Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

tedx

TEDx Athens 2016 – Origins

Το ΤEDx γίνεται κάθε χρόνο στην Αθήνα, συνήθως κατά τον Νοέμβρη. Το 2015 για διάφορους λόγους δεν έγινε. Είχα στεναχωρηθεί τότε γιατί πάντα περιμένω με χαρά και αγωνία το event και είναι και μια ευκαιρία να επισκεφθούμε την Αθήνα. Μάθαμε πως αναβλήθηκε για τον Φλεβάρη όμως, οπότε όλα καλά. Με το που ανακοινώθηκαν τα εισητήρια σπεύσαμε να αγοράσουμε 4 μια που δε νοείται πλέον να πάμε σε TEDx και να μην έρθουν τα παιδιά, τα οποία το περιμένουν και αυτά πως και τι.

Τα πράγματα όμως δεν ήρθαν όπως τα θέλαμε. Η κατάσταση με τους αγρότες και τα μπλόκα γινόταν όλο και χειρότερη και όσο έφτανε ο καιρός και βλέπαμε πως τα πράγματα δεν καλυτερεύουν αλλά εντείνονται, μας έζωναν τα φίδια. Θα καταφέρναμε να ανέβουμε Αθήνα; Είχαμε κανονίσει και ένα σωρό άλλα πράγματα για την Παρασκευή και την Κυριακή… Μέχρι τελευταία στιγμή δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Άλλοι γνωστοί πήγαν με 1 ώρα καθυστέρηση και άλλοι το έκαναν 11 ώρες! Οι αγρότες έλεγαν πως θα κλείσουν για 24ωρο ολόκληρο τους δρόμους μέσα στο σ/κ και μάλιστα ακούστηκε πως θα αποκλείσουν εντελώς την Πελοπόννησο. Μπορούσαμε να το ρισκάρουμε και να περάσουμε τόσες ώρες στο αυτοκίνητο (11 ώρες κλεισμένοι στο αυτοκίνητο με δυο έφηβα αδέρφια. Για όσους ξέρουν τι σημαίνει αυτό δε χρειάζεται να πω τίποτα άλλο).; Υπήρχε περίπτωση να το κάνουμε χωρίς θέμα, υπήρχε και περίπτωση να μη μπορούμε καν να γυρίσουμε.

Μιλήσαμε με τους διοργανωτές του TEDx και είχαν την καλωσύνη να δείξουν κατανόηση και να κάνουν μια εξαίρεση στην πολιτική τους, επιστρέφοντάς μας τα χρήματα. Ήταν και αυτό κάτι που μας βάραινε αλλά τουλάχιστον λύθηκε.

Στεναχωρήθηκα αφάνταστα. Όμως το TEDx δε το έχασα τελείως! Όπως κάθε φορά είχαν live streaming και μπορέσαμε να το παρακολουθήσουμε όλο από τον καναπέ του σαλονιού μας! Και μάλιστα αυτό που με ευχαρίστησε περισσότερο ήταν πως όταν τα παιδιά έμαθαν ότι είχαμε αυτή τη δυνατότητα έβαλαν ξυπνητήρι για να ξυπνήσουν σίγουρα το πρωί και έκατσαν μαζί μας και το είδαν όλο!

Κάθε χρόνο κάνω ποστ για τις ομιλίες και τη γνώμη μου. Αυτή τη φορά αποφάσισα να κάνω ένα λίγο διαφορετικό ποστ, λέγοντας δυο πράγματα για τον κάθε ομιλητή και μετά να επικεντρωθώ στην εμπειρια μας και να πω το πώς είναι να βλέπει κανείς ένα TEDx σε live streaming και όχι ζωντανά. Ποιά είναι τα υπέρ, ποιά τα κατά και γιατί αξίζει να δώσεις τα χρήματα του εισητηρίου από το να κάτσεις στο σπιτάκι σου να το δεις;

Θα ξεκινήσω με μια μικρή περιγραφή των ομιλιτών και ομιλιών. Χωρίς φωτογραφίες δυστυχώς, αφού δεν είχε νόημα να φωτογραφίζω την οθόνη μου!

Στο πρώτο μέρος είχαμε τους performer Music box που μας χάρισαν μια πολύ ωραία χορευτική εμπειρία. Στη συνέχεια είχαμε την Αλεξάνδρα Αντωνοπούλου, designer που μας μίλησε για τα παραμύθια, τον κακό λύκο και τη σημασία του στην κοινωνία και μετά την Claire Burge που μας μίλησε για το Χάος (είναι ένα σύστημα και λειτουργεί). Δυστυχώς αυτές τις δυο δεν κατάφερα να τις παρακολουθήσω πολύ καλά, γιατί το live streaming τα είχε παίξει ελαφρώς. Θα περιμένω να ακούσω ξανά τις ομιλίες τους όταν τις δώσει το TEDx. Ευτυχώς τα πράγματα έφτιαξαν και κατάφερα να ακούσω τον Λιβανέζο Mark Haidar να εξηγεί το πώς βρέθηκε από το βομβαρδιζόμενο Λίβανο στην Αμερική και πώς κατάφερε με 200 δολάρια να ξεκινήσει εκεί όχι μόνο μια καινούρια ζωή, αλλά να σπουδάσει, να πιάσει δουλειά και να ξεκινήσει τις δικές του άκρως επιτυχημένες επιχειρήσεις. Μια από τις αγαπημένες μου ομιλίες, με χιούμορ και συγκίνηση. Your origins do not define your future. The future is determined by the size of your dream and the depth of your determination. Η Ingrid Stange, ιδρύτρια του Μοντεσοριανού σχολείου στη Νορβηγία μας μίλησε για την ανάγκη της αλλαγής στα σχολεία, ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν οι μαθητές στις ανάγκες του αύριο. Παρότι είναι θέμα που με απασχολεί και συμφωνώ απόλυτα, παρότι θα μπορούσε να είναι μια τέλεια ομιλία, δυστυχώς η κυρία Stange είχε δυσκολίες και με την παρουσίασή της (δεν άλλαζαν σωστά οι εικόνες), αλλά και με τα λόγια της που φαινόταν να τα χάνει συχνά πυκνά. Ακόμα κι έτσι είχε ενδιαφέρον όμως. Το πρώτο μέρος έκλεισε η συγγραφέας (ανάμεσα σε άλλα) Σώτη Τριανταφύλλου που μας εξήγησε τη διαφορά ανάμεσα στην ιθαγένεια και την υπηκοότητα. Έχω διαβάσει πολλά αρνητικά για την κυρία Τριανταφύλλου, δεν έχω προσωπική άποψη όμως και αυτό που θα πω είναι πως η ομιλία της είχε χιούμορ. Ένα από αυτά που μπορείς να κάνεις με μεγαλύτερη ευκολία από το σπίτι σου παρακολουθώντας το live streaming είναι να βλέπεις τι γράφει ο κόσμος στο twitter για παράδειγμα και δε νομίζω να έπεσε τέτοιο γιουχάρισμα για κανέναν άλλο (με φωτεινή εξαίρεση τον παρουσιαστή). Ίσως πρέπει να ψάξω λίγο παραπάνω για το τι έχει πει αυτή η γυναίκα γενικώς και να αποκτήσω άποψη. Πάντως αυτό το cold war expert που αναφέρει στο βιογραφικό της είναι λίγο περίεργο.

Στο δεύτερο μέρος ξεκίνησε ο Δημήτρης Μυστακίδης παίζοντας ρεμπέτικα. Τη σκηνή πήρε ο Guy Goldstein, cyberwarfare analyst. Έδωσε μια ομιλία που με έκανε να αισθανθώ ξανά τον τρόμο που ένιωθα το 80 με τα πυρηνικά όπλα, μόνο που τώρα τον νιώθω για τις κυβερνοεπιθέσεις. Για να πω την αλήθεια τα μισά δε τα καταλάβαινα γιατί είχε πολύ εντονη γαλλική προφορά και κόπιαζα να κατανοήσω ποιά λέξη λέει, αλλά ίσως καλύτερα, γιατί εδώ πανικοβλήθηκα με τα μισά, φαντάσου να είχα πάρει χαμπάρι τα πάντα! cyberwinter is coming! Πρέπει να είμαστε προετοιμασμενοι, να γνωρίζουμε τους κινδύνους. Οι επιθέσεις είναι πιο τρομακτικές γιατί δεν ξέρεις από πού προέρχονται, δεν μπορείς να τις σταματήσεις και μπορεί να χτυπήσουν την πόρτα σου αύριο. Διαβάστε εδώ μια συνέντευξη να καταλάβετε… Ο Carl Miller από την άλλη επιλέγει να δει τις δυνατότητες που μας δίνει το ίντερνετ διαφορετικά. Όχι σαν τεράστια απειλή, αλλά σαν ευκαιρία μιας απόλυτης δημοκρατίας. Διαδικτυακή δημοκρατία αντί της κοινοβουλευτικής. Πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία και σου δίνει και την ευκαιρία να δεις πως δεν τα περνάμε μόνο εμείς στην Ελλάδα αυτά… Ο Δημήτρης Ξυγαλατάς, ανθρωπολόγος, μας μίλησε για τα τελετουργικά και τις ιεροτελεστίες στην ανθρώπινη κοινωνία, γιατί υπάρχουν και τι προσφέρουν. Ανατριχιαστικές εικόνες σίγουρα, αλλά και τροφή για σκέψη! Ο Εμμανουήλ Δερμιτζάκης ανέβηκε μετά στη σκηνή για να αλαφρύνει λίγο το κλίμα με την πολύ ευχάριστη ομιλία του. Μίλησε για τα γονίδια. Έχουμε τη δυνατότητα πλέον να μάθουμε πολλά για τον εαυτό μας γνωρίζοντας τα γονίδιά μας. Θα επιλέξουμε να το κάνουμε ή όχι; Δεν έχει σημασία η απάντηση (αν και θα έπρεπε να είναι “ναι”), αλλά κυρίως έχει σημασία να διαβάσουμε και να ενημερωθούμε πριν πάρουμε την απόφαση, να ξέρουμε γιατί το κάνουμε (παντού αυτό δεν πρέπει όμως να κάνουμε; ). Το δεύτερο μέρος έκλεισε ο Γιώργος Πίττας. Είπε σαφώς ωραία πράγματα υποστηρίζοντας την ελληνική γαστρονομία του κάθε τόπου, κάτι που μακάρι να προωθηθεί.

