Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

σχολείο

Προετοιμαζόμαστε για πανεπιστήμιο

Ο Γιώργος είναι ένα παιδί που ξέρει τι θέλει να κάνει και τι θέλει να σπουδάσει εδώ και πολύ καιρό και είναι αποφασισμένος να το προσπαθήσει. Επιπλέον έχει πολλές δυνατότητες, μια που είναι ιδιαίτερα καλός στα μαθήματα αυτά που τον ενδιαφέρουν.

Η απόφασή του λοιπόν είναι να σπουδάσει Φυσική με στόχο την ερευνητική καριέρα μετά (το CERN για παράδειγμα είναι ένα ιδανικό μέρος για τον Γιώργο). Το θέλει και το συζητάει χρόνια τώρα. Προφανώς κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον και μπορεί στο τέλος να καταλήξει να κάνει κάτι εντελώς άσχετο, αλλά δεν έχει καμία σημασία αυτό! Εμείς ως γονείς θέλουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τον βοηθήσουμε.

Μια που το συζητάει χρόνια τώρα, αντίστοιχα μεγάλο χρονικό διάστημα σκεφτόμαστε κι εμείς ποιά θα είναι η καλύτερη λύση. Εξαρχής είχαμε αποφασίσει για πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Ποιός είναι όμως ο καλύτερος τρόπος ώστε να σιγουρέψεις μια θέση εκεί; Για πολύ καιρό σκεφτόμασταν να κάνει τα 2 τελευταία χρόνια του Λυκείου στην Αθήνα, σε ιδιωτικό που έχει ΙΒ. Το πρόγραμμα του ΙΒ είναι εξαιρετικό. Απ’ όσο έχω δει, διαβάσει και συζητήσει με άτομα που το έκαναν, είναι πολύ κοντά στο πώς θα έπρεπε να είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα γενικά, χωρίς να δίνει βάση στην απομνημόνευση, αλλά στην ομαδική δουλειά, τα πρότζεκτ και την κριτική σκέψη. Όμως όσο το σκεφτόμασταν, τόσο πιο δύσκολο μας φαινόταν. Πέρα από το κόστος του ιδιωτικού στην Αθήνα που είναι σχεδόν τριπλάσιο από αυτό που πληρώνουμε εδώ, θα έπρεπε ή να μετακομίσουμε στην Αθήνα (εκτός συζήτησης) ή να μετακομίσει η μισή μας οικογένεια ή να πάει ο Γιώργος μόνος του και να μείνει με τους γονείς μου. Καμία από αυτές τις λύσεις δε μας άρεσε, οπότε ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για άλλη εναλλακτική.

Ανάλογα με το Πανεπιστήμιο που σε ενδιαφέρει φυσικά υπάρχει διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Για Φυσική δεν υπάρχουν πανεπιστήμια αγγλόφωνα σε άλλες χώρες πέρα από την Μ. Βρετανία. Έτσι η αναζήτησή μας έχει περιοριστεί για εκεί. Σε αυτά λοιπόν κάνεις αίτηση (μαζί με άλλους πόσους χιλιάδες) και αν πληροίς τα βασικά κριτήρια την κοιτάνε και αν είσαι καλύτερος από τους άλλους σε παίρνουνε. Τα βασικά κριτήρια είναι διαφορετικά και όσο καλύτερο το πανεπιστήμιο, τόσο περισσότερα αυτά που ζητάνε. Κάποια σε δέχονται μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου, άλλα θέλουν οπωσδήποτε να έχεις δώσει και 2-3 A levels. Μπορείς πάντα να κάνεις Foundation όμως, δηλαδή έναν έξτρα χρόνο εκεί που θα σε προετοιμάσει και αν πάρεις και καλούς βαθμούς θα σε πάρουν και στην κανονική χρονιά.

Εφόσον λοιπόν κοιτάμε κάποια καλύτερα πανεπιστήμια και εφόσον δε θέλουμε να κάνει μια έξτρα χρονιά εκεί, αποφασίσαμε να κάνει, ταυτόχρονα με τα μαθήματα του σχολείου του, δυο A levels, σε Μαθηματικά και Φυσική. Υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις τα μαθήματα από το σπίτι και να δώσεις στο τέλος στο Βρετανικό Συμβούλιο. Είχαμε κάνει από πέρυσι ένα μικρό ψάξιμο και έτσι πίστευα πως θα είναι σχετικά εύκολο να βρούμε πώς θα γίνει αυτό, θεωρούσα πως είχαμε σχεδόν καταλήξει δηλαδή και θα έπρεπε μόνο να κάνω μια αίτηση. Μου πήρε πάνω από ενάμιση μήνα όμως για να καταλήξουμε εντέλει. Αυτό γιατί με καλύτερη έρευνα είδα πως υπάρχουν πάρα πολλοί οργανισμοί που σου κάνουν εξ αποστάσεως τα μαθήματα και έπρεπε να βρω ποιός είναι ο πιο αξιόπιστος. Επίσης η Φυσική έχει μια έξτρα δυσκολία, γιατί πλέον χρειάζεται εργαστηριακά μαθήματα που δε γίνονται εκτός Μ. Βρετανίας κι έτσι υπάρχει άλλο μάθημα Διεθνούς Φυσικής που δε το έκαναν όλοι και έπρεπε να βρούμε ποιός το διαθέτει. Έπρεπε να μάθω τι είναι το Edexcel, το Cambridge και το AQA, τις διαφορές τους, τι μπορεί να κάνει ο Γιώργος και τι όχι, πότε δίνεις εξετάσεις στο καθένα και πού και ένα σωρό άλλα τέτοια. Προσπάθησα να βρω βοήθεια για τις διαδικασίες αυτές, αλλά στην πραγματικότητα δε μπορούσε να μας βοηθήσει κανείς και μόνο με δική μας έρευνα καταλήξαμε εντέλει κάπου.

