Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

sintagespareas

Κολοκύθας συνέχεια

Είχα πει λοιπόν πως ο Οκτώβριος είναι μήνας κολοκύθας. Λόγω Halloween αδειάσαμε 3 κολοκύθες και είχα και μια έξτρα. Στο προηγούμενο ποστ σας είπα για δυο αλμυρές συνταγές και είπα να συνεχίσω με γλυκές. Δε μου έκατσε ακριβώς έτσι…

Η τρίτη συνταγή που δοκίμασα ήταν πράγματι γλυκιά. Δοκίμασα να φτιάξω κέικ κολοκύθας με καρύδια. Αυτή η συνταγή ήταν και η μόνη που φαγώθηκε από όλους, με ενθουσιασμό και μάλιστα μέσα σε ένα απόγευμα.

Η γεύση μοιάζει εξαιρετικά με καρυδόπιτα, είναι ένα πολύ ζουμερό κέικ και πολύ νόστιμο. Μόνο που πρέπει να προσέξετε λίγο, να μην παραψηθεί γιατί σφίγγει αρκετά.

Η τέταρτη συνταγή είναι μια φοκάτσια με γραβιέρα και καρύδια. Είχα πει θα κάνω και άλλο γλυκό, αλλά δεν κατάφερα να αντισταθώ στη σκέψη ενός τέτοιου ψωμιού! Και σκέφτηκα πως αν τη βάλω σε ψωμάκι την κολοκύθα, μάλλον θα τη φάει και ο Κωνσταντίνος. Σε αυτό έπεσα έξω. Ενώ οι υπόλοιποι την καταβροχθίσαμε, ο Κωνσταντίνος ίσα που πήρε μια μπουκιά.

Γίνεται ένα πολύ αφράτο ψωμί που θυμίζει τσουρέκι. Δεν είναι γλυκό, είναι γλυκάλμυρο μάλλον… Θέλω να το ξαναφτιάξω δοκιμάζοντας να μη βάλω το τυρί και τη γραβιέρα (και με λιγότερη ζάχαρη), να δω το αποτέλεσμα. Πάντως ήταν ιδιαίτερα νόστιμο όταν ήταν ζεστούλι και παρέμεινε νόστιμο και αφράτο και όταν κρύωσε. Μπορείς να το φας μόνο του, να το κάνεις σάντουιτς, να συνοδέψεις μια σούπα ή απλώς και μόνο το κρασάκι σου.

Κάτι άλλο που έμαθα κάνοντας αυτές τις συνταγές ήταν το πώς κάνουμε τον πολτό κολοκύθας. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να συντηρήσεις την κολοκύθα σου. Το πιο εύκολο είναι να την κόψεις στη μέση, να τη βάλεις ως έχει στον φούρνο και να την ψήσεις μέχρι να μαλακώσει. Μετά βγάζεις τη σάρκα με το κουτάλι, ούτε καθάρισμα ούτε τίποτα. Έλα μου όμως που εγώ είχα ήδη καθαρισμένη κολοκύθα… Οπότε την έβαλα σε κατσαρόλα και την άφησα σε σιγανή φωτιά (χωρίς νερό), μέχρι που ήρθε και έβρασε και μαλάκωσε. Την έκανα πουρέ και την άφησα να στραγγίσει και έτσι είχα πολτό κολοκύθας. Ένα μέρος το χρησιμοποίησα για το ψωμί, το υπόλοιπο το έβαλα σε παγοθήκες και το έκανα παγάκια ώστε να το έχει για άλλη φορά.

Τέλος θα σας δείξω τα καλλιτεχνήματά μας! Τις σκαλισμένες μας κολοκύθες! Είναι όλες με χαρακτήρες από το Nightmare before Christmas, αφού αυτό είδαν τα παιδιά.

Ο Ούγκι Μπούγκι υπό το φως της ημέρας

και ο Ούγκι Μπούγκι το βράδυ

Ο Τζακ. Εδώ έχει άλλη τεχνική, λίγο πιο δύσκολη

The Pumpkin King

Οι κολοκύθες μένουν έτσι ωραίες για 1-2 μέρες το πολύ όπως ξαναείπα. Μετά ζαρώνουν (δε μουχλιάζουν και δε χαλάνε, απλώς ζαρώνουν). Με την τεχνική που έκανα τον Τζακ κρατάνε παραπάνω, καθώς ζαρώνει μεν, αλλά δε χάνει το σχήμα ιδιαίτερα. Εάν κάνετε κάποιο σχήμα σαν του Ούγκι Μπούγκι, που έχει κενό ανάμεσα στην κολοκύθα και το σχέδιο, θέλει κάτι να το συγκρατεί γιατί πολύ εύκολα χάνει το σχήμα του. Αν προσέξετε στη δεύτερη φωτο, θα δείτε πως βάλαμε μια οδοντογλυφίδα στην κορυφή να το κρατάει στη θέση του.

Αυτή λοιπόν ήταν η εμπειρία μου με την κολοκύθα. Θα συνεχιστεί προφανώς γιατί έχω μια κατάψυξη γεμάτη κολοκύθα σε όλες τις μορφές, κύβους, τριμμένη και πολτό. Αν δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, θα το αναφέρω!

Οι κολοκύθες…

Τα παιδιά μου θέλουν να καλέσουν παιδιά εδώ στο Halloween να δουν ταινία και βεβαίως θέλουν να φτιάξουμε καλούδια με κολοκύθα, έτσι για να ταιριάζει! Μιλάμε πάντα για τις πανέμορφες πορτοκαλί κολοκύθες, που είναι ελαφρώς γλυκές.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω χρησιμοποιήσει ιδιαίτερα τις κολοκύθες στη μαγειρική μου μέχρι τώρα, μόνο μια γλυκιά κολοκυθόπιτα φτιάχνω, που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι σα μπουγάτσα.. Ήθελα λοιπόν έτσι κι αλλιώς να τη δοκιμάσω, οπότε βρήκα την ευκαιρία. Άλλωστε πρέπει να δοκιμάζουμε καινούρια πράγματα και αν μπορούσα να βρω ένα ακόμα λαχανικό που τρώνε εδώ θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη!

