που έχει νόημα!

Το λένε όλοι, θα το πω κι εγώ. Στο τέλος είμασταν όλοι όρθιοι και χορεύαμε.

Περάσαμε τέλεια και αυτό είναι που έχει σημασία. Σε ανεβάζει, σου φτιάχνει τη διάθεση. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Να πω και την άποψή μου για το θέατρο Badminton. Είναι τεράστιο και όμορφο. Αξίζει τα λεφτά του. Φυσικά η σειρά Α είναι τέλεια, αλλά κι η Β είναι καλή. Η Γ αρχίζει να απέχει αρκετά από τη σκηνή. Όμως δε νομίζω να χάνεις πολλά ακόμα κι έτσι.

Ακόμα κάθεστε; Τρέξτε λέμε!

mama mia

Μορμόλης

Οι γονείς μου είχαν αγοράσει το δίσκο και μικρή τον άκουγα συνέχεια. Ήξερα όλα τα τραγουδάκια απ’ έξω. Και πάντα ήθελα να το δω και στο θέατρο.

Χτες η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα. Η πειραματική σκηνή Καλαμάτας (που το καλοκαίρι είχε παίξει τη Φρουτοπία) , ανέβασε τώρα για τρία σαββατοκύριακα τον Μορμόλη. Πριν 30 χρόνια, ο ίδιος αυτός χώρος (μόνο που τότε ήταν κινηματογράφος), είχε φιλοξενήσει την παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου. Τώρα την παίζουν τα παιδιά.

Πήγαμε λοιπόν με τα παιδιά και το είδαμε. Μια πραγματικά πολύ ωραία παράσταση. Την ευχαριστήθηκα πολύ, τραγούδησα τα τραγούδια μαζί τους και έφυγα με ένα χαμόγελο. Και τα παιδιά φυσικά που επίσης ξέραν απ’ έξω τα τραγουδάκια και τραγουδούσαν μαζί. Είχε τρομερή πλάκα να ακούς τους ηθοποιούς και την Ιωάννα να τραγουδάνε δυνατά “ο Μορμόλης, ο Μορμόλης, είναι το στοιχειό της πόοοολης”.

Αν τύχει να είσαστε Καλαμάτα, να το δείτε. Τα παιδιά κάνουν καλή δουλειά.

Shaolin

shaolin.jpg

Πήγαμε χτες οικογενειακώς.

Εντυπώσεις: καλοί μεν, τσίρκουλο δε.

Ήταν παράσταση που αφηγούταν πως οι μοναχοί σαολίν έσωσαν τον καλό βασιλιά τάδε από τον κακό δείνα (σιγά μη θυμάμαι τα ονόματα…). Καταρχάς ο αφηγητής είχε πολύ πλάκα. Ειδικά όταν ξεκίνησε την πρώτη φορά, που εξηγούσε τι ακριβώς συμβαίνει και σε ποιά επαρχία κλπ, κόντεψα να τρελαθώ στο γέλιο. Επί 5 λεπτά αράδιαζε ονόματα όπως “Τάααα”, “Λι σι μιν”, “Γουάν ζιζόνκ”, “Τσιιιι”, “Γουέν” με στόμφο. Στην αρχή είχε ενδιαφέρον, αλλά όσο συνέχιζε… δεν μπορούσα να κρατηθώ. Περισσότερο γιατί δεν καταλάβαινα τίποτα από όσα έλεγε και άκουγα μόνο… κινέζικα!
Ο αφηγητής λοιπόν εξηγούσε τι θα δούμε στο κάθε επεισόδιο (είχε 6 συνολικά) και μετά βλέπαμε τους σαολίν. Σε ορισμένες φάσεις ήταν απόλυτα επηρεασμένοι από τον Αγγελόπουλο. Βλέπαμε επί 5 λεπτά τον πληγωμένο βασιλιά να κουτσαίνει ή τον μεθυσμένο κακό να πίνει και να γελά (όλα σε αργή κίνηση). Πλήρης βαρεμάρα. Μετά όμως ερχόταν το καλό σημείο. Άρχιζαν τις “μάχες” και ορισμένες φάσεις ήταν πολύ εντυπωσιακές. Όμως ένιωθα λίγο σαν να είμαι στο τσίρκο. Ο ακροβάτης συναντάει τον κουταλιανό. Τύποι που κάνουν καλά ακροβατικά, βάζουν τα πόδια πίσω από το κεφάλι, κάνουν εντυπωσιακές κολοτούμπες στον αέρα, σπάνε πέτρες και ξύλα στο κεφάλι τους και καταφέρνουν να πετάξουν με ταχύτητα ένα καρφί να περάσει μέσα από το τζάμι (χωρίς να το σπάσει) και να σκάσει το μπαλόνι. Δεν ξέρω τι περίμενα ακριβώς και ψιλοαπογοητεύτηκα. Ίσως περίμενα κάτι πιο σοβαρό. Αυτό είχε έντονη την ατμόσφαιρα του τσίρκου και αυτοί ήταν τύποι που προσπαθούσαν να πουλήσουν cd και κομπολόγια και στήνονταν για να φωτογραφηθούν με τον κόσμο. Στο τέλος μάλιστα, με το που μας χαιρέτισαν και πριν ακόμα ανάψουν τα φώτα, είχαν ήδη φέρει το τραπεζάκι με την πραμάτεια τους, για να αγοράσουμε αναμνηστικά. Αφού στην αρχή νόμιζα πως δεν είχε τελειώσει η παράσταση και είχε άλλο ένα νούμερο ακόμα. Μάλλον ήθελα να δω μοναχούς που περνάν το χρόνο τους με διαλογισμό, σοβαρούς, σε άλλο επίπεδο…
Τέλος πάντων, για να πω και τα θετικά, ορισμένα πράγματα ήταν στα αλήθεια εντυπωσιακά. Οι τύποι πρέπει να έχουν δέρμα από ατσάλι και σώμα από λάστιχο (ο κακός τύπος από τον Εξολοθρεφτή ένα πράγμα). Ούτε καρφιά, ούτε λόγχες τους τρυπούσαν. Και όταν είδα έναν εκεί που περπάταγε να σηκώνει το πόδι και να το φέρνει πίσω από το κεφάλι του ΧΩΡΙΣ βοήθεια από το χέρι του…. έμεινα άφωνη. Θα έπρεπε ίσως να έχουν καμιά ταμπέλα να λέει “αυτά που βλέπετε εδώ ΜΗΝ τα επιχειρήσετε στο σπίτι μόνοι σας”, γιατί δεν θέλει και πολύ ο κόσμος να αρχίσει να προσπαθεί να σπάσει ένα κοντάρι στο κεφάλι του…
Επίσης τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ. Εντυπωσιάστηκαν και ενθουσιάστηκαν.

Σε γενικές γραμμές δεν τα κλαίω τα λεφτά μου. Πέρασα καλά, είδα κάτι διαφορετικό, διασκέδασα. Μάλλον όμως δεν θα ξαναπήγαινα. Ή θα πήγαινα ξέροντας τι να περιμένω.