Μετά το διάλειμμα για φαγητό περάσαμε στο τρίτο μέρος με το performance από τους Πangea World Music Center.  O Tasos Fratzolas μας μίλησε για τους ήχους στις ταινίες και πώς αυτό που νομίζουμε ότι ακούμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ακούμε κανονικά. Είναι άραγε βροχή ή μήπως είναι μπέικον που τσιγαρίζεται; Είναι γροθιά ή είναι ένα μαχαίρι που καρφώνεται σε ένα λάχανο; Η βόλτα στις ταινίες όμως δεν τελείωσε εκεί αφού ακολούθησε η εξαιρετική Aliki Theophilopoulos που φτιάχνει ιστορίες για τη Ντίσνεϊ. Αστείρευτο χιούμορ, αυτοσαρκασμός, σου μετέδιδε (ακομα και από την οθόνη) μια αισιοδοξία, μαζί με το πιο σημαντικό μήνυμα: υπάρχει μόνο ένας ΕΣΥ σε ολόκληρο το σύμπαν. Γιατί να θέλεις να μοιάσεις σε κάποιον άλλο; Ο Faramerz Dabhoiwala μίλησε για τη σεξουαλική ελευθερία και πώς εδώ στη Δύση την παίρνουμε ως κάτι δεδομένο, κατακρίνουμε τακτικές σε άλλους λαούς, αλλά στην πραγματικότητα και εδώ η σεξουαλική ελευθερία και επανάσταση έχει ξεκινήσει μόλις 300 χρόνια. Και έχουμε δρόμο μπροστά μας. Το τρίτο μέρος έκλεισε με μια από τις καλύτερες ομιλίες, την αισιόδοξη, σαρκαστική, χιουμοριστική, αληθινή ομιλία του Βαγγέλη Αυγουλά. Απέδειξε τρανά πως ένας τυφλός άνθρωπος μπορεί να βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά απ’ όλους μας.

Το τέταρτο και τελευταίο μέρος ξεκινησε δυναμικά με τους πολύ καλούς String Demons και μετά με τον Βασίλη Τσίπα από την Ομάδα Αιγαίου. Μας εξήγησε πώς δημιουργήθηκε η Ομάδα και τι κάνει και μας είπε πως όλα μπορούμε να τα πετύχουμε, σιγά σιγά και λίγο λίγο, αρκεί να το πιστεύουμε. Η Judit Neurink, δημοσιογράφος, ήρθε για να μας εξηγήσει τη δική της εκδοχή για το πώς δημιουργήθηκε η ISIS και πώς μπορούμε να τη σταματήσουμε. O Γιώργος Πρεβελάκης ήρθε να μιλήσει, αλλά η ώρα ήταν περασμένη, είχαμε πλέον κουραστεί και το ύφος του ήταν πολύ καθηγητιλικικό και δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω. Όμως έκλεισε με τον πιο απροσδοκητο τρόπο, λέγοντας κάτι που δεν περίμενα να ακούσω να πει κανείς δημόσια: ως Έλληνες πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε εάν θέλουμε να γίνουμε μέρος του συνόλου, και αυτό σημαίνει να μοιραζόμαστε τα αγάλματα (πχ του Παρθενώνα), να μην απαγορεύουμε την είσοδο στα αρχαία σε κανέναν και να μοιραζόμαστε ονόματα και σύμβολα. Και πάνω εκεί που ήμασταν κουρασμένοι και είχαμε ξεκινήσει να τα φτύνουμε, ήρθε η τελευταία ομιλήτρια της βραδιάς, η κυρία Άλκη Ζέη, να μας ξυπνήσει, να μας ξεσηκώσει και να μας κάνει να μείνουμε με το στόμα ανοιχτό. Αν έκλεινες τα μάτια δεν θα μπορούσες να μαντέψεις την ηλικία της, μιλούσε τόσο ωραία. Και μέσα από την ομιλία της πέρασε όλη η πολιτισμική κληρονομιά της Ελλάδας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο και μετά! Τι ζωή έχει ζήσει αυτή η γυναίκα! Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που άκουγα. Δεν κάνω spoil τίποτα, μόλις δημοσιεύσουν τη συνέντευξή της να την ακούσετε οπωσδήποτε! Δυστυχώς το live streaming τα έπαιξε και εδώ και έχασα τη μισή της ομιλία. Θα περιμένω κι εγώ μαζί σας να τη δω ολόκληρη…

Πάμε τώρα στα υπέρ και τα κατά του TEDx από τον καναπέ:

ΥΠΕΡ:

Είναι δωρεάν. 55 ευρώ για ένα ημερήσιο event στο οποίο ακούς τόσα εξαιρετικά πράγματα και τρως και πίνεις όλη μέρα, δεν είναι καθόλου πολλά, αλλά όπως και να το κάνεις είναι 55 ευρώ και όταν πας οικογενειακώς είναι 220.

Δεν έχεις να κάνεις ταξίδι (αν μένεις μακριά).

Το βλέπεις με την άνεσή σου από τον καναπέ του σπιτιού σου. Πετάγεσαι για μια τουαλέτα όποτε θες βρε παιδί μου και χωρίς να ενοχλείς κανέναν!

Με το live streaming μπορείς να κάνεις μια μικρή παύση και το κυριότερο, μπορείς να πας την ομιλία λίγο πίσω και να ξανακούσεις αυτά που είπε ο ομιλητής αν δε το κατάλαβες καλά (αυτό νομίζω είναι το μεγαλύτερο υπέρ που υπάρχει)

Έχεις μεγαλύτερη άνεση να παρακολουθείς τις συζητήσεις που γίνονται στο twitter και το facebook κατά τη διάρκεια του event.

ΚΑΤΑ:

Χάνεις την τέλεια ατμόσφαιρα του να είσαι ΕΚΕΙ, να παρακολουθείς από κοντά, να βλέπεις ζωντανά μπροστά σου τον ομιλητή και κυρίως να βρίσκεσαι ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους που έχουν έρθει για τον ίδιο λόγο εκεί. Χάνεις την ευκαιρία να γνωρίσεις άλλο κόσμο…

Χάνεις την ευκαιρία να πάρεις μέρος στα διάφορα workshops

Χάνεις την υπερτέλεια τσαντούλα-δώρο που σου δίνουν (και έχω μαζέψει τέτοιες τσαντούλες από διάφορα TEDx, σχεδόν κοντεύω να κάνω συλλογή! )

Χάνεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις τις διάφορες νοστιμιές που έχει στα διαλείμματα.

Χάνεις την ευκαιρία να βρεθείς με τους άλλους φίλους σου που είναι στην Αθήνα και τους βλέπεις μόνο σε τέτοιες φάσεις πια και μετά να πάτε όλοι μαζί στο Facce Strane για μακαρονάδα (οκ, αυτός είναι λόγος μόνο για μένα μάλλον! )

Εάν για κάποιο λόγο σου τελειώσει το ίντερνετ ή έχει πρόβλημα το live streaming, χάνεις τις ομιλίες.

Θα πρέπει να είσαι σε πολύ ήσυχο μέρος, να είσαι βέβαιος πως σέβονται οι υπόλοιποι γύρω σου το ότι εσύ παρακολουθείς, αλλιώς δε γίνεται δουλειά.

Με λίγα λόγια, καλό το Live streaming, μας επέτρεψε να δούμε κάτι που δε θα το βλέπαμε αλλιώς, έστω κι έτσι, αλλά θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια να είμαι εκεί την επόμενη φορά.