Το πρώτο πράγμα σε μια κολοκύθα είναι το καθάρισμα. Παίρνει χρόνο, αλλά μετά τη βάζεις καθαρισμένη στην κατάψυξη και είναι πανεύκολο να τη χρησιμοποιήσεις όπου θέλεις άμεσα! Εγώ έτριψα τη μισή και την άλλη την έκοψα κυβάκια και την έβαλα σε σακουλίτσες ανά μισό κιλό. Και μόνο που βλέπεις αυτούς τους πορτοκαλί κύβους, τους σχεδόν φωσφοριζέ, θέλεις να τους φας! Ακολούθησα τις οδηγίες για το καθάρισμα της κολοκύθας που έχουμε στο σάιτ και έκανα μέχρι και τον πασατέμπο! Ο πασατέμπος βγήκε λίγο πιο σκληρός από αυτόν που έχουμε συνηθίσει, δεν καθαρίζεται με το δοντάκι τόσο εύκολα, ίσως όμως να έπρεπε να τον αφήσω στο φούρνο λίγο ακόμα, δεν ξέρω.

Το πρώτο που δοκίμασα ήταν μια αλμυρή κολοκυθοτυρόπιτα. Δύσκολο να επιλέξεις συνταγή, ποιά να πρωτοκάνεις! Αλλά το κατάφερα, διάλεξα μια που μου φάνηκε ωραία και.. βουρ την έκανα!  Φρόντισα να έχει και μπόλικο τυρί ώστε να έχει πιο πολλές πιθανότητες να αρέσει εδώ στο σπίτι. Έγινε πολύ νόστιμη κι εγώ την τσάκισα. Τα παιδιά την έφαγαν χωρίς διαμαρτυρίες, καλή τους φάνηκε, ενώ ο Κωνσταντίνος κατάφερε με το ζόρι μια μπουκιά! Η κολοκύθα γλυκίζει και αναπόφευκτα γλυκίζουν και όλα όσα φτιάξεις με αυτή. Ο Κωνσταντίνος δεν είναι καθόλου φίλος των φαγητών που γλυκίζουν (όπως οι μελιτζάνες, τα πατζάρια, κλπ), οπότε το περίμενα πως δε θα του αρέσει. Φτου.

Μετά αποφάσισα να δοκιμάσω μια κολοκυθόσουπα. Διάλεξα τη συνταγή γιατί είχε μέσα τσίλι και σκέφτηκα πως μπορεί το καυτερό να διώξει λίγο τη γλύκα και να το φάει και ο Κωνσταντίνος. Επειδή δεν ήξερα αν θα αρέσει γενικώς, έφτιαξα τη μισή ποσότητα και σέρβιρα ένα μικρό μπολ σούπας και ένα τοστ για συνοδεία. Ο συνδυασμός ήταν πολύ ωραίος και χορταστικός! Στη σούπα βάλαμε και μια γερή κουταλιά γιαούρτι μέσα και ωραία σπιτικά κρουτόν. Το γιαούρτι έδωσε δροσιά και ισορρόπησε λίγο την καυτερότητα, γιατί η αλήθεια ειναι πως έβαλα μια καυτερή πιπερίτσα στη μισή δόση και… έκαιγε κάπως… Για μια φορά ακόμα, εγώ την έφαγα με μεγάλη ευχαρίστηση, τα παιδιά χωρίς διαμαρτυρία (αλλά μικρή ποσότητα), ενώ ο Κωνσταντίνος ίσα που τη δοκίμασε. Δεν έπιασε ούτε το τσίλι…

Αποφάσισα να μη συνεχίσω με αλμυρές συνταγές με κολοκύθα. Εάν κάποια μέρα έχει μείνει μια μερίδα φαγητό από την προηγούμενη, μπορεί να αφήσουμε τον Κωνσταντίνο να το φάει και να φτιάξω κάτι με κολοκύθα για εμάς. Θα συνεχίσω με γλυκές συνταγές (έχω βρει κάτι ωραίες για μπισκότα, κέικ, κλπ) να δούμε τι θα γίνει εκεί. Κολοκύθες πάντως έχουμε άφθονες για δοκιμές!

Δείτε το δεύτερο ποστ εδώ.

Βόλτα στη Θεσσαλονίκη

Είναι η τέταρτη φορά που πάω στη Θεσσαλονίκη και έχω να πω δυο πράγματα: καμία φορά δεν έχω καταφέρει να την γυρίσω -ως τουρίστας δηλαδή, να δω τα αξιοθέατα, να μπω στο Λευκό Πύργο, και δεύτερον καμία φορά δεν έχω φάει μπουγάτσα!!!!!! Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό βρε παιδιά!

Βασικά και τις τέσσερις φορές έχω ανέβει για δουλειά και μένω ελάχιστα. Ακόμα και τώρα που έμεινα τέσσερις μέρες, οι καταστάσεις ήταν τέτοιες που δεν κατάφερα να γίνω τουρίστας. Έχω κάνει βόλτα στην αναπλασμένη παραλιακή, έχω κάτσει για καφεδάκι, έχω φάει και μια φορά σε ταβέρνα, αλλά τόσες νοστιμιές έχει η πόλη, δεν μου έχουν κάτσει! Πρέπει να ξαναπάω κάποια στιγμή, όταν δε θα έχω δουλειά και όλοι θα είναι καλά… Είναι που είναι τόσο μακρυά όμως βρε παιδί μου, δεν είναι εύκολο ταξίδι.

Είχε ωραίες μέρες όμως και έκανα και ένα περπάτημα στην πλατεία της Καλαμαριάς. Εγώ με το κοντομάνικο και οι άλλοι με το μπουφάν, αλλά δεν έχει και σημασία. Πήγα στην κοπή της πίτας, πήγα και για καφεδάκι με τα κορίτσια (και τα αγόρια, να μην μένουν παραπονεμένα) του σάιτ. H φίλη μου η Φοίβη έχει τη Ζουζού της, που έχει ίδιο χρώμα μαλλί με το δικό μου τώρα που το αφήνω άνευ βαφής

Ίδιες είμαστε!