Τα μαθήματα τα κάνει ο Γιώργος μέσω του Wosley Hall. Ήταν το πιο ακριβό ίσως απ’ όλα, αλλά και το μόνο που μας απάντησε ξεκάθαρα σε όλες τις ερωτήσεις μας, άμεσα, και προσπάθησε να μας βοηθήσει σε όλα. Ο Γιώργος διαβάζει μόνος του τα απογεύματα και έχει έναν tutor ο οποίος του δίνει εργασίες, τις βαθμολογεί και γενικά επιβλέπει την πρόοδό του και τον βοηθάει όπου χρειάζεται. Στην πραγματικότητα όμως κάνει τη δουλειά μόνος του και όλο αυτό δουλεύει επειδή είναι παιδί αποφασισμένο που μπορεί να είναι οργανωμένο και να αφοσιώνεται σε αυτό που κάνει. Το είχε πάρει απόφαση πως από τον Σεπτέμβρη θα έχει πολλή δουλειά. Διαβάζει καθημερινά από την ώρα που γυρίζει από το σχολείο και τρώει (κατά τις 4 δηλαδή) μέχρι τις 9 το βράδυ και έχει δουλειά και τα Σαββατοκύριακα. Δεν τον είχαμε ξαναδεί να διαβάζει τόσο πολύ και η αλήθεια είναι πως μας βαραίνει λίγο. Τον λυπόμαστε πολλές φορές. Αλλά εκείνος δεν παραπονιέται (για το σχολείο μπορεί να παραπονεθεί, για τα μαθήματα αυτά όχι). Και από την άλλη, τώρα είναι η ώρα να προσπαθήσει και να διαβάσει και να κουραστεί. Άλλωστε δεν έχει χάσει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, και D&D παίζει και παιχνίδια στον υπολογιστή και εξωσχολικά διαβάζει και βγαίνει και με φίλους (σπάνια μπορεί, αλλά όχι λιγότερο από πριν 🙂 )

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε αν ήταν η σωστή απόφαση αυτή και μήπως ζορίζεται άνευ λόγου. Όμως ακόμα και αν δεν είναι απολύτως απαραίτητα τα μαθήματα αυτά για να περάσει στο πανεπιστήμιο που θέλει, μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο διαβάσματος, βλέπει πώς είναι τα μαθήματα αυτά στα αγγλικά, ξέρει να διαβάζει μόνος του. Άρα όχι, δε θεωρούμε πως είναι άνευ λόγου.

Για όσους μένουν στην Αθήνα και θα ήθελαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στη Μ. Βρετανία, τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα καθώς υπάρχουν τα ιδιωτικά που κάνουν το ΙΒ ή ακόμα και A levels και υπάρχουν φροντιστήρια που κάνουν Foundation. Εάν κάποιος μένει επαρχία και ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και θέλει την εμπειρία μας, στείλτε μου ένα μήνυμα και θα χαρώ να βοηθήσω αν μπορώ.

Το τριτάκι και το δευτεράκι

Μια καινούρια χρονιά ξεκινάει, με διαφορετικά άγχη από τις προηγούμενες. Δευτέρα Λυκείου σημαίνει ψάξιμο και προετοιμασία και πολύ διάβασμα.

Έχουν μεγαλώσει πολύ και τα δυο παιδιά όμως και τα πράγματα είμαι σίγουρη πως θα κυλήσουν ομαλά!

Η παραδοσιακή μας φωτογραφία και φέτος:

20160912_073302

Πρώτη μέρα σχολείου (και Λυκείου!!)

Άντε και ένα χαρούμενο ποστ!

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα του σχολείου. Και για το ένα μας παιδί η πρώτη μέρα του Λυκείου! Το λέω, το γράφω, το ξαναλέω και πάλι δε το πιστεύω. Μα Λύκειο;;; Αγχώνομαι! Σε μια ανάσα από τώρα θα το τελειώνει και αυτό και μετά Πανεπιστήμια, στρατός, θα κάνει οικογένεια, παιδιά, θα γίνω γιαγιάαααα

Χαχαχαχαχαχααχαχα

Εντάξει, ας σταματήσω το παραλήρημα εδώ. Για τα παιδιά ξεκινάει άλλη μια σχολική χρονιά και εύχομαι να πάει καλά, παρόλες τις δυσκολίες. Πάντως αυτά, παρότι δεν πολυθέλανε να τελειώνουν οι διακοπές, σήμερα το πρωί έφυγαν γεμάτα χαμόγελα και καλή διάθεση για να πάνε στο σχολείο τους

Ούτε εγώ ήθελα πραγματικά να ξεκινήσει το σχολείο φέτος. Σκεφτόμουν αυτό το πρωινό ξύπνημα με τρόμο, κι ας ξυπνάω γενικά νωρίς. Άντε πάλι διαβάσματα, υποχρεώσεις, να κανονίσουμε δραστηριότητες… Όμως σήμερα που έφυγαν και τα δυο παιδιά και απλώθηκε μια παράξενη ησυχία στην κουζίνα, έπινα το καφεδάκι μου ακούγοντας μόνο τον ανεμιστήρα και τα πουλάκια, δούλεψα μέχρι το μεσημέρι χωρίς να ακούσω τίποτα γύρω μου… ε, σήμερα άλλαξα γνώμη! Μοιράζομαι κι εγώ τη χαρά αυτή των παιδιών και λέω “ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΧΟΛΕΙΟ”!!!!

Code girls

Τα κορίτσια δεν ενδιαφέρονται για την τεχνολογία, τους υπολογιστές και τον προγραμματισμό.

Αυτό τουλάχιστον επικρατεί μέχρι τώρα στην κοινωνία μας, ή αυτό θεωρεί η κοινωνία πως ισχύει. Προφανώς (με τη δουλειά που κάνω και τα ενδιαφέροντά μου), εγώ διαφωνώ κάθετα. Τα κορίτσια θα μπορούσαν να ασχοληθούν με όλα αυτά με μεγάλη επιτυχία. Για κάποιο λόγο όλοι θεωρούν πως τα κορίτσια είναι καλύτερα στα φιλολογικά μαθήματα και δεν έχουν ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά και την τεχνολογική κατεύθυνση. Εγώ από την άλλη γνωρίζω πολλά κορίτσια, με πρώτη την κόρη μου, αλλά και τις περισσότερες φίλες της, συμμαθήτριες και δικές της και του Γιώργου, που αντιθέτως έχουν κλίση στις θετικές επιστήμες. Είναι καιρός να αλλάξει η νοοτροπία όλων, να πιστέψουμε στις ικανότητες των κοριτσιών και να τις προτρέψουμε να ακολουθήσουν αυτό στο οποίο είναι καλές, ακόμα και αν είναι η τεχνολογική κατεύθυνση.