(και αν έχουν τον ίδιο παρουσιαστή, να κρατάω και κάνα γιαούρτι στο χέρι να το ευχαριστηθώ, γιατί το να γιαουρτώσω την οθόνη της τηλεόρασής μου δε λέει! Απαράδεκτος παιδιά, απαράδεκτος…)

TEDx Kalamata 2015 – First Steps

To φετεινό TEDx Kalamata έγινε και πάλι στο Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης, με θέμα τα πρώτα βήματα, First Steps. Όπως και πέρισυ, το μεσημεράκι έριξε μια τρομερή μπόρα και αγχωθήκαμε λιγάκι (πάλι TEDβρεξ θα έχουμε είπαμε…), αλλά ευτυχώς καθάρισε μετά ο ουρανός και η εκδήλωση έγινε χωρίς βροχή. Όχι όμως και χωρίς προβλήματα καιρού, καθώς φύσαγε με αποτέλεσμα να πέσει η οθόνη μια φορά (το εγκεφαλικό που θα έπαθαν οι αρχαιολόγοι σκέφτομαι), είχε υγρασία και ψοφόκρυο. Το να διοργανώνεις μια τέτοια εκδήλωση σε έναν τέτοιο χώρο είναι βεβαίως κάτι απίθανα συμβολικό, όλοι αισθάνονται ένα δέος, η εκδήλωση και οι ομιλίες αποκτούν άλλο αέρα, αλλά δεν παύει να έχει τα προβλήματά του, καθώς κανείς δε μπορεί να ελέγξει τον καιρό και τα βατράχια!

12 ομιλητές ήρθαν φέτος και μας μίλησαν για τα πρώτα τους βήματα, τη στιγμή της ζωής τους που άλλαξε την πορεία τους, τη στιγμή που τους καθόρισε. Είχαν ενδιαφέρον όλες οι ομιλίες, αν και δε μπορώ να πω πως με ενθουσίασε, πως με εξιτάρισε κάποια, πως την άκουσα και άλλαξε κάτι μέσα μου. Ήταν κάπως πιο ουδέτερο αυτή τη φορά. Και έλειπε κάπως και το Entertainment από την εξίσωση. Ήταν δυο περφόρμερ (αν ο Kwong θεωρείται τέτοιος), αλλά κάναν ελάχιστα πράγματα.

Την παρουσίαση των ομιλητών την έκαναν φέτος οι διοργανωτές. Να μην γκρινιάξω και για αυτό, σίγουρα όμως ο Μαραβέγιας πέρισυ είχε δώσει ένα άλλο χρώμα. Τα παιδιά κάνουν καλή δουλειά στη διοργάνωση, αλλά με την παρουσίαση δε το έχουν και πολύ.

Πρώτος ομιλητής ο David Kwong. Ασχολείται με τη μαγεία, τα παζλ και τα σταυρόλεξα. Αφού μας είπε μερικά πράγματα για τον εαυτό του, διάλεξε και μια κοπέλα από το κοινό και μας έκανε μια επίδειξη. Το αποτέλεσμα αυτής ήταν να εκνευριστώ απίστευτα και να μη μπορώ να το ξεπεράσω μέχρι και σήμερα. Μας έδειξε πριν κάποια πράγματα άσχετα με την επίδειξη, για τον εαυτό του κλπ και μετά έβαλε την κοπέλα να χρωματίσει κάτι ζώα, με 5 διαφορετικά χρώματα. Δεν κοίταζε και της είπε να ξεκαπακώσει το μαρκαδόρο που διάλεξε (τυχαία κάθε φορά) και μετά της έλεγε ποιό ζώο να χρωματίσει. Το έκανε αυτή, πέταγε κάτω τον μαρκαδόρο, πήγαινε στον επόμενο κλπ. Μέχρι εδώ καλά. Είχε βάλει από πριν στην άκρη αυτός ένα χαρτί στο οποίο έχει κάνει “πρόβλεψη” του τι θα ζωγράφιζε η κοπέλα και με ποιό χρώμα. Όταν τελείωσε λοιπόν, άνοιξε το χαρτί και ως εκ θαύματος είχε κάνει σωστή πρόβλεψη! Και οκ, μέχρι εδώ λεμε καλά (αν εξαιρέσουμε πως κάπου τα μπουρδούκλωσε και την έβαλε στην πορεία να ξαναχρωματίσει από πάνω ένα ζώο γιατί προφανώς έκανε λάθος). Μετά όμως μας εξήγησε (και καλά) πώς το έκανε, δείχνοντάς μας πως μας είχε υποβάλλει πριν με τα slide του το τι θα κάνουμε. Πχ μας είχε δείξει ένα μεγάλο μπλε άλογο, άρα η κοπέλα ασυνείδητα έκανε το άλογο μπλε κλπ Έχω δει τέτοια βίντεο, ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν αυτό με μεγάλη επιτυχία και δεν καταλαβαίνεις τίποτα, όμως αυτός δεν έκανε τίποτα τέτοιο. Για τον απλούστατο λόγο πως ΑΥΤΟΣ της έλεγε ποιό ζώο να χρωματίσει κάθε φορά, δεν το επέλεξε η κοπέλα! Αυτή πχ σήκωσε τον μπλε μαρκαδόρο, αλλά αυτός της είπε να χρωματίσει το άλογο. Δεν ήμουν η μόνη που το παρατήρησα αυτό και με χάλασε πάρα πολύ, γιατί στην ουσία ακύρωσε όλη την ομιλία του, δεν είχε τίποτα να μας πει παρά μια τεράστια μούφα θεωρώντας μας όλους μπούφους που θα την καταπιούμε. Το να με θεωρούν και να μου φέρονται σα χαζή είναι από τα πράγματα που με εξοργίζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Γι αυτό δε μπορώ να το ξεπεράσω… Τι TEDtalk ήταν αυτό;

Δεύτερος ομιλητής ο Homayoon Kazerooni, που μας έδειξε μια ματιά στο μέλλον, πώς θα είναι όταν εργάτες, νοσοκόμες, ηλικιωμένοι και άτομα με αναπηρίες χρησιμοποιούν εξωσκελετούς για να τους βοηθούν στην καθημερινότητά τους. Η τεχνολογία υπάρχει και εξελίσσεται και έχουμε να δούμε πολλά ενδιαφέροντα. Πολύ ωραίο θέμα, όχι τόσο καλός ομιλητής, τον αδίκησαν και τα μικρόφωνα που έκαναν διακοπές αλλά και το ατύχημα με την οθόνη που έπεσε.

Τρίτος ομιλητής ο Tim League. Μας τον παρουσίασαν ως θρύλο του κινηματογράφου, αλλά για να πω την αλήθεια δεν έχω ξανακούσει ποτέ ούτε το όνομά του, ούτε την αλυσίδα κινηματογράφων του, ούτε το φεστιβάλ που διοργανώνει. Παρ’ όλ’ αυτά η ομιλία του ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστική, σε κρατούσε, είχε χιούμορ. Μας είπε για το πως και αυτός και η γυναίκα του “πέταξαν” έτοιμες καριέρες ως μηχανικός και βιολόγος για να αγοράσουν έναν κινηματογράφο, γιατί αυτό ήταν που αγαπούσαν. “Be happy, do what you love, and for the love of god, watch more movies!”

Τέταρτη στη σειρά η Μαριέττα Προβοπούλου, διευθύντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα. Μίλησε για το πώς έφτασε ως εκεί, πώς πήρε τις αποφάσεις της, τις εμπειρίες που έχει ζήσει. Για κάποιο λόγο στα αγγλικά…

Στη συνέχεια ανέβηκε ο  Laurence O’ Rourke, ο ένας από τους δυο ομιλητές που περίμενε με αγωνία ο Γιώργος. Μας μίλησε για τη Rosetta, από τη στιγμή της εκτόξευσης μέχρι και σήμερα, τις αγωνίες που πέρασαν αλλά και τη χαρά όταν κατάλαβαν πως λειτουργεί ακόμα, δείχνοντάς μας μάλιστα σε πρώτη προβολή μια φωτογραφία που είχε τραβηχτεί την προηγούμενη μέρα. Είναι ασύλληπτο το πως οι ερευνητές ασχολούνται σχεδόν όλη τους την καριέρα με ένα αντικείμενο, χωρίς να ξέρουν καν αν θα έχει επιτυχία ή όχι. Ούτε καν μπορώ να φανταστώ τους υπολογισμούς και τη δουλειά που έριξαν τόσοι επιστήμονες για να πετύχει αυτό το πρότζεκτ.

Το πρώτο μέρος της εκδήλωσης έκλεισε η Zineb El Rhazoui, δημοσιογράφος του Charlie Hebdo που επέζησε γιατί έτυχε να μην είναι εκεί εκείνη την ημέρα. Σε μια καταρρακτώδη και παθιασμένη ομιλία μας είπε για τη ζωή της τώρα, που πάει παντού με σωματοφύλακες γιατί την κυνηγούν να τη σκοτώσουν, αλλά και για την ελευθερία του λόγου, τι είναι ρατσισμός, τι είναι ισλαμοφοβία. Του Γιώργου (που καθόταν δίπλα μου κι έτσι είχα την ευκαιρία να μιλάμε), του φάνηκε αδιανόητο το να ζει κανείς υπό την μόνιμη απειλή για τη ζωή του.

Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με την Monika, ελληνίδα τραγουδοποιό, που μας μίλησε για το πώς ξεκίνησε η επαφή της με τη μουσική, τι σημαίνει μουσική για αυτή και μετά μας έδειξε πόσο εύκολο είναι να δημιουργήσει κανείς ένα τραγούδι, ζητώντας τρεις συγχορδίες/νότες από το κοινό και μια λέξη. Και η δική της ομιλία στα αγγλικά…

Ο Rolf Landua ήταν ο δεύτερος που περίμενε ο Γιώργος με αγωνία. Φυσικός, εργάζεται στον CERN, μας μίλησε για το σύμπαν, από τι αποτελείται, για σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια, για το CERN… η χαρά του Γιώργου δηλαδή! Προωθεί τη συνεργασία σχολείων και εκπαιδευτικών με τον CERN και μακάρι να το πετύχει.

Τρίτη ομιλήτρια η Fio Silva Αργεντινή street artist, που μας μίλησε για το πώς ξεκίνησε την τέχνη της και τι σημαίνει για εκείνη. Φτιάχνει πολύ όμορφα γκράφιτι, μου άρεσαν τα χρώματα και τα θέματά της.

Τέταρτος ο Bob Carey, ο άνθρωπος που έχει ξεκινήσει το Tutu Project. Φοράει μια ροζ τουτού και φωτογραφίζεται παντού, υποστηρίζοντας γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο του μαστού. Την ομιλία την έκανε φορώντας τη ροζ τουτού και η Ιωάννα είπε πως ήταν μάλλον η αγαπημένη της ομιλία.

Προτελευταία ανέβηκε στη σκηνή η Inna Shevchenko, επικεφαλής του ακτιβιστικού κινήματος Femen. Ήταν η δεύτερη παθιασμένη γυναίκα της βραδιάς, η δεύτερη που έχει βιώσει (αν και τόσο μικρή) τη βία απέναντί της ως αντίδραση στα πιστεύω της. Εάν δεν διαμαρτυρηθούμε για τα προβλήματα γύρω μας, αν έστω τα βλέπουμε και σιωπούμε, είμαστε μέρος του προβλήματος, γιατί με αυτό τον τρόπο εκτείθονται αυτοί που διαμαρτύρονται, μια που είναι μειονότητα. Ήταν πολύ δυνατή η ομιλία της και συγκλονιστικό το ακουστικό αρχείο της επίθεσης που δέχτηκε στην Κοπενχάγη.

Η εκδήλωση έκλεισε με την ομιλία της Andreja Pejic, ενός μοντέλου που ξεκίνησε την καριέρα ως άντρας και τώρα τη συνεχίζει ως γυναίκα. Μια δίμετρη κουκλάρα εδώ που τα λέμε… Δεν ξέρω αν είχε κάτι να πει ιδιαίτερο, αλλά ήταν κάπως περίεργο το γεγονός ότι την ακολουθούσε από πίσω ένας κινηματογραφιστής δικός της (πάνω στη σκηνή δηλαδή ήταν δυο άτομα, αυτή και ο κινηματογραφιστής) και ενώ μίλαγε πόζαρε διαρκώς, ήταν όλη την ώρα λες και ήταν στην πασαρέλα.

Στα παιδιά άρεσαν οι ομιλίες και το χάρηκαν. Εμένα όπως είπα και στην αρχή, μου φάνηκε καλό, αλλά πιο ουδέτερο από άλλες φορές. Είχα μεγάλο θέμα με το κρύο (όπως και όλοι άλλωστε), ο προτζέκτορας δε τους λειτουργούσε σωστά, σχεδόν κανείς δε μπορούσε να πατήσει το κλικ σωστά για να αλλάξει το slide… Προφανώς βέβαια και θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε, γιατί στο συνολο είναι μια ιδιαίτερα αξιέπαινη προσπάθεια και πρέπει οπωσδήποτε να γίνονται τέτοια στην πόλη μας. Απλώς την επόμενη φορά, αν γίνει στον ίδιο χώρο, εκτός από μαξιλάρι θα έχουμε μαζί και κουβέρτα!

Παρά την γκρίνια μου, θα δώσω συγχαρητήρια σε όλους όσοι πήραν μέρος και προσπάθησαν για τη διοργάνωση αυτή, τους εθελοντές, τους εργαζόμενους στον αρχαιολογικό χώρο. Τους θαυμάζω όλους!

Δείτε παραπάνω πληροφορίες για τους ομιλητές στο site του TEDx Kalamata, και δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την εκδήλωση από την εφημερίδα Ελευθερία.

 

 

TEDxAthens Conclusions, part 2

Σας είπα τι έγινε στα δυο πρώτα sessions, πάμε να δούμε και τα υπόλοιπα.

Μετά από ένα πραγματικά υπέροχο μεσημεριανό (και τα ραβιόλια και οι λαχανοντολμάδες ήταν πεντανόστιμα), ξεκίνησε το τρίτο sessions με τίτλο Reality check.

Ξεκίνησαν οι GoJam Group. Μου άρεσε και η μουσική τους αλλά και βρήκα πολύ ευφάνταστο και το όνομά τους. Καλή αρχή.

GoJam Group

Πρώτος ομιλητής ο Ahmed Moawia, γεννημένος στο Σουδάν αλλά ζει στην Ελλάδα πάνω από 30 χρόνια. Έχει εξειδικευτεί στην εκπαίδευση και υποστήριξη των μεταναστών σε ζητήματα εργασιακών σχέσεων και είναι πρόεδρος του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών.

Ahmed Moawia

Η Kate Raworth κατάφερε να συνδυάσει τα δυο αγαπημένα μας θέματα (εμένα και του Κωνσταντίνου δηλαδή), το φαγητό με τα οικονομικά. Doughnut economics… Καμία σχέση με το φαγητό βέβαια, πλάκα κάνω. Θέλει να προωθήσει μια οικονομία που θα ασχολείται με το well-being των ανθρώπων αλλά και του περιβάλλοντος. Να τη δείτε την ομιλία της όταν βγει, ειδικά αν σπουδάζετε οικονομικά, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (μέχρι τότε μπορείτε να δείτε την αντίστοιχη ομιλία της στο RSA).

Kate Raworth

Στη σκηνή ανέβηκε ο Keith Lowe, Βρετανός ιστορικός με ειδίκευση στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είχα μεγάλες προσδοκίες, τι θα μπορούσε να μας πει για τον Β’ Παγκόσμιο τώρα δηλαδή, αλλά εντέλει η ομιλία του μου άρεσε πάρα πολύ. Μας μίλησε για το πώς εκμεταλλεύονται τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τόσο οι πολιτικοί όσο και τα ΜΜΕ για να προκαλέσουν συγκεκριμένα συναισθήματα, καθώς και για το πώς ο καθένας δίνει φυσικά τη δική του πλευρά μόνο της ιστορίας, επιλέγοντας να ξεχάσει τις αθλιότητες που έκανε ο ίδιος, τα gray areas. “Accept grey areas of history and the world will become a more peaceful place”.

Keith Lowe

Στη συνέχεια μας μίλησε η Kajsa Ekis Ekman. Ο Θοδωρής την προλόγησε ως τη μόνη “Συριζαία Σουηδέζα”! Δημοσιογράφος και συγγραφέας, έχει ασχοληθεί με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και τις συνέπειές της. Πιστεύει πως η οικονομική κρίση είναι βάση σχεδίου και είπε ορισμένα πράγματα που θα σας κάνουν να το σκεφτείτε καλύτερα…

Kajsa Ekis Ekman

Τελευταίος μίλησε ο  Luke Harding δημοσιογράφος και συγγραφέας και αυτός, μας μίλησε για τον Snowden και την ιστορία του, που την έζησε από μέσα (για το οποίο έχει γράψει και βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο).

Luke Harding

Το τέταρτο session είχε τίτλο Perspective is everything. Το άνοιξαν οι Baby Guru και ευτυχώς η μουσική τους ήταν καλύτερη απ’ ό,τι περίμενε κανείς όταν διάβαζε το βιογραφικό τους!

Baby Guru

Πρώτος ομιλητής ο Don Dodge, άλλος ένας που δουλεύει στη Google… Έχει μεγάλη ιστορία πίσω του καθώς έχει δουλέψει και στην AltaVista, στη Napster… Φαντάζομαι όσοι διαβάζετε εδώ και είστε στην ηλικία μου, τα ξέρετε καλά τα ονόματα αυτά.. Τώρα βοηθάει τους προγραμματιστές να αναπτύσσουν νέες εφαρμογές σε πλατφόρμες και τεχνολογίες της Google. Πετυχαίνουν γιατί ζητάνε να καλυτερέψουν τις υπηρεσίες τους 100%, ζητάνε το αδύνατο και χαίρονται οταν πετυχαίνουν έστω και το 60. Μέρη της ομιλίας του μου θύμισαν τον Τριβιζά πέρισυ… “We teach conformity not creativity”. “Dream awake. Dream big. Say yes”. “Don’t be afraid of failure. Don’t make the same mistake twice.”