Την περισσότερη ώρα μου όμως, την πέρασα με την φιλενάδα μου, τη Σοφία!!!! Και για να καταλάβετε πώς περάσαμε, σας βάζω ένα κομμάτι από μια ταινία εδώ, για να δείτε ΤΙ ποιοτικό χρόνο περνάμε μαζί!!!

Πιο γεμάτες μέρες δεν γίνεται!

Από την Παρασκευή μέχρι και την Δευτέρα, είχαμε μερικές από τις πιο γεμάτες μέρες και μάλιστα υπέροχα γεμάτες!

Την Παρασκευή πήγαμε στο δεύτερο OpenCoffee Καλαμάτας, όπου μας είχαν ζητήσει να παρουσιάσουμε τις Συνταγές. Η παρουσίαση πήγε αρκετά καλά, αλλά το σημαντικό ήταν πως γνωρίσαμε πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους, είδαμε άλλες δουλειές και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με ανθρώπους που περνάνε τα ίδια με μας. Έχοντας και γνωστούς μείναμε για ποτό μετά (εμείς, ποτό μετά τα μεσάνυχτα…) και σα να μην έφτανε αυτό, βγαίνοντας από την πόρτα για να επιστρέψουμε σπίτι συναντήσαμε τον καλό μας φίλο Πέτρο και… πήγαμε και για φαγητό! Πρώτο ξενύχτι.

Στο OpenCoffee

Το Σάββατο το μεσημέρι φύγαμε για Αθήνα. Ήμασταν χωρίς τα παιδιά κι έτσι πήγαμε να μείνουμε σε φίλους. Καλή παρέα, καλό φαγητό και μπιρίμπα μέχρι τελικής πτώσεως! Κυριολεκτικά δηλαδή, αφού στο τέλος κανείς μας δεν έβλεπε τι έριχνε! Δεύτερο ξενύχτι!

Την Κυριακή ήρθε η Γιωργία από την Κύπρο! Δε χρειάζονται λόγια, αυτό φτάνει για να καταλάβετε πόσο έφτιαξε η μέρα μας! Πήγαμε σπίτι, ολοκληρώσαμε τη βασιλόπιτα και το μεσημεράκι πήγαμε στον ΜΠΟΥΦΟ, για να τσιμπήσουμε κάτι και να περιμένουμε τους άλλους από τις Συνταγές, μια που είχαμε κοπή πίτας. Πολλούς μήνες πάλεψα για να διοργανώσω αυτή την κοπή. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να διοργανώνεις event αν δεν είναι στην πόλη σου. Όλα μου τα σχέδια πήγαν περίπατο, αλλά εντέλει ήταν για καλό. Και αυτό γιατί κάναμε ένα πολύ μικρότερο event φέτος, στο οποίο ήρθαν μόνο αυτοί που πραγματικά ήθελαν και άρα ήρθαν με όλη την καλή διάθεση να περάσουμε καλά. Ο χώρος ήταν σούπερ, η εξυπηρέτηση επίσης. Μετά πήγαμε να παραδώσουμε τα γλυκά που είχαμε φτιάξει ώστε να τα πάρουν από το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων και με έκπληξη είδαμε πως μας περίμενε… πάρτυ! Οπότε διασκεδάσαμε πολύ χορεύοντας και πίνοντας. (και επειδή εδώ τα έγραψα στα γρήγορα, αν θέλετε δείτε παραπάνω λεπτομέρειες για την φετεινή κοπή εδώ). Μετά από εκεί πήγαμε με την Γιωργία στο αγαπημένο μας πλέον μαγαζί, το Facce Strane. To προτείνουμε ανεπιφύλακτα! Από τις καλύτερες μακαρονάδες που έχουμε φάει ποτέ, αλλά και ό,τι έχουμε δοκιμάσει είναι τέλειο. Το καλύτερο όλων όμως είναι το σέρβις! Η εξαιρετική Αριστέα θα σας φτιάξει τη μέρα!

Στην κοπή…

Οι μέρες αυτές έκλεισαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πήραμε την Γιωργία και πήγαμε και οι τρεις βόλτα-έκπληξη στη Ναυσικά μας, στο Αίγιο! Δεν ήξερε τίποτα, καθόταν σπίτι αφρίζοντας που δεν είχε καταφέρει να έρθει στην κοπή φέτος λόγω της ρεβυθούλας και ξαφνικά άνοιξε την πόρτα και… μας είδε μπροστά της! Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Γνωρίσαμε τη ρεβυθούλα, είπαμε τα νέα μας και χοροπηδήσαμε που ειδωθήκαμε!

Η… οικογενειακή φωτογραφία!

Όταν γυρίσαμε πια σπίτι ήμασταν σούπερ έξτρα κουρασμένοι, αλλά τόσο μα τόοοοσο ευχαριστημένοι!

Επιτέλους…

Επιτέλους, μετά από μήηηνες δουλειάς, φτάσαμε στο τέλος. Από τον Νοέμβρη δουλεύουμε την αλλαγή στο template των Συνταγών της Παρέας. Απίστευτη δουλειά… Και πέσαν μέσα τα Χριστούγεννα και μετά η κοπή της πίτας και πήγε όλη η δουλειά πίσω. Ο Κωνσταντίνος λέει πως οποιαδήποτε δουλειά σχεδιάζεις, αφού υπολογίσεις το πόσο χρόνο θεωρείς πως θα σου πάρει, μετά πρέπει να να τον διπλασιάσεις και να προσθέσεις και ένα έξτρα. Δηλαδή υπολογίζεις πως θα σου πάρει ένα μήνα; Ε, το πιο πιθανό είναι πως θα σου πάρει 3… Κάπως έτσι έγινε κι εδώ. Οι δυο μήνες έγιναν πέντε…