Πιστεύω πως το λάθος βρίσκεται στη συμπεριφορά όλων. Κάνουν λάθος οι γονείς, όταν βλέπουν τα κορίτσια σαν μικρές πριγκίπισσες που δεν κάνει να ασχολούνται με “αγορίστικα” πράγματα, επιστήμες, εργαλεία, υπολογιστές. Αυτό το βίντεο νομίζω το λέει πολύ καλά αυτό:

Και οι λοιπή κοινωνία όμως δεν κάνει τίποτα για να προωθήσει τα κορίτσια προς αυτή την κατεύθυνση. Σκεφτείτε τι βλέπουν τα κορίτσια για παράδειγμα στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, όταν οι ταινίες δείχνουν κάποιον να ασχολείται με υπολογιστές… Είναι συνήθως κάτι nerds που δεν βρίσκουν κοπέλα ή φίλους με τίποτα, κολλημένοι στον υπολογιστή τους, με προβλήματα κοινωνικοποίησης, μέσα στη μπίχλα. Γιατί ένα κορίτσι να θέλει να το κάνει αυτό;;;

Ποιός θα δείξει στα κορίτσια πως ο προγραμματισμός και η τεχνολογία δεν είναι κάτι βαρετό, αλλά αντίθετα μπορεί να είναι κάτι απίστευτα δημιουργικό, στο οποίο θα μπορούσαν να είναι όχι απλώς καλές, αλλά άριστες; Στο εξωτερικό υπάρχουν αρκετά κινήματα και οργανισμοί που ωθούν τις κοπέλες και τις γυναίκες στην τεχνολογία. Εδώ δεν είχα δει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα. Μέχρι που έγινε το Code Girls, το οποίο έφερε στην Καλαμάτα το Mataroa! 50 κορίτσια 10-16 ετών είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον προγραμματισμό, να δουν ότι ΜΠΟΡΟΥΝ να το κάνουν. Μέσα σε 4 μέρες πήραν βασικές γνώσεις html και css, έφτιαξαν τη δική τους ιστοσελίδα και μέτρησαν τις δυνάμεις τους σε κάτι διαφορετικό. Θεωρώ εξαιρετική την κίνηση αυτή και μακάρι να συνεχιστεί.

Πήγε και η Ιωάννα φυσικά και έγινε code girl! Όχι μόνο έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά έδειξε και κλίση προς τον προγραμματισμό (παιδί του μπαμπά της κανονικά!) Πήγε στην αρχή στο μικρό τμήμα (το 10-13 ετών), αλλά την μετέφεραν στο άλλο με τα μεγάλα κορίτσια γιατί… μπορούσε! Ένιωσε ξεχωριστή, της άρεσε και είπαμε πως θα συνεχίσουμε τα μαθήματα εδώ στο σπίτι.

Η Ιωάννα έχει την τύχη βεβαίως να έχει δυο γονείς που μπορούν να της κάνουν τέτοια μαθήματα. Μακάρι να γινόταν κάτι να μπορούσαν να κάνουν όσα παιδιά ενδιαφέρονται. Και δε θα μιλήσω πια μόνο για κορίτσια. Κορίτσια και αγόρια πρέπει να δουν τον προγραμματισμό με άλλο μάτι. Με όποιον έχει ασχοληθεί λιγάκι και αν μιλήσει κανείς εδώ στην Ελλάδα θα δει πως υπάρχει μεγάλη έλλειψη προγραμματιστών. Δε μιλάω για άτομα που φτιάχνουν ιστοσελίδες, μιλάω για κανονικούς προγραμματιστές. Η αγορά μεγαλώνει, όλοι ζητάνε προγραμματιστές, τόσο για υπολογιστές, όσο και για εφαρμογές σε τάμπλετ και κινητά και δεν υπάρχει προσφορά.

(οι φωτογραφίες είναι από το mataroa)

Ecomobility

Η Εκστρατεία Ecomobility  Οικολογική Μετακίνηση έχει σαν στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων για το Περιβάλλον και την ενεργοποίησή τους στην αναζήτηση λύσεων, για την αλλαγή συμπεριφορών και την προώθηση της ποιότητας ζωής στις πόλεις. Με πιο απλά λόγια, καλούν τους μαθητές, εθελοντικά και στον ελεύθερό τους χρόνο, να μελετήσουν την πόλη τους, να διαπιστώσουν προβλήματα στις μετακινήσεις μέσα σε αυτήν και να προτείνουν λύσεις. Ομάδες μαθητών απ’ όλη τη χώρα κάνουν τις προτάσεις τους για το πώς θα μπορούσε να καλυτερεύσει η ζωή όλων μέσα στην πόλη, με τη σωστή και υπεύθυνη οδική συμπεριφορά, προωθώντας πιο πράσινες λύσεις, αλλά και αναδεικνύουν τα προβλήματα που βλέπουν γύρω τους.

Η εκστρατεία αυτή γίνεται κάθε χρόνο και παίρνουν μέρος σχολεία από όλη την Ελλάδα (όποιο σχολείο θέλει δηλαδή και υπάρχει και καθηγητής πρόθυμος να θυσιάσει ελεύθερο χρόνο για αυτό). Η κάθε ομάδα έχει έναν υπεύθυνο καθηγητή, αλλά ο κανόνας λέει πως τα παιδιά πρέπει να κάνουν την εργασία μόνα τους, χωρίς να επέμβει κανείς άλλος σε αυτή (γονιός, καθηγητής κλπ). Από τον Σεπτέβρη μέχρι και τον Γενάρη τα παιδιά κάνουν συναντήσεις με διάφορους φορείς, παρατηρούν την πόλη τους, διαπιστώνουν προβλήματα, οδικές συμπεριφορές, συνήθειες. Όλα αυτά στον ελεύθερο χρόνο τους πάντα, δε χάνουν ούτε μια ώρα σχολείου. Κάνουν μια εργασία στην οποία δείχνουν όσα είδαν, μας ενημερώνουν για όλα τα προβλήματα και προτείνουν και κάποια λύση, για τουλάχιστον ένα από αυτά. Στην παρουσίασή τους μπορούν να έχουν κάποιο θεατρικό, ή να έχουν φτιάξει τραγούδι ή κάποια κατασκευή κλπ. Τον Φλεβάρη – Μάρτη περνάει η επιτροπή από όλες τις πόλεις, βλέπει τις ομάδες των Γυμνασίων που έχουν ετοιμάσει εργασία και βαθμολογεί. Τέλος τον Απρίλη γίνεται η τελετή απονομής βραβείων και η καλύτερη παρουσίαση πηγαίνει στις Βρυξέλλες, ενώ οι 4 που θα πάρουν βραβείο δημιουργικότητας πάνε στο Ecocamp.