Don Dodge

O Javid Abdelmoneim, γιατρός, συμμετείχε με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα σε περιοχές κρίσης όπως το Ιράκ, ο Λίβανος, η Σιέρα Λεόνε. Είχε βγει λίγες μέρες πριν από την καραντίνα και μας μίλησε για τον Έμπολα και το πώς ο Δυτικός κόσμος δεν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα γιατί ο κόσμος που παθαίνει είναι φτωχοί Αφρικανοί… Που όμως έχουν και αυτοί όνομα και οικογένειες και ζωή, είναι και αυτοί άνθρωποι…

Javid Abdelmoneim – φωτογραφία από τους MSF

(εδώ είναι η μόνη φωτογραφία που μου λείπει, καθώς ξεχαστήκαμε με την ομιλία… Ευτυχώς οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα μου έδωσαν άδεια να χρησιμοποιήσω τη δική τους)

Ο Stuart Armstrong ασχολείται με τους κινδύνους που απειλούν την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους και πιο συγκεκριμένα με την  Τεχνητή Νοημοσύνη. Πότε προβλέπεται να υπάρξει Τεχνητή Νοημοσύνη (σε επίπεδο ανθρώπινης σκέψης) -αν μπορεί να προβλεφθεί (not). Τι προβλήματα μπορεί να υπάρξουν με την Τεχνιτή Νοημοσύνη και τον καθορισμό των αξιών, πώς μπορεί να υπάρξει επικοινωνία χωρίς “παρερμηνίες”

Stuart Armstrong

Τέλος μίλησε ο Don Levy που ασχολείται με τα οπτικά εφέ και αναρωτήθηκε κατά πόσο η εξέλιξή τους επηρεάζει την οπτική μας για τον κόσμο.

Don Levy

Το πέμπτο session είχε τίτλο Life Paths και είχε κυρίως έλληνες ομιλητές, κάτι για το οποίο χάρηκα, γιατί για να πω την αλήθεια είχα αρχίσει να κουράζομαι πλέον και σίγουρα είναι πιο ξεκούραστο να ακούς κάτι στη γλώσσα σου. Άνοιξε με τους Je swing και πήραμε νέο κουράγιο ακούγοντας αγαπημένη swing μουσική!

Je swing

Πρώτη μίλησε η Κατερίνα Μάτσα. Η όψη της, η φωνή της, ο τρόπος που μιλούσε, με έκανε να νομίζω πως ακούω παραμύθι. Κάτι σα την Θεία Λένα… Μόνο που αυτά που ακούσαμε, μόνο παραμυθένια δεν ήταν, καθώς μας μίλησε για το 18 ΑΝΩ, για τη δημιουργία του οποίου έδωσε μάχη το 1980, έχει κάνει τόσο σημαντική δουλειά και τώρα πέφτει θύμα της κρίσης.

Κατερίνα Μάτσα

Η Maysoon Zayid με εντυπωσίασε με τη δυναμικότητά της. Πάσχει από εγκεφαλική παράλυση και έχει καταγωγή από την Παλαιστίνη. Αυτά τα δυο στάθηκαν εμπόδιο στη ζωή της, μα εκείνη το παρέκαμψε και ζει μια ενεργή ζωή ως κωμικός, ηθοποιός και ακτιβίστρια. “Get over it! Only you can define you.” Εξαιρετική.

Maysoon Zayid

Ήρθε η σειρά του Φώτη Κατσικάρη, προπονητή της Εθνικής ομάδας μπάσκετ (με τον απίθανο πρόλογο του Θοδωρή ως ποδοσφαιριστή που έλεγα στο προηγούμενο ποστ). Μίλησε για τη ζωή του και την πορεία του.

Φώτης Κατσικάρης

Προτελευταία ομιλήτρια η Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια ψυχολογίας. “Οι απώλειες είναι ένα δώρο για τη δημιουργία” μας είπε.

Φωτεινή Τσαλίκογλου

Τέλος ανέβηκε στη σκηνή ο Τίτος Πατρίκιος. Ακόμα και τίποτα να μη μας έλεγε, και μόνο που βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο βλέπεις την ιστορία να ζωντανεύει μπροστά σου. Τελείωσε με την ανάγνωση δυο ποιημάτων του.

Τίτος Πατρίκιος

Και φυσικά είχαμε την καθιερωμένη έλευση όλων όσοι βοήθησαν στην πραγματοποίηση του TEDx και έναν σούπερ χορό! Μετά ακολούθησε πάρτυ, στο οποίο δεν αντέχαμε να μείνουμε όμως πολύ. Η Ιωάννα είχε φτιάξει ένα σκιτσάκι για τον Θοδωρή Αναγνωστόπουλο και πήγε να τον βρει να του το δώσει. Αυτό το κορίτσι δε μασάει πουθενά…

Όλοι μαζί και το κοινό χορεύει!

Ήταν μια πολύ ωραία εκδήλωση. Εκτός από τις πολύ ωραίες ομιλίες να πω πως αυτή τη φορά ήταν ιδιαίτερα προσεγμένο το μενού όλων των διαλειμμάτων, με πολύ νόστιμα αλλά και υγιεινά φαγητά. Αυτό το τελευταίο το σχολίασε και η Ιωάννα.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους λοιπόν που βοήθησαν και να ευχηθώ Και του χρόνου!

 

TEDxAthens Conclusions – part 1

Το Σάββατο το περάσαμε όλο παρακολουθώντας το TEDx. Αποφασίσαμε να πάμε όλοι οικογενειακώς φέτος. Τα παιδιά μας έχουν ήδη παρακολουθήσει τα TEDx στην Καλαμάτα και τη Μονεμβασιά και πήδηξαν από τη χαρά τους όταν τα ρωτήσαμε εάν θέλουν να πάνε και στης Αθήνας. Τα είχαμε προειδοποιήσει πως θα ήταν κουραστικό γιατί ήταν ολοήμερο, μα δεν πτοήθηκαν. Για να πω την αλήθεια δεν περίμενα πως θα τη βγάλουν τη μέρα, φαντάστηκα πως προς το τέλος θα είχαμε μια γκρίνια, αλλά είμαι πολύ περήφανη γιατί δεν είχαμε το παραμικρό πρόβλημα. Τα παιδιά έμειναν από τις 9 το πρωί μέχρι τις 10.30 το βράδυ στο χώρο, άκουσαν 25 ομιλητές, είδαν 5 performers, και στο τέλος όχι μόνο δεν είχαν πέσει ξερά, αλλά σηκώθηκαν και χόρευαν μαζί με το κοινό στη λήξη.

Η αλήθεια είναι πως ήταν κουραστικό. Εξαιρετικό, απίστευτα ενδιαφέρον, ακούσαμε και είδαμε υπέροχα πράγματα, αλλά προς το τέλος εγώ τα είχα παίξει. Το τελευταίο session μου φάνηκε ατελείωτο… Θα προτιμούσα να ήταν και πάλι σπασμένο σε δυο μέρες, να το χαρώ περισσότερο, αλλά φαντάζομαι πως η αίθουσα κοστίζει πολλά για να την κρατήσεις και δεύτερη μέρα. Ας είναι, προτιμώ να πηγαίνω και να είναι πατικωμένα όλα σε μια μέρα, παρά να μην πηγαίνω!

Θα ξεκινήσω λοιπόν με το καθιερωμένο μου ποστ για το τι είδαμε και ακούσαμε. Προφανώς είναι μεγάλο και μάλλον θα το χωρίσω σε δυο μέρη, γιατί όχι μόνο θα κουραστείτε εσείς να διαβάζετε, θα κουραστώ κι εγώ να γράφω!

Το TEDx ξεκίνησε με τις Έλενα και Φένια Τσικιτίκου που μας χόρεψαν τις 4 εποχές του χρόνου

Εδώ χορεύουν την Άνοιξη

Μετά είχαμε το καθιερωμένο καλωσόρισμα από τον Δημήτρη Καλαβρό και μετά βεβαίως βγήκε ο παρουσιαστής, Θοδωρής Αναγνωστόπουλος . Ο Γιώργος είπε πως ο καλύτερος ομιλητής ήταν… ο παρουσιαστής! Είναι όλα τα λεφτά ο άνθρωπος. Έχει απίστευτο χιούμορ και κάθε φορά που μας παρουσίαζε κάποιον, μας έκανε κάποιο παιχνίδι ή έκανε απλώς… τα δικά του, ένιωθα πιο ξεκούραστη και έτοιμη για την επόμενη ομιλία. Ρίξαμε πολύ γέλιο. Στο μεταξύ εμείς καθόμασταν (στα 4 από τα 5 sessions) στον πρώτο όροφο μπροστά μπροστά και στην πρώτη θέση η Ιωάννα. Όποτε ζητούσε να πούμε κάτι, η φωνή της Ιωάννας ακουγόταν καμπάνα και δυο φορές σχολίασε αυτά που του είπε (μια φορά πως ήρθαμε από Καλαμάτα και μια όταν έκανε “κλοπ κλοπ” ως ήχο την ώρα που περπατούσε).

Σε διάφορες εμφανίσεις, τραγουδώντας ραπ και παρουσιάζοντας τον προπονητή μπάσκετ, ως προπονητή της Εθνικής ποδοσφαίρου “κατά λάθος”

Πάμε λοιπόν στο πρώτο session, με τίτλο “Everyday glimpses”

Πρώτος ο Απόστολος Καλφόπουλος μας μίλησε για το ΔΥΝΑΜΟ, έναν μη κερδοσκοπικό φορέα που υποστηρίζει την πρωτότυπη έρευνα καθώς και για τον “τρίτο τομέα”, τις ΜΚΟ και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα.