Σήμερα το βράδυ όμως κάνουμε την αλλαγή. Αυτό σημαίνει πως και σήμερα θα έχουμε δουλειά και πιθανότατα τις επόμενες 2-3 μέρες θα λύνουμε προβλήματα (γιατί όσο και να το έχεις προσέξει και δοκιμάσει, τίποτα δε σε πρετοιμάζει για τη χρήση ενός πράγματος από 100.000 διαφορετικούς χρήστες…). Όμως ακόμα κι έτσι, αυτό σημαίνει πως φεύγει ένα βάρος από το κεφάλι μου. Σίγουρα θα έχει δουλειά πολύ, γιατί πρέπει να αλλάξω εκατοντάδες φωτογραφίες (κυρίως σε άρθρα), αλλά αυτό μπορεί να γίνει σιγά σιγά. Και υπάρχει πάντα η δουλειά που τρέχει, οι συνταγές που μπαίνουν κλπ κλπ

Αυτό σημαίνει πως θα έχω χρόνο πλέον να ασχοληθώ και με το μπλογκ που το έχω παρατήσει, να μιλήσω για τις βόλτες μας στη θάλασσα, για τις Ψηφιακές Γειτονιές, για τα υπέροχα παιδιά μας, για τα ταξίδια που κανονίζουμε και τόοσα τόσα ακόμα. Και όπως το συνηθίζω, θα τα βάλω με σωστή χρονολογική σειρά, ακόμα και αν μπαίνουν… εκ των υστέρων.

Και ΔΕΝ είναι πρωταπριλιάτικο αστείο αυτό, το βράδυ έχουμε αλλαγές πραγματικά! Τόση κούραση, ούτε ένα αστείο της προκοπής δεν κατάφερα να κάνω!
Άντε καλό μας μήνα, καλή αρχή, καλή και ομαλή αλλαγή και… πάμε για άλλααααα!!!

Θεσσαλονίκη

Το Σάββατο ήταν η κοπή της πίτας των Συνταγών της Παρέας στη Θεσσαλονίκη. Κάθε χρόνο γίνεται μια τέτοια εκδήλωση και εκεί, αλλά μέχρι τώρα δεν είχα κάνει το ταξιδι να πάω κι εγώ. Φέτος αποφάσισα να πάω. Στην αρχή ήταν μόνο και μόνο επειδή δεν είχα πάει ποτέ και υπάρχει κόσμος που κάνει το ταξίδι για να έρθει στην κοπή της Αθήνας, σιγά σιγά απέκτησα και παραπάνω λόγους όμως, καθώς έγινε φανερό πως όχι μόνο θα γνώριζα άτομα που δεν είχα συναντήσει ποτέ από κοντά, αλλά θα συναντούσα εκεί κόσμο που είχα πάρα πολύ καιρό να δω.

Την Παρασκευή ανέβηκα στην Αθήνα. Ευκαιρία να πάω στο γιατρό που ήθελα εδώ και καιρό και να δω και τους γονείς και την αδερφή μου. Αφού έκανα το ταξίδι, τουλάχιστον να το εκμεταλλευτώ όσο γίνεται! Έκανα τις δουλειές μου, είδα τους αγαπημένους μου, είδα και την ανηψιά μου! Και μαύρισε λίγο και η ψυχή μου με την κατάσταση στην Αθήνα. Και τις άλλες φορές που ανεβαίνουμε έχω διαπιστώσει το πόσο καταβεβλημένος είναι ο κόσμος, πόσο ηττημένος, απαισιόδοξος. Αυτή τη φορά είδα στο δρόμο και αρκετούς, ανθρώπους σαν κι εμάς, όχι ζητιάνους, πρεζάκια, γύφτους, αλλά αξιοπρεπείς ανθρώπους, να είναι στο δρόμο και να λένε “βοήθεια, πεινάω”. Εδώ στην Καλαμάτα δε τα βλέπεις αυτά και μαύρισα…

Το Σάββατο πρωί πρωί με πήγε ο πατέρας μου στο αεροδρόμιο. Βολτάρισα λίγο εκεί, χάζεψα στα μαγαζιά, πήρα μια ωραία μπάρα (άνευ γαλακτοκομικών) για να κάνω το πρωινό μου και περίμενα να έρθει η ώρα να φύγουμε. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα αεροδρόμια, ειδικά τα μεγάλα που μπορείς να περάσεις ώρες χαζεύοντας τα μαγαζιά. Έχουν και πράγματα που δεν τα βρίσκεις στα μαγαζιά έξω, ειδικά σε γλυκά… Κάτι περίεργες σοκολάτες, κάτι μπάρες, κάτι γλυκά να τα βλέπεις και να τα θέλεις όλα! Συγκρατιέμαι όμως! Το μόνο που πήρα (εκτός της μπάρας) είναι δυο πακετάκια τσίχλες με μαστίχα Χίου και άρωμα τριαντάφυλλο, που τις είχα δοκιμάσει στην Κύπρο και μου άρεσαν πολύ! Τις πήρα κυρίως για την Ιωάννα δηλαδή, που τις άρεσαν κι εκείνης. Στο μαγαζί μου είπως πως υπάρχουν μόνο στα masticha shops, ενώ στην Κύπρο τις βρίσκεις και στα σούπερ μάρκετ.

Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης με περίμενε ο φίλος μου ο Αντώνης. Χρυσή καρδιά ο Αντώνης, τρέχει πολύ για το σάιτ, το αγαπάει σα να ήταν δικό του και φέρθηκε και σε μένα σα να ήμουν μέλος της οικογένειάς του. Ψιλόβρεχε και έκανε κρύο. Πήγαμε στο σπίτι του όπου γνώρισα και την λοιπή οικογένεια και αργότερα ήρθε από εκεί μια φίλη που είχα να τη δω χρόνια! Κάτσαμε, είπαμε τα νέα μας, ήπιαμε το καφεδάκι μας και πέρασε η ώρα.
Η κοπή έγινε σε μια ταβέρνα, ένα κέντρο μάλλον από αυτά που γίνονται εκδηλώσεις. Τα παιδιά είχαν τρέξει, είχαν κανονίσει για το κέντρο, για το φαγητό, για τις πίτες, τα δώρα, τα πάντα. Ήρθε κόσμος γενικά από τη βόρεια Ελλάδα, αλλά ήρθαν και από την Αθήνα και από νησιά… Συγκινούμαι βρε παιδιά κάθε φορά. Μέσα από αυτό το σάιτ, το οποίο θεωρώ παιδί μου κανονικά, έχουν δημιουργηθεί φιλίες, παρέες, κόσμος που σε αυτές τις δύσκολες εποχές βάζει στην άκρη χρήματα μόνο και μόνο για να βρεθεί από κοντά. Δεν έχει νόημα να πω το τι ακριβώς κάναμε, μπορείτε να το διαβάσετε και στο άρθρο για την κοπή στη Θεσσαλονίκη που έγραψα. Σημασία έχει πως βρέθηκα ανάμεσα σε φίλους, φάγαμε, χορέψανε (ε, εγώ είναι γνωστό το πόοοοοσο χορευταρού είμαι…), γελάσαμε, γνωριστήκαμε από κοντά όσοι απλά μιλούσαμε στο σάιτ μέχρι τώρα, αλλά αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε με χαρά και συγκίνηση όσοι είχαμε να βρεθούμε χρόνια.