To σχολείο των παιδιών παίρνει μέρος κάθε χρόνο. Δε γνωρίζω εάν έχει πάρει ποτέ μέρος άλλο γυμνάσιο της πόλης, αλλά φέτος τουλάχιστον ήταν μόνο αυτά τα παιδιά. Η τάξη του Γιώργου σχημάτισε δυο διαφορετικές ομάδες (γιατί η κάθε ομάδα μπορεί να έχει 8 παιδιά) και έκαναν η κάθε μια την παρουσίασή της προχτές, στην εκδήλωση που έγινε για αυτό το σκοπό.

Δεν είχαμε ιδέα για την εργασία των παιδιών. Είχα ακούσει ιστορίες από αυτά που είχαν δει και ακούσει καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος, αλλά δεν ξέραμε τι είδους παρουσίαση είχαν κάνει ή τι δημιουργικό. Έτσι ήταν έκπληξη για εμάς η βραδιά και μάλιστα πολύ ευχάριστη!

Και οι δυο ομάδες είχαν επισκεφθεί βεβαίως τους ίδιους ανθρώπους. Στην τροχαία, στο ΚΤΕΛ, σε σχολή οδηγών, στο ειδικό σχολείο και σε πολλά ακόμα μέρη. Οι παρουσιάσεις τους, αλλά και οι εργασίες τους όμως ήταν διαφορετικές, με την ξεχωριστή, προσωπική σφραγίδα της κάθε μιας. Και οι δυο πολύ όμορφες, με τα θετικά και τα αρνητικά τους. Η μια ομάδα πρότεινε την επέκταση του ποδηλατόδρομου με συγκεκριμένη διαδρομή, με στάσεις σε καίρια σημεία, φτιαγμένη στο scetchup, πρόταση που κατέθεσε στο δήμο, ενώ η άλλη έφτιαξε ένα εκπαιδευτικό επιτραπέζιο παιχνίδι που μαθαίνει στα παιδιά τον ΚΟΚ με χιουμοριστικό τρόπο (Ερώτηση: Με πόσα χιλιόμετρα επιτρέπεται να κινείται ένα αυτοκίνητο μέσα στην πόλη; Απαντήσεις: α. Με 20 χλμ/την ώρα β) με 50 χλμ/την ώρα γ) με 180 χλμ/την ώρα και όποιον πάρει ο χάρος! ).

Μετά παρουσίασε τη δουλειά του το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ (εργαστήριο ειδικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης), για την εκστρατεία Freemobility, παράλληλη δράση στην οποία συμμετέχουν ομάδες μαθητών από ειδικά γυμνάσια, ΤΕΕ ειδικής αγωγής και ΕΕΕΕΚ. Ήταν πολύ συγκινητική η παρουσίασή τους και το μόνο που ζήτησαν απ’ όλους μας ήταν ενσυναίσθηση, να μπαίνουμε λίγο στη θέση του άλλου, να καταλαβαίνουμε πως 10 λεπτά κέρδος για εμάς (όταν παρκάρουμε κλείνοντας τις ράμπες) είναι μια μέρα χαμένη για αυτούς. Ζήτησαν να τους βοηθήσουμε να ανοίξουν τα φτερά τους. Απλά πράγματα που δεν κοστίζουν τίποτα σε μας και κάνουν τόση διαφορά σε αυτούς.

Με ενθουσίασε η εκδήλωση αυτή, κυρίως γιατί είδα πως τα παιδιά είχαν πάρει πάρα πολλά πράγματα από την ασχολία τους αυτή. Έμαθαν τον ΚΟΚ (εντάξει όχι όλο, αλλά έμαθαν πολλά), κατάλαβαν πόσες λάθος συμπεριφορές έχουμε όλοι, οδηγοί και πεζοί, είδαν πώς αλλάζει ο άνθρωπος όταν πιάσει το τιμόνι (η πρώτη ομάδα είχε ετοιμάσει ένα πολύ ωραίο σατυρικό θεατρικό πάνω σε αυτό), έμαθαν λίγο καλύτερα την πόλη, προσπάθησαν να βρουν λύσεις. Ιδιαίτερο αντίκτυπο πάνω τους είχε ο διοικητής της Τροχαίας που τους είπε διάφορες φρικιαστικές ιστορίες που έχει δει στην καριέρα του, τους έδειξε και φωτογραφίες και τα κατατρόμαξε όλα! Θα το σκεφτούν τριπλή φορά πριν αποφασίσουν να μη βάλουν ζώνη ή κράνος νομίζω… Πιστεύω πως θα έπρεπε να παίρνουν μέρος όλα τα σχολεία σε τέτοιες εκστρατείες και ακόμα καλύτερα θα έπρεπε να υπάρχει μάθημα οδικής συμπεριφοράς στα σχολεία. Μόνο με τη σωστή εκπαίδευση από νωρίς μπορεί να αλλάξουμε νοοτροπία νομίζω.

Να γίνω και λίγο χαζομαμά… Είδα τον Γιώργο στην παρουσίαση και ενθουσιάστηκα. Μπήκε ως δρ. Κόκος, αυτοσχεδίασε με απίστευτη άνεση, σα χείμαρρος και έδωσε άλλη πνοη στην παρουσίαση. Την έχει από μικρός την άνεση αυτή με το φακό και το κοινό, τα προφορικά είναι πάντα η δύναμή του, αλλά ήταν κάτι ξεχωριστό για μένα να βλέπω ένα παιδί που πήγε πριν δυο χρόνια στο σχολείο αυτό καινούριος και τώρα έχει γίνει μέλος της ομάδας. Και νομίζω πως βοηθησαν όλα τα TEDx που έχουμε δει, αφού επέμεινε (και πέτυχε) η ομάδα του να μη διαβάζει τίποτα από καρτέλες, γιατί είναι σαφώς καλύτερο να παρουσιάσεις κάτι χωρίς να κοιτάς το χαρτί σου.

Ναι, αυτός με την λευκή ρόμπα και τη μάσκα είναι ο δρ. Κόκος

Και τέλος να πω πως συγκινήθηκα ιδιαίτερα όταν στις ευχαριστίες στην παρουσίασή τους, ευχαρίστησαν κι εμένα (!) μια που είχαν έρθει εδώ ένα πρωινό να κάνουν την εργασία και τους έφτιαξα κέικ! Δε το περίμενα και ένιωσα πολύ ωραία!