Απόστολος Καλφόπουλος

Δεύτερη μίλησε η Μαρίλη Νίκα, μια κοπελίτσα που, αφού τελείωσε το Τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών του Πανεπηστημίου Πειραιά, αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρό της που ήταν η πληροφορική και κατέληξε τώρα να δουλεύει στην Google, έχοντας πάρει και υποτροφίες. Μας μίλησε για το πώς τα επιδημιολογικά μοντέλα μπορούν να εφαρμοστούν σε μεγάλα σύνολα δεδομένων και να δώσουν πληροφορίες για τα κοινωνικά φαινόμενα στο διαδίκτυο. Πώς μια μελέτη δηλαδή για viral infections εξηγεί ή και προβλέπει τι θα γίνει… viral. Η Ιωάννα (που ένα από τα όνειρά της είναι να δουλέψει στη Google) την κυνηγούσε σε κάθε διάλειμμα να της μιλήσει, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε γιατί μια είχε συνέντευξη, μια δεν την βρίσκανε και μετά είχε φύγει.

Μαρίλη Νίκα

Τρίτος ομιλητής ο Max Kriegleder. Μας έδειξε την εργασία του πάνω σε αυτόνομα ρομπότ που συνεργάζονται για να ολοκληρώσουν μια κοινή εργασία. Το κάθε ένα μόνο του δε μπορεί να κάνει τίποτα, όλα μαζί όμως τα καταφέρνουν! “Be open to collaborations. You may be the component that makes the unit fly.”

Max Kriegleder

O Romain Lacombe μας μίλησε για τον μεγαλύτερο αποτρέψιμο κίνδυνο για την παγκόσμια υγεία. Ποιός νομίζεται ότι είναι; Δεν πιστεύω να το βρείτε. Είναι ο αέρας που αναπνέουμε. Η μόλυνση του αέρα, ειδικά στις πόλεις, είναι υπεύθυνη για χιλιάδες θανάτους και αν θέλετε και ένα φρικιαστικό νούμερο, στην Αθήνα μειώνεται το προσδόκιμο ζωής κατά έναν ολόκληρο χρόνο λόγω της ποιότητας του αέρα.

Romain Lacombe

Στο τέλος αυτού του session η Αθηνά Κριτικού μας μίλησε για τα παιδιά με αναπηρία και την προσπάθειά της να καταργήσει στερεότυπα και προκαταλήψεις μαθαίνοντας στα “κανονικά” παιδιά τι είναι οι ειδικές ανάγκες, οι αναπηρίες, πώς να το αντιμετωπίζουν ώστε να μην είναι τα παιδιά αυτά σε απομόνωση και κοινωνικό αποκλεισμό. Ο τρόπος της και η ομιλία της και το πάθος της, μου θύμισαν έντονα την Κατερίνα. “Εστιάστε σε αυτό που μπορεί να μας ενώσει όλους, όχι σε αυτό που μας χωρίζει”.

Αθηνά Κριτικού

Το δεύτερο session είχε τίτλο “Dimensions of senses”. Το άνοιξε ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος με τη μουσική του.

Πρώτος μίλησε ο Άγγελος Γκέτσης, μαθητής της Γ’ Λυκείου και μας παρουσίασε την εφεύρεσή του, το PEACE, που στόχο έχει να βοηθήσει τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης. Για κάτι τέτοιες στιγμές είναι που πραγματικά χαίρομαι που παίρνουμε τα παιδιά μας μαζί. Να δουν ότι αν θέλουν μπορούν. Το παιδί αυτό είπε πως πήρε θάρρος από την ομιλία του Χάρη Ιωάννου και αποφάσισε να κάνει και αυτός κάτι για να βοηθήσει. Είδε ότι μπορεί.

Άγγελος Γκέτσης

Ο Dean Johnson μας έβαλε να γίνουμε μέρος μιας τετραδιάστης ιστορίας, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία και τους θεατές.

Dean Johnson

Η ομάδα του Gravity Sketch μας παρουσίασε το Gravity, ένα απίστευτο εργαλείο σχεδιασμού, κάτι σαν ταμπλέτα που επιτρέπει να σχεδιάζεις κάτι και να το βλέπεις τρισδιάστατο. Θέλουν να δώσουν τη δυνατότητα να επικοινωνείται μια ιδέα με έναν πιο ενστικτώδη τρόπο. “When you create a tool and put it in the hands of people, it’s only the beginning.”

Gravity Sketch

Tα παιδιά ενθουσιάστηκαν με αυτό, αλλά ακόμα περισσότερο με το επόμενο, τον Faraz Warsi και το 3Doodler. Τόσο που θέλουν να μαζέψουν χρήματα να το αγοράσουν! Είναι κάτι ανάμεσα σε στυλό, πιστόλι θερμοκόλλας και 3D printer. Ένα στυλό που “ζωγραφίζει” τρισδιάστατα, και στο τέλος έχεις στα χέρια σου αυτό που δημιούργησες.

Faraz Warsi

Το session έκλεισε ο

Julian Treasure

, με την καλύτερη ίσως ομιλία της ημέρας. Τον έχουμε ακούσει και άλλα δικά του TED talks, πάντα σε σχέση με τον ήχο. Αυτή τη φορά μας είπε για το πώς υπάρχουν 4 τρόποι επικοινωνίας, η γραφή, η ανάγνωση, η ομιλία και η ακοή – το listening (που στα ελληνικά δεν έχουμε διαφορετική λέξη για το hear και το listen, κάτι που δυσκολεύει λίγο την κατανόηση της ομιλίας του). Στο σχολείο μαθαίνουμε τα 2 πρώτα και το τρίτο το μαθαίνουμε εμπειρικά. Δε μαθαίνουμε όμως ποτέ να ακούμε πραγματικά τους άλλους. “Your listening creates your reality” μας είπε, καθώς και πως ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν ακούγαμε προσεκτικά ο ένας τον άλλο.

 

Άντε ας το κάνω δυο μέρη το ποστ μου, μπας και τελειώσει ποτέ…. Διάλειμμα για φαγητό λοιπόν!

 

TEDx Monemvasia

Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε πως θα γίνει TEDx και στην Μονεμβασιά για πρώτη φορά. Ενθουσιαστήκαμε και θεωρήσαμε πως είναι μια τέλεια ευκαιρία, όχι μόνο να δούμε ένα ακόμα TEDx, αλλά και να επισκεφθούμε την όμορφη Μονεμβασιά την οποία τα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ, ενώ εμείς είχαμε να πάμε πάνω από 20 χρόνια.

Η εκδήλωση έγινε στον κήπο του ξενοδοχείου Lazareto το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα μόνο αφού περάσεις τη γέφυρα. Το κτήριο είναι πολύ ωραίο, γιατί είναι πέτρινο, στο χρώμα ακριβώς του βράχου και δένει απίστευτα. Ο κήπος πάνω δε εξαιρετική τοποθεσία, έβλεπες μπροστά σου δέντρα και αμπέλια και πίσω ακριβώς το βράχο της Μονεμβασιάς. Καθόσουν και χάζευες…

Τα παιδιά το είχαν στήσει πολύ όμορφα λοιπόν. Κάτι μικροπροβληματάκια είχε βέβαια ο χώρος. Δεν είχαν για παράδειγμα ρολόι να βλέπουν οι ομιλητές πόσο έχουν μιλήσει, το πανί πάνω στο οποίο γινόντουσαν οι προβολές των παρουσιάσεων το έπαιρνε λίγο ο αέρας, τα γράμματα επίσης, αλλά προφανώς όλα αυτά δεν πείραξαν κανέναν.

tedx monemvasia

Οι ομιλίες άρχισαν όταν είχε πέσει πια ο ήλιος.

Από πάνω ο Αγαθοκλής, curator του TEDx Monemvasia, ο Παναγιώτης Καραμπίνης, διοργανωτής του TEDxKalamata που μας μίλησε για το τι είναι το TED και το TEDx και τι μπορούν να προσφέρουν στην τοπική κοινωνία και η Κατερίνα Πραματάρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών που μας μίλησε για το τι την βοήθησε να έχει μια ευτυχισμένη ζωή.

Ο Φραγκίσκος Καρέλας μας ξενάγησε στο πρότυπο οικολογικό αγρόκτημα Ευμέλεια το οποίο έφτιαξε παρατώντας το Ευρωκοινοβούλιο, ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος ή αλλιώς “Ραδίκης”, μας μίλησε για το Ραδίκι και πώς ο άνθρωπος πρέπει να αρχίσει να επιστρέφει στη φύση και στις πρωταρχικές μορφές της τροφής και η Χάρις Καλλιγά που από το 1967 ασχολείται με την αναστήλωση των σπιτιών στο κάστρο της Μονεμβασιάς και μας μίλησε για τις εμπειρίες της.