Μείναμε σχεδόν μέχρι τις 3 τα ξημερώματα εκεί! Κόντεψα να κλείσω 24ωρο ξύπνια… Αφού στο τέλος είχα κλατάρει:

Αλλά χαλάλι, γιατί περάσαμε πραγματικά τέλεια. Και έφαγα και την υπέροχη κοτόπιτα της Βάσως (η φωτο είναι τραβηγμένη ειδικά για την Γιωργία)

Την επόμενη μέρα, αφού ξυπνήσαμε και συνήλθαμε λιγάκι, βρεθήκαμε ξανά κάμποσοι για καφεδάκι. Πήγαμε να βλέπουμε θάλασσα… Ήμασταν πολλοί και είχα όρεξη να βλέπω τη θαλασσίτσα, οπότε κάτσαμε έξω. Ήταν πολύ όμορφα εκεί, αλλά η αλήθεια είναι πως μετά από λίγη ώρα άρχισε να φυσάει κιόλας και…. το δαγκώσαμε… Πολύ κρύο. Είχε φτάσει και μεσημέρι και πεινάσαμε, οπότε ευκαιρία να συνεχίσουμε την πάρλα σε ταβέρνα!

Πήγαμε λοιπόν στην ταβέρνα ο Κρόνος, που είχε πολύ νόστιμα πράγματα… Ωραίες σαλάτες, ωραίους μεζέδες… Έφαγα απ’ όλα (άλλωστε είναι γνωστό το πόσο καλά χειρίζομαι… το πιρούνι!!! )

Λίγο απ’ όλα είχε το πιάτο μου…

Καυτερό το μπουγιουρντί… αλλά… τέλειο!

Χορτάτοι στο στομάχι και χορτάτοι και από παρέα (όσο γίνεται δηλαδή γιατί το “μαμά δεν προφτάσαμε να παίξουμε καθόλου” ισχυει και για τους μεγάλους) , χωριστήκαμε με τους περισσότερους. Η Βάσω μετά του δεσμού της, ήρθε από το σπίτι για να συνεχίσουμε το καφεδάκι και να κάνουμε τη μέρα να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο!

Ηταν ένα γεμάτο τριήμερο, απ’ όλες τις απόψεις. Πέρασα τέλεια. Και το καλύτερο ήταν που στο αεροδρόμιο όταν γύρισα, με περίμενε όλη η οικογένειά μου για να μου πει όολλλααα όσα έκανε τις μέρες που έλειπα (και χρειάζεται ποστ ΚΑΙ για αυτό! ), να με αγκαλιάσει και να με γεμίσει αγάπη! Και να χαρεί το σοκολατένιο τσουρέκι που έφερα!!!

ΥΓ Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες κάποιες απο εμένα και κάποιες από τους φίλους εκεί. Επειδή όποια έβρισκα την αποθήκευα, δεν θυμάμαι τώρα ποιός έχει τραβήξει ποιά… Δεν πειράζει ε;

Κοπή πίτας των Συνταγών της Παρέας

Και φτάνουμε λοιπόν στην Κυριακή, που ήταν η εκδήλωση για την κοπή της πίτας μας…
Αυτή την εκδήλωση την προετοιμάζω κάνα δίμηνο. Να βρω χώρο, να βρω χορηγό, να βρω δώρα, να κάνω ανακοινώσεις κλπ κλπ κλπ Κάθε χρόνο αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα και κάθε χρόνο προσπαθώ να αποφύγω την επανάληψή τους. Το πετυχαίνω νομίζω, αλλά βέβαια εμφανίζονται καινούρια!

Φέτος βρήκα με τη βοήθεια της Κωνσταντίνας έναν πολύ ωραίο χώρο. Δηλαδή σαν αίθουσα δε λεει κάτι ιδιαίτερο, αλλά έχει ένα υπέροχο μπαλκόνι με ωραία θέα, είναι ενιαίος ο χώρος άρα βλέπεις παντού και όλους και έχει ροτόντες που βοηθάνε στο να μιλήσεις και να κάτσεις σαν παρέα. Είναι η αίθουσα Horizon στο Divani – Caravel. Και μάλιστα σε πολύ οικονομική τιμή (ειδικά σε σχέση με κάτι άλλα που άκουσα…). Είχα μιλήσει με τους ανθρώπους και τα είχα κανονισμένα όλα. Φέτος είχαμε και μικροφωνική εγκατάσταση και μουσική και χώρο για να χορέψουμε (που δεν χόρεψε κανείς εντέλει δηλαδή, αλλά εμείς τον χωρο τον είχαμε) και απ’ όλα! Μέχρι και χορηγό βρήκαμε, έστω και τελευταία στιγμή…