Παρακολουθήστε εδώ την παρουσίαση για την επέκταση του ποδηλατόδρομου:

Διαγωνισμός μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής

Το σχολείο των παιδιών διοργάνωσε ένα διαγωνισμό μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής για το Γυμνάσιο, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Όσοι πήγαμε δώσαμε και χρήματα για τα παιδικά χωριά SOS. Όσα παιδιά ήθελαν έφτιαξαν κάποιο φαγητό ή κάποιο γλυκό, ήρθε ένας Σεφ από το ΙΙΕΚ Ορίζων και τα δοκίμασε και έβγαλε 3 νικητές για τα αλμυρά και 3 για τα γλυκά. Τα παιδιά του πήγαιναν με τη σειρά ένα πιάτο, δοκίμαζε μια μπουκίτσα, τους έκανε ερωτήσεις να βεβαιωθεί πως έφτιαξαν αυτά τη συνταγή και προχωρούσε στον επόμενο.

Δεν ξέρω πόσο βοήθησαν οι άλλοι γονείς τα παιδιά τους, εγώ πάντως αποφάσισα να μη βοηθήσω καθόλου. Τουλάχιστον να μη βάλω χέρι στη συνταγή τους. Βρήκαν τη συνταγή στο σάιτ, μάζεψαν τα υλικά τους και την έφτιαξαν. Βεβαίως όπου είχαν απορία τους την έλυνα, τους έδειξα τεχνικές, αλλά μετά τα έκαναν μόνα τους. Ο Γιώργος διάλεξε (φυσικά) Τάρτα Σοκολάτας και η Ιωάννα Μπισκότα με βρώμη και κομματάκια σοκολάτας. Και τα δυο έχουν τις δυσκολίες τους, δεν είναι για απολύτως αρχάριους. Όσοι έχουν κάνει μπισκότα το ξέρουν νομίζω. Είμαι πολύ περήφανη γιατί βγήκαν και των δυο εξαιρετικά!

Ο Σεφ έδωσε στον Γιώργο την τρίτη θέση και πήρε ως δώρο ένα σκούφο!

Τα δυο παιδιά μπροστά στις δημιουργίες τους

Μπροστά τα μπισκότα, πίσω η τάρτα και όλα τα γλυκά των παιδιών

Τα φαγητά

Μετά την απονομή των βραβείων δοκιμάσαμε βεβαίως όλοι τις δημιουργίες των παιδιών και τους δώσαμε συγχαρητήρια.Ήταν μια πολύ ωραία εκδήλωση!

Ο ταπεράκιας

Το δεκατιανό του σχολείου είναι μια πονεμένη υπόθεση για πολλούς. Κάποιοι γονείς δεν μπαίνουν καν στον κόπο προτιμώντας να αγοράσουν κάτι από το φούρνο ή το κυλικείο (η συντριπτική πλειοψηφία νομίζω), κάποιοι αντιμετωπίζουν αντιδράσεις από τα παιδιά τους τα οποία βλέπουν τα άλλα παιδιά και δε θέλουν να ξεχωρίζουν και κάποιοι στέλνουν τα παιδιά με το ταπεράκι τους κάθε μέρα.

Εμείς ανήκουμε σε αυτή την τρίτη κατηγορία. Τα παιδιά από τότε που πήγαιναν παιδικό σταθμό ακόμα, πήγαιναν με το ταπεράκι τους, το οποίο είχε στο 99% των περιπτώσεων, φρούτα. Στο δημοτικό, τις δυο πρώτες χρονιές που πήγε ο Γιώργος, μπορεί και να ήταν το μοναδικό παιδί σε όλο το σχολείο που όχι μόνο πήγαινε με δεκατιανό από το σπίτι, αλλά ήταν και φρούτα!! Τόσο που είχε γίνει και η συζήτηση του σχολείου. Μετά πήγε και η Ιωάννα και γίναν δυο…  Δεν παραπονέθηκαν όμως ποτέ, ούτε ζήτησαν να σταματήσουμε. Κάποιες λίγες φορές η Ιωάννα ζήτησε να πάρει κάτι από το κυλικείο και φυσικά είπαμε ναι. Το θέμα είναι να μη γίνεται συνέχεια, όχι να το απαγορεύσουμε. Κάποιες άλλες λίγες μπορεί να πήραν μαζί σαντουιτσάκι ή κομμάτι πίτας ή κάτι άλλο που είχαμε φτιάξει στο σπίτι. Μέσα σε ταπεράκι πάντα…

Ο Γιώργος πήγε Γυμνάσιο και η συνήθεια συνεχίστηκε. Απέκτησε το παρατσούκλι “ταπεράκιας” αλλά και πάλι δεν πτοήθηκε. Και όχι μόνο δεν πτοήθηκε, αλλά νομίζω το χαίρεται κιόλας!

Oreoκεκάκια, όπως κάθε χρόνο!

Σήμερα το πρωί είχα φτιάξει κεκάκια για να τα πάρει στο σχολείο να κεράσει για τα γενέθλιά του. Πήγα να τα βάλω σε κουτί, αλλά είδα πως δεν είχα (από αυτα του ζαχαροπλαστείου). Είχα πάρει όμως μια θήκη μεταφοράς κέικ από το Lidl κάποια στιγμή, οπότε είπα να τα βάλω εκεί. Η θήκη αυτή μοιάζει βεβαίως σαν ένα τεράστιο τάπερ! Σκέφτηκα λοιπόν μήπως και τον πείραζε και δεν ήθελε να εμφανιστεί με ένα γιγαντιαίο τάπερ στο σχολείο (λες και δε του φτάνει που έχει τάπερ κάθε μέρα) και τον ρώτησα μήπως προτιμάει να τα πάρει σε σακουλίτσα. Η απάντησή του ήταν απίθανη

“Τι λες μαμά; Εκεί θα τα βάλεις. Είμαι ο ταπεράκιας και ακόμα δεν έχουν δει τίποτα!!!!”

Το πρωτάκι και το τριτάκι (version 2)

Έχουμε δυο παιδιά γυμνασιάκια πλέον! Απίστευτο;;; Πώς βρέθηκα με δυο παιδιά που πάνε γυμνάσιο;;; Και μάλιστα το ένα τριτάκι που του χρόνου θα πάει Λύκειο!!!