Mετά το διάλειμμα μας μίλησε ο απίθανος Παύλος Ευμορφίδης, ιδρυτής της  Coco-Mat Greece. Αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει! Ήρθε στην Μονεμβασιά με το ποδήλατο, ξεσήκωσε όλο τον κόσμο να σηκωθεί από τις πλαστικές καρέκλες και να κάτσει στο γρασίδι και τα έχωσε σε όλους για τον τρόπο ζωής και σκέψης μας! Η Ελληνική Γη έχει τεράστιο ανεκμετάλλευτο πλούτο και εμείς καθόμαστε και μιζεριάζουμε… Στη συνέχεια μίλησε η Χριστίνα Στριμπάκου για το ταξίδι του προσδιορισμού της ταυτότητάς της και το επαγγελματικό της ταξίδι μέχρι την ίδρυση του LIÁ. Μετά ήρθε ο Σταύρος Τσομπανίδης που είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα υλοποίησης ιδεών που διαδίδονται σε TEDx συνέδρια. Άκουσε τον Παύλο Ευμορφίδη να λέει “κάντε κάτι για τα φύκια” και… το έκανε! Στα 21 του έχει ήδη κάνει εταιρία, την Phee, έχει βραβευτεί, έχει απογοητευτεί, μα δε το βάζει κάτω και συνεχίζει.

Τέλος μας μίλησε ένας κύριος (θα με συγχωρήσετε, αλλά δεν συγκράτησα το όνομά του και δεν είναι γραμμένο ούτε στο πρόγραμμα, ούτε στη σελίδα του Facebook. Θα το προσθέσω μόλις το βρω), για τον αγώνα του να επαναφέρει στην κυκλοφορία το Malvasia, ένα τοπικό κρασί που ήταν κυρίαρχο κατά τον Μεσαίωνα αλλά χάθηκε στην πορεία. Ήταν μακράν ο χειρότερος ομιλητής που έχω ακούσει, στην ίδια κατηγορία με την Δώρα Γιαννίτση που ακούσαμε στο δεύτερο TEDx Καλαμάτας. Μας είπε όλη την ιστορία της ζωής του και δε σταμάταγε με τίποτα. Έκοψα φλέβα…

Κάπως έτσι έκλεισε το πρώτο TEDx Monemvasia.

Για πρώτη προσπάθεια ήταν καλή. Ήταν καλοστημένο και προσεγμένο. Φάνηκε πως έγιναν λίγο βιαστικά κάποια πράγματα, το πρόγραμμα δεν είχε όλους τους ομιλητές μέσα ας πούμε, αλλά σε γενικές γραμμές τα παιδιά έκαναν καλή δουλειά. Βεβαίως για μια φορά ακόμα φάνηκε πως οι Έλληνες δεν έχουν παιδεία όσον αφορά τις παρουσιάσεις. Έχουν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να τα πουν ώστε να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον. Εξαιρετικές ιστορίες και εμπειρίες ζωής που όμως δε μπορείς να τις μεταδώσεις αν τις διαβάζεις μέσα από ένα χαρτί. Είναι δύσκολο ακόμα και αν δεν τις διαβάζεις… Και βεβαίως πρέπει οι ομιλητές να μάθουν να σέβονται τους κανόνες και τα χρονικά όρια της διοργάνωσης. Ήταν και τα παιδιά μου εκεί. Πιστεύω πως αν δεν είχαμε παρακολουθήσει το TEDx Καλαμάτας, μπορεί και να μην ενδιαφερόντουσαν να έρθουν σε άλλο, αν δηλαδή ήταν αυτή η μόνη τους επαφή με τα TED Talks. Άκουσαν ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά όχι τόσο ώστε να ξεσηκωθούν, τουλάχιστον από την πλειονότητα των ομιλητών. Και αυτό όχι γιατί δεν είχαν οι ομιλητές κάτι να πουν, αλλά γιατί δεν ήξεραν πώς να το πουν.

Όπως και να έχει παραμένει μια εξαιρετική οργάνωση που έχει να δώσει πολλά και πραγματικά ελπίζω όχι μόνο να συνεχιστεί και να έχουμε το δεύτερο του χρόνου, αλλά να πάρουν μπρος και άλλες πόλεις και να ακολουθήσουν το παράδειγμα.

TEDx Kalamata: Limits

(Αποφάσισα να κάνω ένα ποστ για όλο το event, οπότε έχει σεντόνι παρακάτω, αλλά πιστεύω ενδιαφέρον σεντόνι! )

Ήρθε η ώρα για το τρίτο TEDx Kalamata. Φέτος είχε ως θέμα του τα Όρια και καλεσμένους ανθρώπους που τα έξουν ξεπεράσει, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Αποφάσισαν να συνεχίσουντην επιτυχημένη περσινή συνταγή και να το διοργανώσουν σε ανοιχτό αρχαιολογικό χώρο, αυτή τη φορά μεγαλύτερο, το Αρχαίο Θέατρο της Μεσσήνης. Το στοίχημα το κέρδισαν, καθώς το θέατρο γέμισε! (ξέρω βέβαια πως είχαν δώσει αρκετές δωρεάν προσκλήσεις, φαντάζομαι επειδή ήθελαν ακριβώς αυτό, να γεμίσει το θέατρο…)

Λίγο πριν ξεκινήσει, κατά τις 5 το απόγευμα, ο καιρός χάλασε, ξεκίνησε να μπουμπουνίζει και να ψιχαλίζει. Δεν ξέρω τι -και ΑΝ- είχαν κανονίσει κάτι για τη βροχή τα παιδιά, εμείς αγχωθήκαμε λίγο. Όμως ευτυχώς όλα πήγαν καλά και μόνο αυτές τις λίγες ψιχάλες έριξε.

Φέτος πήγα μαζί με τα παιδιά στο TEDx. Γίνεται στην πόλη μας, το εισητήριο ήταν πολύ φτηνό (για τα παιδιά εντέλει δωρεάν), τους μιλάμε συνέχεια για αυτό και ήθελαν και τα δυο πολύ. Εκτός αυτού, μία από τις ομιλήτριες ήταν στην ηλικία του Γιώργου και θεώρησα πως θα ήταν πολύ εμπνευστικό το να δουν ένα παιδί της ηλικίας τους να μιλάει. Φυσικά δε το μετάνιωσα, ήταν νομίζω αξέχαστη εμπειρία και για τα δυο. Μάλιστα το σχολείο του Γιώργου ήταν καλεσμένο στην εκδήλωση και πήγαμε και ήρθαμε με το σχολικό τους. Δυστυχώς τα παιδιά που ήρθαν, παρότι ήταν δωρεάν, ήταν νομίζω 3… Οι υπόλοιποι ήταν καθηγητές. Μου έλεγε ο Γιώργος πως μόλις άκουσαν τη λέξη “ομιλίες” έστριψαν. Φυσικό. Όταν ακούει κάποιος στην Ελλάδα “ομιλία”, αυτό που του έρχεται στο μυαλό είναι ένα πράγμα κουραστικό, που μάλλον χασμουρητά θα σου φέρει. Ομιλίες ειδικών, ομιλίες στον αγιασμό, ομιλίες πολιτικών… Ποιός τις αντέχει; Ίσως θα έπρεπε οι καθηγητές εκεί να έχουν βάλει μερικά βιντεάκια TED στα παιδιά, να δουν τι σημαίνει ενδιαφέρουσα ομιλία…

Πάμε όμως στην εκδήλωση. Με λίγα λόγια τα καλά και τα κακά:

Καλά: ωραία στημένη εκδήλωση από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το website τους, την ομορφιά του χώρου, την εξυπηρέτηση από τους εθελοντές, τους περισσότερους ομιλητές. Εξαιρετικός ο παρουσιαστής! Ο Κωστής Μαραβέγιας παρουσίασε την εκδήλωση με άνεση και χιούμορ, δίνοντάς της μια άλλη… νότα.

Κακά: Δεν μας έδωσαν τίποτα. Όχι μόνο την καθιερωμένη τσαντούλα, ούτε καν ένα πρόγραμμα! Κρίση μου είπαν όταν ρώτησα. Εντάξει βρε παιδιά, κρίση δε λέω. Και φυσικά προτιμώ να μην πάρω τσάντα και να έχει το εισητήριο 15 ευρώ, να μπορεί να έρθει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται (αν έχει σχέση το ένα με το άλλο). Αλλά ένα πρόγραμμα; Ένα χαρτί έστω που να γράφει το όνομα των ομιλητών να ξέρεις ποιόν ακούς; Ήταν λες και τους κρατούσαν όλους έκπληξη, να μην ξέρεις τι θα ακούσεις και από ποιόν. Ακόμα και η παρουσίαση που έκανε ο Μαραβέγιας για τον καθένα τους ήταν λιτή. Το όνομά τους (μια φορά ούτε καν αυτό) και δυο λόγια στην κυριολεξία. Μου κακοφάνηκε ιδιαιτέρως αυτό.

Τα βατράχια… Προφανώς και δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα για αυτά οι διοργανωτές βέβαια. Αλλά ή ενθουσιάστηκαν με τον τόσο κόσμο, πράγμα πρωτόγνωρο για αυτά ή τσαντίστηκαν που τους χαλάσαμε τη βραδιά τους! Κόαζαν απίστευτα δυνατά και όλη την ώρα, τόσο που τη μια ομιλία δεν καταφέραμε να την ακούσουμε!