Εγώ με τον εαυτο μου είμαι πολύ καλά! Μάλιστα όταν τελείωσε η εκδήλωση έλεγα πως είμαι περήφανη για μένα (και είναι από τις πολύ λίγες φορές που το λέω…). Βεβαίως υπήρξαν προβλήματα. Αλλά ήταν προβλήματα που δεν μπορούσαμε να έχουμε προβλέψει, δεν είχαμε αντιμετωπίσει ξανά (και δεν είμαι και σίγουρη πως αντιμετωπίζονται…). Είχαμε πάρα πολύ κόσμο. Όμως αρκετοί ήρθαν χωρίς να φέρουν κάτι για το μπουφέ μας, κάποιοι ήρθαν μεγάλη παρέα κρατώντας ένα μικρό ταψάκι στα χέρια… Αρκετοί πέσαν πάνω στα φαγητά και γέμιζαν τα πιάτα τους τόσο που στο τέλος απλώς τα άφησαν και πετάχτηκαν, ενώ άλλοι δεν κατάφεραν καν να δοκιμάσουν. Γενικά έπεσε ακρίδα στο μπουφέ και τα πιάτα εξαφανίζονταν πριν προλάβει κανείς να δει! Υπήρξαν και κάνα δυο περιπτώσεις από κυρίες που ήρθαν μόνο για να φάνε (και να πάρουν και ταπεράκι μαζί!!! ). Είχαμε λοιπόν μια γκρίνια για αυτό φέτος, γιατί πολλοί θεώρησαν πως δεν υπήρξε αρκετό φαγητό και δεν πρόλαβαν τίποτα.

Είχαμε πολύ κόσμο λεμε….

Συμφωνώ με όλα αυτά, αλλά και πάλι θα πω πως ο στόχος είναι να κόψουμε την πίτα μας, να γνωριστούμε, να ξαναβρεθούμε με τους παλιούς, να πούμε από κοντά τα νέα μας και να γελάσουμε. Και αυτό το πετύχαμε. Και δώσαμε και ωραία δώρα και είχαμε και πολύ πιτσιρικαρία να γυρνάει και να μας φτιάχνει τη διάθεση! Εγώ πέρασα καλά! Ήρθαν πολλοί φίλοι αν και λίγο πρόλαβα να τους δω και ακόμα λιγότερο να τους μιλήσω. Αυτά παθαίνω σε κάθε κοπή.. Είναι που πρέπει να μιλήσω λίγο με όλους, να κανονίσω πράγματα, να κάνω την κοπή, την κλήρωση…

Εδώ προς το τέλος έχουμε μείνει λίγοι… Και περνάμε θαύμα!

Εδώ κόβουμε την πίτα:

Αυτό το τσουλούφι μες τη μέσηηηη…

Μαζί είχα και τα πιτσιρίκια. Ανέλαβαν την υποδοχή (σε καποια στιγμή ήρθε η νονά της Ιωάννας και η Ιωάννα της είπε “δεν μπορώ τώρα νονά, έχω πολύ δουλειά, θα τα πούμε μετά!” ). Έκαναν όσο καλύτερη δουλειά μπορούσαν τα καημένα. Του χρόνου πρέπει να έχουμε και κάποιον μεγάλο εκεί, γιατί έρχεται πολύς κόσμος και πρέπει να τους εξυπηρετήσεις όλους γρήγορα. Πάντως για άλλη μια φορά έδειξαν πόσο άνετα είναι με τον κόσμο (και το μικρόφωνο), πιο άνετα και από εμένα. Ήθελαν και οι δύο να μιλάνε στο μικρόφωνο και προσπάθησα να τα αφήσω. Έλεγαν τα νούμερα της κλήρωσης και το όνομα του τυχερού και στο τέλος μάλιστα ο Γιώργος έκανε και την αποφώνιση (χωρίς να το καταλάβω, πριν προλάβω να του πω τίποτα! ).

Είναι νωρίς ακόμα και δεν έχουν πολύ δουλειά…

Χάρηκα πολύ επίσης γιατί πολλά δώρα πήγαν σε γνωστούς μας. Είπα, ευτυχώς που τα χαρτάκια τα διάλεγαν πιτσιρίκια γιατί θα έλεγαν πως τα έχω κανονισμένα τα δώρα! Το καλύτερό μου ήταν που κέρδισα εγώ μια κασετίνα με 6 ροφήματα Κρόκου Κοζάνης (που πολύ μου αρέσουν! ), αλλά το κυριότερο, μου έτυχε το φλουρί στην βασιλόπιτα και είμαι πλεον η Lucky admin της χρονιάς!!!

Θα ξαναπώ πως για μένα είχε μεγάλη επιτυχία η κοπή φέτος. Περάσαμε θαύμα, είδα τόσους γνωστούς, όλα ήταν όμορφα… Και του χρόνου θα βρούμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που βρήκαμε φέτος, για να φανούν άλλα που θα αντιμετωπίσουμε του παρα χρονου!!! Έτσι γίνεται!
Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε και στο σάιτ πως περάσαμε στην κοπή.

Αθήνα και κοπή

Την Κυριακή λοιπόν ήταν η κοπή της πίτας των Συνταγών που λέγαμε… Έτσι βρεθηκαμε στην Αθήνα από την Παρασκευή.

Η Παρασκευή μας κύλησε ήρεμα, γιατί ήμασταν πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι και είχαμε και τον Γιώργο ελαφρώς άρρωστο ακόμα. Ευκαιρία για ηρεμία και ξεκούραση, έστω και για λίγες ώρες.

Το Σάββατο ξεκίνησε φυσικά τέλεια, γιατί ήρθε η Γιωργία! Το περίμενα πως και τι! Πήγαμε στον Σοφρωνά, αγοράσαμε βάσεις για τούρτες και κορδέλες, χαζέψαμε με τα τόοοοσα πράγματα που έχει και επιστρέψαμε στο σπίτι. Κάναμε τη συναρμολόγηση της τούρτας, τη φωτογραφήσαμε και μετά ήταν η ώρα να περάσουμε από το μαγαζί που θα γινόταν η κοπή για να κανονίσουμε τις τελικές λεπτομέρειες.