Καλά ας αφήσω αυτή τη φρίκη για το τέλος της χρονιάς. Προς το παρόν έχουμε ένα πρωτάκι και ένα τριτάκι. Δεν μπορούσα να αντισταθώ, είναι μεγάλη η πρόκληση! Το ίδιο ακριβώς ποστ είχα κάνει πριν 6 χρόνια, όταν είχαμε ξανά ένα πρωτάκι και ένα τριτάκι στο σπίτι. Οπότε είπαμε να κάνουμε μια αναπαράσταση των τότε φωτογραφιών!

Εδώ τα δυο παιδιά μας:

2008

2014

Και εδώ με τον μπαμπά τους να τους ανοίγει την πόρτα για να φύγουν. Κάτι που φυσικά δε συμβαίνει πια!!! Τώρα πια ετοιμάζονται και φεύγουν μόνα τους.

2008

2014

Η Ιωάννα δε φάνηκε να αγχώνεται ιδιαίτερα που θα πήγαινε γυμνάσιο. Ούτε που το είχε σχολιάσει δηλαδή όλο το καλοκαίρι. Μόνο το πρωινό πριν ξεκινήσουν για πρώτη φορά την έπιασε να κάνει μερικές ερωτήσεις στον Γιώργο. “Είναι δύσκολα Γιώργο;”, “Είναι πολύ διαφορετικά Γιώργο;”

Τα παιδιά πάνε πλέον και τα δυο στο ιδιωτικό. Εκεί λοιπόν ξεκινάνε μια εβδομάδα νωρίτερα, όπου πάει όποιος θέλει και κάνουν κάτι σαν… ζέσταμα. Γνωρίζουν τους καθηγητές, τους νέους συμμαθητές, βλέπουν τα πρωτάκια πώς είναι το γυμνάσιο… Και μετά φέρνουν στη μαμά και τον μπαμπά ένα σωρό ωραίες ιστορίες! Αστείες, περίεργες, κουφές, ιστορίες που σε κάνουν να προβληματίζεσαι… Μπορείτε να πιστέψετε πως πάνω από τα μισά παιδιά στην τάξη του Γιώργου κάνουν δίαιτα; Και δεν είναι παχιά όλα…

Όπως και να έχει, μπήκαμε και πάλι στην ρουτίνα της χρονιάς. Πρωινό ξύπνημα, ετοιμασία, δουλειά για εμάς, σχολείο για τα παιδιά. Η αρχή είναι εύκολη καθώς δεν έχουν πολύ διάβασμα και δεν είναι και κουρασμένα από μια χρονιά στην πλάτη τους. Σηκώνονται και τα δυο χωρίς καμία γκρίνια και πάνε στο σχολείο με χαρά. Η μια ως πρωτάκι, φρέσκια φρέσκια, έτοιμη για νέες γνωριμίες, φιλίες και εμπειρίες και ο άλλος ως τριτάκι πλέον, στη μεγαλύτερη τάξη του Γυμνασίου, ξέροντας τι να περιμένει στη χρονιά, αλλά και με πιο πολύ άγχος για το μέλλον.

Τέλος με το δημοτικό (για τα καλά)

Μου φαίνεται απίστευτο, αλλά σήμερα ήταν η τελευταία μέρα που πάει παιδί μου στο Δημοτικό. Ever. Από του χρόνου θα έχω δυο παιδιά Γυμνασίου!!! Πώς γίνεται αυτό δεν ξέρω χαχαχαχαχαχα

Πότε ήταν που ή Ιωάννα, λίγες μέρες αφού ξεκίνησε το Δημοτικό, μόστραρε καταχαρούμενη το δοντάκι που άλλαξε;

6 χρόνια πριν!

Και πότε έφτασε να είναι μια μικρή δεσποινίδα

Στη γιορτή του σχολείου προχτές

Εντάξει, είναι τετριμμένο το να λες “πώς περνάει ο καιρός”, “για πότε μεγαλώνουν” κλπ κλπ. Ετσι είναι τα πράγματα, μεγαλώνουν αυτά, μεγαλώνουμε κι εμείς και αυτό που πρέπει είναι κάνουμε είναι να ευχαριστιόμαστε το χρόνο αυτό. Όταν ο καιρός που περνάει είναι γεμάτος εμπειρίες, δραστηριότητες, τον γεμίζουμε με αναμνήσεις, τον χορταίνουμε, τότε δεν αισθανόμαστε άσχημα που περνάει. Τουλάχιστον έτσι νιώθω εγώ. Πράγματι περνάει γρήγορα ο καιρός και το βλέπεις έντονα όταν έχεις μικρά παιδιά, γιατί η αλλαγή πάνω τους είναι τεράστια μήνα με το μήνα. Αλλά δεν αισθάνομαι θλίψη. Αντίθετα, αισθάνομαι χαρά και προσμονή για το μέλλον! Δε λέω “αχ να ήταν πάλι 3 χρονών…” (φρίκη μου φαίνεται αυτό για να πω την αλήθεια!!! ). Λέω “ωραία, φτάσαμε και εδώ, πάμε να δούμε το παραπέρα”. Με τρομάζει λίγο η εφηβεία, αισθάνομαι λίγο περίεργα που θα έχω δυο γυμνασιόπαιδα, πάντα σκέφτομαι “τι θα κάνει άραγε του χρόνου η Ιωάννα; θα τα πάει καλά στο καινούριο της σχολείο; θα τα βγάλει πέρα με τα Αρχαία; θα μπορέσει να συμμαζέψει το διάβασμά της;” Το έχω το άγχος και πιστεύω θα το έχω για πάντα, και για τα δυο μου παιδιά, για ό,τι κάνουν στη ζωή τους. Όμως τους φόβους και τα άγχη τα αγκαλιάζω, τα βλέπω σαν ένα ακόμα achievement, ένα ακόμα σκαλοπατάκι προς τα πάνω. Όλα θα τα καταφέρουμε, όλα είναι ωραία, ας τα ξεζουμίσουμε!

Προχτές έκαναν την τελική γιορτή του σχολείου, που είχε χορούς, παιχνίδια και τραγούδια απ’ όλες τις τάξεις, ένα μικρό “σκετσάκι” από την έκτη, φωτογραφίες από όλη τη χρονιά και ΦΥΣΙΚΑ πολύ κλάμα.

Τραγούδια από την πέμπτη και έκτη τάξη

Τα παιδιά λένε ένα τετράστιχο το καθένα, που αφορά έναν συμμαθητή τους και το τι έκανε όλη τη χρονιά ή τι θα γίνει στο μέλλον.

Ακόμα και αυτά που έλεγαν πως δε θα κλάψουν, το έχυσαν το δάκρυ! Εμ, όσο και να μη σου αρέσει η τάξη σου ή το σχολείο ή οι συμμαθητές σου, δεν παύει να τελειώνει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου. Είναι σημαντικό. Και κολλητικό επίσης! Αρκεί να ξεκινήσει ένα το κλάμα και τα παίρνει όλα η μπάλα! Και αφού είχαν πλαντάξει, αποφάσισαν μετά να πάνε βόλτα στην παραλία μόνα τους, όλη η τάξη μαζί. Δε βρέθηκε ούτε ένας γονιός που να τους χαλάσει το χατήρι!

Σήμερα, τελευταία μέρα, η Ιωάννα έφυγε εφοδιασμένη. Νερόμπομπες και νεροπίστολο γιατί “μαμά, σήμερα είναι η τελευταία μέρα στο Δημοτικό και δεν θα κάνουμε τον πιο ΕΠΙΚΟ μπουγελοπόλεμο ever???” Ε;;; Γύρισε μούσκεμα φυσικά και συνέχισε και εδώ το μπουγέλο με ένα γειτονόπουλο.

Ναι, τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ παπούτσια φόραγε και έκανε μούσκεμα!!!!!!!

Μπουγέλοοοοοο

Καλό καλοκαίρι εύχομαι σε όλους, καλά να περνάμε και μην ξεχνάτε να “ξεζουμίζετε” όλο το χρόνο!!!

 

Εδώ είχα γράψει για την τελευταία μέρα του δημοτικού για τον Γιώργο.

#einai2030

Προειδοποίηση: ακολουθεί σεντόνι. Δε τα συνηθίζω, αλλά δε γινόταν αλλιώς! Διαβάστε όταν έχετε όρεξη…

Πριν λίγο καιρό έκανα ένα ποστ για το πώς φέρθηκε το σχολείο όταν θέλησε η Ιωάννα να παρελάσει χτυπημένη. Μου έγραψε ο Θανάσης πως θα έπρεπε να το καταγγείλω. Κι εγώ θέλω να γράψω εδώ το γιατί δεν έχω όρεξη πια να μπω σε αυτή τη διαδικασία.

Η σχέση μας με το συγκεκριμένο σχολείο είναι μακρόχρονη, αφού εκεί πήγε και ο Γιώργος. 8 χρόνια τώρα δηλαδή είμαστε εκεί, και για τα 3 από αυτά ήμουν και πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Το σχολείο αυτό το διάλεξα ανάμεσα στα σχολεία της περιοχής γιατί είχα ακούσει καλά λόγια. Λέω το διάλεξα, γιατί τότε μέναμε αλλού, έτοιμοι όμως να μετακομίσουμε, και θα μπορούσα να πάω και σε άλλο σχολείο που είναι πιο κοντά στο τωρινό μας σπίτι.

Στην αρχή η σχέση μας με το σχολείο ήταν ουδέτερη αλλά σιγά σιγά ανέβηκε στην εκτίμησή μου, κυρίως λόγω της συμπεριφοράς της διευθύντριας αλλά και των δασκάλων απέναντι στον Γιώργο. Η δασκάλα της πρώτης μας μίλησε για τη δυσλεξία, η δασκάλα της τρίτης μας είπε για το ΚΕΔΔΥ και η δασκάλα της πέμπτης συνεργάστηκε άψογα μαζί μας μετά το πρόγραμμα Davis. Σε όλο αυτό το διάστημα είχαμε τη βοήθεια της διευθύντριας, που έκανε μαθήματα στον Γιώργο (πριν ξεκινήσει η σχολική ημέρα, με δική της πρωτοβουλία και χωρίς αμοιβή), μέχρι εκεί που μπορούσε φυσικά. Όταν τελείωσε την έκτη ο Γιώργος είχε εξαιρετικό επίπεδο γνώσεων, αντίστοιχο με αυτό του ιδιωτικού σχολείου στο οποίο πήγε μετά. Από αυτή την άποψη δηλαδή όχι μόνο δεν είχα πρόβλημα με το σχολείο, αλλά ήμουν και ιδιαίτερα ευχαριστημένη.

Όμως δυστυχώς υπάρχει και η άλλη πλευρά. Όταν η Ιωάννα πήγε στην τετάρτη της βάλανε ένα δάσκαλο που ήταν ο χειρότερος δάσκαλος που έχω δει ποτέ. Ξεκίνησε ως απίστευτα αυστηρός και στη συνέχεια μας έδειξε το κανονικό του πρόσωπο. Αυτό του εντελώς αδιάφορου που άφησε για μια ολόκληρη χρονιά τα παιδιά στη μοίρα τους, να κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν έχω γράψει για αυτό και μου κάνει εντύπωση… Δεν τους έβαζε διαγωνίσματα, δεν διόρθωνε τα γραπτά τους, δεν ασχολιόταν… Και μόνο που τον σκέφτομαι γυρίζει το μάτι μου… Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για το τι περάσαμε εκείνη τη χρονιά. Όταν πήγαμε να διαμαρτυρηθούμε στη διευθύντρια, η δικαιολογία ήταν αυτή: “κάπου έπρεπε να μπει. Δε γινόταν να μπει στην πρώτη ή στη δευτέρα -πρώτον θα τρόμαζαν τα παιδάκια και δεύτερον ούτε να γράψουν δε θα μάθαιναν-, δε γινόταν να μπει στην τρίτη -γιατί τα παιδιά είχαν ήδη περάσει άσχημα την προηγούμενη χρονιά με άλλη χάλια δασκάλα- και βέβαια δε γινόταν να μπει στην πέμπτη ή την έκτη -γιατί εκεί προετοιμάζονται για το γυμνάσιο- άρα τον βάλαμε στην τετάρτη που θα κάνει το λιγότερο κακό” (!!!!) (τα πλάγια γράμματα είναι δικές μου εξηγήσεις, τα άλλα είναι ακριβώς αυτά που ακούσαμε). Μετά, όταν της λέγαμε πως ο δάσκαλος δεν ελέγχει ούτε τις ορθογραφίες, ούτε τις ασκήσεις των παιδιών καθώς και άλλα παράπονα, μας έλεγε με λίγα λόγια πως τα παιδιά μας λένε ψέμματα. Όταν το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο η διευθύντρια μπήκε σε μια συνάντηση που ζητήσαμε (γονέων-δασκάλου) και προσπάθησε να μαζέψει όσα απαράδεκτα έλεγε ο δάσκαλος (που πρότεινε να έχουμε δάσκαλο να τα βοηθάει στο σπίτι). Η λίστα είναι ατελείωτη…