Μέχρι εκείνη την ώρα δε το είχαμε δει κανονικά το μαγαζί. Είχα μιλήσει με ένα άτομο που -θεωρούσα ότι- ήταν υπεύθυνος, είχα κανονίσει  όλες τις λεπτομέρειες, είχα πάρει (νόμιζα) όλες τις πληροφορίες που έπρεπε και πηγαίναμε ήσυχοι και ωραίοι για να δούμε απλώς που θα πάει ο μπουφές. Το άτομο αυτό θα το ονομάζω “άρχοντα” από εδώ και πέρα. Όταν λοιπόν φτάσαμε στο μαγαζί καταλάβαμε πως:

  • ΔΕΝ είχε άπλετο πάρκινγκ όπως με είχε διαβεβαιώσει ο άρχοντας. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε πάργκινγκ ούτε για μονότροχο ποδήλατο, όχι για 300-400 άτομα που έλεγε αυτός. Εκτός και αν είχες κάνα ελικόπτερο και το πάρκαρες πάνω στο βράχο της Ακρόπολης.
  • ΔΕΝ υπήρχε περίπτωση να έχουμε τη μουσική που θέλαμε και φυσικά ΔΕΝ θα μας έκανε τον dj ο άρχοντας (που υποτίθεται πως είχε ένα σκληρό δίσκο γεμάτο μουσική και θα μας έβαζε ό,τι θέλαμε)
  • ΔΕΝ είχαμε μικρόφωνο και ΗΤΑΝ πρόβλημα, παρά τις διαβεβαιώσεις του άρχοντα για το αντίθετο

και το κυριότερο

  • Ο χώρος έπαιρνε 200 άτομα όπως είχαμε συζητήσει (με κάμποσους όρθιους ή στριμωγμένους ίσως, αλλά οκ), μόνο που όοολοι παρέλειψαν να μου πουν μια σημαντική λεπτομέρεια: για να χωρέσουμε θα έπρεπε να πιάσουμε 2 ΟΡΟΦΟΥΣ. Δηλαδή μισοί πάνω, μισοί κάτω. Σα να έχεις γάμο και να πεις οι γνωστοί της νύφης πάνω και οι γνωστοί του γαμπρού κάτω. Να μην έχουμε και πολλά κολλητιλίκια από την αρχή! Έτσι κι εμείς. Έπρεπε να αποφασίσω όμως πως θα τους χωρίσω. Να πω οι λεπτοί κάτω, οι χοντροί πάνω να χάσουν και κάνα κιλό; Οι μεγάλοι κάτω, οι νέοι επάνω που δεν έχουν ανάγκη να ανέβουν μια σκάλα παραπάνω; Ξανθοί, μελαχρινοί; Κοντοί, ψηλοί; Σοβαρή απόφαση…

Εγώ παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό όταν τα είδα όλα αυτά. Μου ήρθε μια ζάλη βρε παιδί μου… είχα περάσει 2 βδομάδες συνενοήσεων, τρεξίματος, τηλεφωνημάτων κλπ κλπ για να αντικρύσω στο τέλος αυτό το πράγμα. Όλα τα ρώτησα (άσχετα αν ο άρχοντας με φλόμωσε στο ψέμα ακόμα και σε αυτά που σκέφτηκα να ρωτήσω), να ρωτήσω όμως αν ο χώρος που χωράει τα 200 άτομα είναι ΕΝΙΑΙΟΣ δε το σκέφτηκα! Μου είχε φανεί αυτονόητο!!!

Ευτυχώς ήταν η Γιωργία εκεί και ο Κωνσταντίνος και κάπως με ηρέμησαν. Λέμε τώρα. Αποφασίσαμε να κάνουμε απλώς το καλύτερο που μπορούσαμε με αυτά που είχαμε. Κάναμε και μια ανακοίνωση στο φόρουμ με το πως έχουν τα πράγματα, κανονίσαμε που θα πάει ο μπουφές και τι θα κάνουμε με την πίτα και πάει και αυτό.

Μετά πήγαμε στο πάρτυ των κοριτσιών και η κουβέντα με τον κόσμο εκεί με ηρέμησε ακόμα περισσότερο. Χάρηκαν και τα κορίτσια με την τούρτα, ήταν και σούπερ χώρος το Μουσείο Πειραμάτων, με κάθισε κάτω και η Γιωργία και τα είιπαμε άλλη μια φορά, κάπως το γλύτωσα το εγκεφαλικό και αυτή τη φορά.

Την Κυριακή έγινε λοιπόν η κοπή και παρά τις δυσκολίες, όλοι είχαν έρθει με καλή διάθεση και κυρίως με την πρόθεση να με κάνουν εμένα να νιώσω καλύτερα με την καλή τους την κουβέντα. Τα πράγματα λοιπον δεν κύλησαν ακριβώς όπως τα είχα στο μυαλό μου, αλλά κύλησαν πολύ ωραία, γελάσαμε πάρα πολύ, είδα κόσμο που είχα καιρό να δω, μιλήσαμε με φίλους, κόψαμε και την πίτα… Όλα καλά! Αν θέλετε λεπτομέρειες δείτε και το άρθρο στις Συνταγές για την κοπή της πίτας.

Γυρίσαμε σπίτι πτώματα. Δεν καταφέραμε να συναντηθούμε με κανέναν, γιατί ήμασταν εντελώς χώμα. Μπορεί οι δυο όροφοι να μην μας εμπόδισαν να περάσουμε καλά, αλλά σίγουρα μας βοήθησαν να κάνουμε έξτρα γυμναστική και να κάψουμε ό,τι φάγαμε! Και τη Δευτέρα επιστρέψαμε όσο νωρίτερα μπορούσαμε γιατί ο καιρός έδειχνε χιόνια και βαθμούς υπό του μηδενός και δεν είναι καλό να ταξιδεύεις έτσι!

Ωραία ήταν λοιπόν και από όλο αυτό θα πάρουμε απλώς μερικά μαθήματα παραπάνω. ΄Οπως το να μην εμπιστευόμαστε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε και να έχουμε καλύτερο έλεγχο στους προγραμματισμούς μας. Και να αποφεύγουμε τον άρχοντα!

Κοπή πίτας για τις Συνταγές!

Την Κυριακή έχουμε την κοπή πίτας για το 2012, για τις Συνταγές της Παρέας.

Πολύ τρέξιμο και πολύ άγχος. Όλο θυμάμαι πράγματα που έχω ξεχάσει. Έχω φτάσει να βλέπω εφιάλτες κάθε βράδυ που αφορούν την κοπή!