Τι κάναμε όμως εμείς τότε; Όταν τα ανέφερα όλα αυτά σε κάποια συνάντηση γονέων, μια δασκάλα/μαμά κόντεψε να με λυντσάρει γιατί προσβάλλω τον συνέδελφο έτσι και δεν έχω καμία δουλειά να τα αναφέρω αυτά στους άλλους γονείς. Υπεύθυνη είναι η διευθύντρια και ο σύλλογος των δασκάλων κλπ. Όταν πήγαμε στη διευθύντρια, τη μια μας έβγαλε ψεύτες και την άλλη μας έλεγε πως “αν δεν χτυπήσει παιδί, δεν μπορώ να κάνω τίποτα.”. Δεν μπορούσε να επέμβει στην τάξη του και στη δουλειά του από τη στιγμή που ακολουθούσε το πρόγραμμα (άσχετο αν απλώς περνούσε τις σελίδες χωρίς τα παιδιά να μαθαίνουν τίποτα). Σύμβουλοι δεν υπήρχαν. Όσο και αν φωνάξαμε, όσο και αν διαμαρτυρηθήκαμε, όσο και αν προσπαθήσαμε, δεν πετύχαμε απολύτως τίποτα. Αυτός ο άνθρωπος είχε την κάλυψη των υπολοίπων και εμείς είχαμε δεμένα χέρια. Όλοι μας είπαν πως κανείς δεν έχει καταφέρει ποτέ να διώξει δάσκαλο που δεν χτύπησε παιδί, ό,τι και αν είχε κάνει άλλο. Το αποτέλεσμα ήταν τα παιδιά να πάνε στην πέμπτη με απίστευτα κενά αλλά κυρίως με πρόβλημα συμπεριφοράς. Η δασκάλα τους η τωρινή δεν μπορεί ακόμα, δυο χρόνια μετά, να τα συνεφέρει και να τα κάνει να διαβάζουν και να είναι συνεπή.

Δεν τελειώνουμε εκεί φυσικά. Φέτος υπήρξε περιστατικό στο οποίο δασκάλα χτύπησε παιδί. Η διευθύντρια φυσικά δε μπορούσε πια να πει τίποτα, αλλά μας έφερε εμάς το δίλημμα: “ήταν η κακιά η ώρα. Τα αγόρια την έφεραν στο απροχώρητο -πράγματι το κάνουν αυτό, είναι απαράδεκτα- και έχασε τον έλεγχο. Είναι δικαίωμά σας να το αναφέρετε στον προϊστάμενο, αλλά να ξέρετε πως μόλις γίνει αυτό, θα χάσει την δουλειά της”. Τι κάνεις εσύ; γίνεσαι η αιτία να χάσει εντελώς τη δουλειά της η δασκάλα; Που πράγματι μπορεί να ήταν η κακιά η ώρα; Για αυτή τη μια φορά; Θα έπρεπε να έχουμε εμείς αυτή την ευθύνη; Δε θα έπρεπε το κράτος να μεριμνά για τέτοιες καταστάσεις; Να της πει “οκ, προφανώς έχουν πάθει τα νεύρα σου. Πήγαινε σε ψυχολόγο για υποστήριξη”; Ή να υπάρχει κοινωνική λειτουργός; κάτι με το οποίο να μπορεί να λυθεί αυτή η κατάσταση; Να δώσει λύση, όχι να κουκουλώσει/διώξει άμεσα. Ούτε φυσικά εδώ καταφέραμε κάτι.

Όσο ήμουν πρόεδρος του συλλόγου είχα και πάλι τις απογοητεύσεις μου. Φυσικά με τους άλλους γονείς, αλλά εδώ μιλάω για τους δασκάλους. Και σε αυτή την περίπτωση, παρότι τρέξαμε, βοηθήσαμε, δώσαμε χρήματα, η αναγνώριση ήταν μηδενική.

Αυτό που αποκόμισα λοιπόν είναι πως ό,τι και να κάνω, όσο και να τρέξω, όσο και να φωνάξω, δε γίνεται τίποτα. Ή γιατί δεν λειτουργεί το σύστημα σωστά ή γιατί ο ένας θα καλύπτει τον άλλο και θα βρίσκεσαι εσύ στη μέση να μην ξέρεις τι να κάνεις. Μετά και από αυτό με την Ιωάννα και το χέρι της, έχω απογοητευτεί πλήρως. Δε θέλω να τους βλέπω στα μάτια μου, θέλω να τελειώνει απλώς η χρονιά. Και αυτό το έχουν βιώσει τόσοι γονείς νομίζω που στο τέλος παραμένουμε όλοι απαθείς σε ό,τι και αν γίνεται, σε όποια χάλια και αν έχει έρθει η παιδεία.

Ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα μέχρι που άκουσα προχτές στις Ψηφιακές Γειτονιές την παρουσίαση του #einai2030. Μια ομάδα ανθρώπων σαν εμένα κι εσένα, που αποφάσισαν να παλέψουν για μια καλύτερη εκπαίδευση. Μοιράζονται μαζί μας άρθρα, τι γίνεται σε άλλες χώρες, τι γίνεται στη δική μας, ξεκίνησαν το mentorkids. Μου δημιούργησαν μια αισιοδοξία. Ίσως αν καταλάβουμε πως η εκπαίδευση είναι η μόνη λύση, αν ενωθούμε, αν πετύχουμε μικρές μικρές αλλαγές ο καθένας μας, ίσως τότε κάτι να γίνει. Σας καλώ όλους λοιπόν, γιατί είμαι σίγουροι πως όλοι έχουν μια ιστορία σαν τη δική μου που αφορά το σχολείο, να ενωθείτε με τους #einai2030. Ας αφήσουμε πίσω τη μιζέρια και ας ενώσουμε τις προσπάθειές μας για να είναι το 2030 διαφορετικό από ό,τι είναι το 2014…