Σιγά σιγά όμως τα πράγματα μπαίνουν σε σειρά και πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όπως είπε και η Ναυσικά, ωραίος ο χώρος, ωραία και η παρέα, τι να πάει στραβά;

Όποιος θέλει και μπορεί λοιπόν, σας περιμένουμε την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στο Θέα Θησείο για να κόψουμε μαζί την πίτα μας! Θα φάμε, θα πιούμε και σίγουρα ΔΕ θα κοιμηθούμε νηστικοί. Χορτάτοι και από φαγητό και από καλή παρέα θα είμαστε! Και αν είσαστε μέλη των Συνταγών, δηλώστε και τη συμμετοχή σας εδώ, ώστε να σας φτιάξουμε και ταμπελάκι!

Καλές και κακές ημέρες

Από τη μέρα που χτύπησα το γόνατό μου και μετά, οι μέρες έχουν κυλήσει αργά και βασανιστικά, με πολλή δουλειά, αλλά παρ’ όλ’ αυτά πολύ βαρετά.

Ήμουν αναγκασμένη να μένω ακίνητη, χωρίς π0λλά πολλά, να μη σηκώνομαι πολύ, να μη μένω όρθια πολύ, να μην περπατάω κλπ κλπ Μιλάμε για μεγάλη βαρεμάρα. Και όχι δεν ήταν καλά που έκαναν τις δουλειές μου οι άλλοι για μένα… Το πόδι μου πόναγε όπως και να το είχα και δε φαινόταν να περνάει με τίποτα.

Παράλληλα είχαμε και κάμποση δουλειά και ο καημένος ο Κωνσταντίνος βρέθηκε να πρέπει να τα κάνει όλα σχεδόν μόνος του.

Βεβαίως να πω πως δεν ήμουν πάντα και τόσο καλή στο να κάθομαι. Έκανα και κάτι κουτσουκέλες στο ενδιάμεσο… Πάντως το πάρτυ του Γιώργου που θα το κάναμε το Σάββατο μετά τα γενέθλιά του αναβλήθηκε γιατί εκτός του ότι ήμουν με το πόδι μου εγώ κάτω, με έπιασε και πυρετός και έπιασε και τον Γιώργο μια ελαφριά γαστρεντερίτιδα. Μια χαρά ήμασταν όλοι!

Οι μέρες πέρασαν κάπως και το πόδι μου φάνηκε να καλυτερεύει. Έτσι ξεθάρεψα και έκανα κι άλλες κουτσουκέλες. Και η μεγαλύτερη όλων ήταν το ταξίδι στην Αθήνα που κάναμε αυτό το Σαββατοκύριακο. Ήθελα πάρα πολύ να πάμε, είχαμε κανονίσει χιλιάδες πράγματα να κάνουμε και πάρα πολύ κόσμο να δούμε κι εγώ είχα σκυλοβαρεθεί εδώ μέσα. Και πήγαμε και πράγματι κάναμε ένα σωρό πράγματα και είδαμε ένα σωρό κόσμο. Και φόρεσα και τακούνι πανάθεμά με (μπρος τα κάλη) και τώρα το μετανιώνω πικρά. Για μια τελευταία φορά θα γκρινιάξω λοιπόν και μετά θα το ξεχάσω, θα κάτσω στα αυγά μου και δε θα κάνω τίποτα. Ακόμα και το πάρτυ του Γιώργου θα φροντίσω να έχω σκλαβάκια να δίνω οδηγίες για να γίνει. Εγώ η συγκεντρωτικιά (που με λέει και η Σοφία). Πονάω!

(οκ πάει η γκρίνια)

Ας περάσουμε τώρα στα καλά.

Την Παρασκευή παρακολουθήσαμε το Open Coffee στην Αθήνα και ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και χαίρομαι που πήγαμε. Αν μέναμε στην Αθήνα θα φροντίζαμε νομίζω να το παρακολουθούμε συχνά.

Μετά από εκεί πήγαμε στο Butcher shop, για το οποίο είχα ακούσει και διαβάσει. Η γνώμη μου: είναι ακριβό μεν αλλά έχει  πολύ νόστιμα πιάτα. Κορυφαίο όλων το κότσι! Τρέχουν τα σάλια μου που το σκέφτομαι (και δεν είμαι και πρώτος φαν του κρέατος).  Μεγάλες μερίδες και καλή και ευγενική εξυπηρέτηση.  Τα λοιπά κρεατάκια που πήραμε ήταν ίσως λίγο στεγνά, αλλά νόστιμα. Άλλο ένα πλας σε αυτό φυσικά ήταν πως ήμασταν με τον Χρήστο και την Άσπα και όπως πάντα περάσαμε περίφημα!

Το Σάββατο το πρωί είχαμε μια συνάντηση και μας πήγανε στο καφέ που υπάρχει στο Νομισματικό Μουσείο, στον κήπο. Δεν ήξερα καν την ύπαρξή του. Είναι όμως από τους πιο όμορφους κήπους που έχω δει, και αν έχει καλή μέρα πραγματικά αξίζει να πάει κανείς. Μια όαση μέσα στο κέντρο της Αθήνας.

Μετά βρεθήκαμε με φίλους στο Mall στον Άγιο Δημήτριο και το βράδυ με φίλους από τις Συνταγές στο Mall στο Μαρούσι (τώρα καταλάβατε τι έκανα στο πόδι μου….) Χαμός!

Την Κυριακή κάτσαμε στο σπίτι και γιορτάσαμε οικογενειακώς τα γενέθλια του μπαμπά μου. Είδα και την αγαπημένη μου αδερφούλα και βεβαίως την ανηψούλα μου που έχει μεγαλώσει (πιάσαμε τους τρισήμιση μήνες!!! -τι χαζοθεία που είμαι! ). Φάγαμε γιαουρτλού που είναι από τα αγαπημένα μας και κόψαμε και τούρτα. Λόγω ποδιού δεν μπορούσα να φτιάξω τίποτα περίπλοκο αυτή τη φορά και έκανα τα απολύτως βασικά: κέικ σοκολάτας με λίγη γκανάς και τη γνωστή διακόσμιση απο πουράκια και m&m. Γίνεται σε ελάχιστο χρόνο, με ελάχιστο κόπο. Και είναι το όνειρο των σοκολατοφάγων!