Οι θέσεις. Το δεύτερο κακό του -πανέμορφου- χώρου. Θέσεις αρχαίου θεάτρου, που δεν μπορείς να ακουμπήσεις την πλάτη σου πίσω, με αποτέλεσμα να πονάει η μέση και η πλάτη όλων μετά τις τόσες ώρες που ήμασταν εκεί. Μας είχαν πει να ξεκινήσουν τα πούλμαν από τις 7 (άρα 8 ήμασταν εκεί) και η εκδήλωση άρχισε με καθυστέρηση στις 9.30!!! Βάλε ότι τελείωσε στις 1.30, ήμασταν πάνω από 5 ώρες καθισμένοι σε αυτά τα άβολα πράγματα.

(παράπονο από την Ιωάννα) Η κοπέλα που μίλαγε στο μεταφραστικό αργούσε να μεταφράσει, κόλλαγε λέγοντας εεεε, και παρέλειπε φράσεις για να προλάβει. Τα μεταφραστικά πολλές φορές κόλλαγαν και δεν άκουγες τίποτα.

Να ξεκαθαρίσω βέβαια πως τα κακά είναι λίγα μπροστά σε όλα αυτά που ζήσαμε και ακούσαμε.

Πριν ξεκινήσουμε…

Οι ομιλητές με λίγα λόγια:

Simon Critchley, φιλόσοφος. Μίλησε για όλα τα όρια που έχουμε στη ζωή μας. Ενδιαφέροντα αυτά που είπε, αλλά με ελαφρώς βαρετό τρόπο δοσμένα

Simon Critchley

Adam Pearson, ηθοποιός. Εξαιρετική ομιλία. Τα παιδιά δεν ήξεραν τίποτα και η Ιωάννα σοκαρίστηκε όταν τον είδε. Μετά από λίγο το ξεπέρασε, ακούγοντας τον να λέει για το πώς έχει αντιμετωπίσει την κατάστασή του και στο τέλος χειροκρότησαν και τα δυο ενθουσιασμένα. It’s ok and normal to NOT be ok and normal μας είπε.

Adam Pearson

PeekInToo, εφαρμογή για κινητά. Τους είχαμε ακούσει και γνωρίσει στο Open Coffee και φαίνεται πως πάνε ιδιαίτερα καλά γιατί ακόμα και μέσα στο μικρό αυτό διάστημα από τότε, έχουν κάνει μεγάλες προόδους (και μόλις συνειδητοποίησα πως για τα Open Coffee εδώ στην Καλαμάτα δεν έχω γράψει τίποτα… απίστευτο…). Ενδιαφέρον, αλλά πιστεύω όχι για TEDx. Η εφαρμογή μπορεί να σπάει τα όρια των συνόρων, αλλά και πάλι ταιριάζει καλύτερα σε Open Coffee.

PeekInToo

Alexandra Cousteau, εγγονή του Ζακ Υβ. Μας μίλησε για το νερό, το περιβάλλον, την οικολογία. Ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να κάνει αυτό που μπορεί για να διατηρήσει την οικολογία του περιβάλλοντός του. Ας ξεκινήσουμε με το πιο απλό, να δούμε πραγματικά το χώρο γύρω μας, να τον εξερευνήσουμε, να τον μάθουμε. Δυστυχώς για εμάς η ομιλία της καταστράφηκε από το βατράχι που είχε κάτσει ακριβώς κάτω από τα πόδια μας και κρόαζε διαρκώς και εξαιρετικά δυνατά. Στην αρχή ήταν αστείο, μετά έγινε απίστευτα εκνευριστικό γιατί πραγματικά δε μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς τίποτα!

Alexandra Cousteau

Γιώργος Λαζαρίδης. Ένας Καλαματιανός που πραγματικά ξεπέρασε τα όριά του, δεν άφησε το γεγονός ότι δεν μπορεί να περπατήσει πια να τον κρατήσει πίσω και όχι μόνο ζει μια ολοκληρωμένη ζωή γεμάτη κέφι, αλλά έχει γίνει και πρωταθλητής του τένις, παίρνοντας μέρος και στους Παραολυμπιακούς αγώνες.

Γιώργος Λαζαρίδης

Safak Pavey, βουλευτής από την Τουρκία. Την είχαμε ακούσει και πέρισυ όπου μας είχε ενημερώσει για το τι πραγματικά γίνεται στην διπλανή μας χώρα. Και αυτή τη φορά, χωρίς να αναφερθεί καθόλου, ούτε τόσο δα, στις δικές της ειδικές ανάγκες, μας παρουσίασε την κατάσταση ένα χρόνο μετά. Μας έδειξε ένα ιδιαίτερα συγκινητικό βίντεο με τις μαμάδες που θρηνούν τους νεαρούς γιούς τους που σκοτώθηκαν επειδή διαδήλωσαν ειρηνικά, ενώ η κυβέρνηση επιλέγει να τις γιουχάρει. Ακούμε και διαβάζουμε τόσα για το τι γίνεται δίπλα μας, αλλά εντέλει δεν είναι αρκετά…

Safak Pavey

Έτσι έκλεισε το πρώτο μέρος. Στο διάλειμμα λοιπόν προσπαθούσαν όλοι να πιάσουν το καταραμένο βατράχι να το πάνε κάπου αλλού… Ποιός το έκανε στο τέλος; Η Ιωάννα φυσικά! Αφού δε μασάει με τίποτα! Χώθηκε κάτω από τη μπροστινή θέση και το έπιασε από τα πόδια! Την πρώτη φορά ήταν γρήγορο και της ξέφυγε, τη δεύτερη είχαν φέρει μια σακουλίτσα και το έβαλαν μέσα. Βέβαια επειδή θέλαν να αναπνέει το βατράχι δεν την έκλεισαν καλά και τους έφυγε ξανά με έναν πήδο! Μετά το κυνήγησαν και αυτό μπήκε κάτω από την εξέδρα των ομιλητών. Εμείς γλυτώσαμε (ακουγόταν και πάλι αλλά όχι μέσα στα αυτιά μας…), οι ομιλητές όχι και τόσο, αν και ήταν αρκετά καλοί και δεν τους εμπόδισε το τραγουδιάρικο βατράχι. Η Ιωάννα πήρε τον τίτλο της βατραχοπιάστρας και φυσικά έγινε γνωστή σε όλο το χώρο! Εκτός από αυτό, πήγε και μίλησε στο κορίτσι που θέλει να γίνει αστροναύτης, της έδωσε και κουλουράκι. Είναι φοβερή…

Πάμε στο δεύτερο μέρος.

Daniel Cloud Campos. Το δεύτερο μέρος άνοιξε με τον εξαιρετικό αυτό καλλιτέχνη που μας διηγήθηκε το πώς ξεπέρασε αυτός τα όριά του, τον φόβο του δηλαδή και έφτασε να εμφανιστεί για να μιλήσει μπροστά σε ζωντανό κοινό. O φόβος είναι φίλος μας γιατί Fear is the only emotion that challenges us και αντιμετωπίζοντάς τον εξελισσόμαστε. Πολύ δυνατή “ομιλία”, εξαιρετικός καλλιτέχνης, μας ενθουσίασε. Τα παιδιά τον κατατάσσουν στα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που άκουσαν και στην πρώτη θέση αν τα ρωτήσεις ποιός μετέδωσε καλύτερα αυτά που ήθελε να πει.

Daniel Cloud Campos

Alyssa Carson. Είναι 13 χρονών αλλά είναι ήδη ο πρώτος άνθρωπος που έχει ολοκληρώσει το NASA Passport Program, έχοντας πάει και στα 14 NASA Visitor Centers στην Αμερική. Το όνειρό της είναι να είναι μέσα στην πρώτη αποστολή που θα πάει στον Άρη, και γενικά να μπορέσει η ανθρωπότητα να κάνει τον Άρη κατοικίσιμο για τους ανθρώπους, δίνοντάς τους μια ευκαιρία ακόμα στην επιβίωση. Από τη μια λες πως το κατάφερε όλο αυτό γιατί έχει από πίσω της ανθρώπους που πληρώνουν για να κάνουν το ονειρό της αληθινό, κάτι σαν τους γονείς που επειδή το παιδί τους είναι όμορφο το παρελαύνουν στα καλλιστεία ή επειδή τραγουδάει καλά το πάνε σε όλα τα σόου ταλέντων, αλλά από την άλλη λες πως το κατάφερε όλο αυτό γιατί έχει από πίσω της ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτή. Έχει γονείς που δεν παίρνουν στα αστεία το τρελό όνειρο του παιδιού τους που λέει πως θέλει να πάει στον Άρη, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να κάνουν αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Την πάνε σε όλες τις χώρες, της δίνουν την καλύτερη εκπαίδευση, γνωρίζει ήδη 4 ξένες γλώσσες (ανάμεσα σε αυτές και κινέζικα) και πιστεύει πραγματικά στο όνειρο αυτό. Της εύχομαι να τα καταφέρει.

Alyssa Carson

Ο Γιώργος όταν την άκουσε ένιωσε αποτυχημένος λέει, ενώ η Ιωάννα ενθουσιάστηκε. Και τα δυο παιδιά την βάζουν όμως στην πρώτη θέση των ενδιαφέροντων ομιλιών.

Guillaume Nery. Eλεύθερος καταδύτης. Με μια ανάσα φτάνει στα 125 μέτρα βάθος, εκεί που οι γιατροί πριν κάποια χρόνια είχαν βάλει ως όριο τα 50… Μας πήρε μαζί του βόλτα σε μια τέτοια βουτιά, μας έμαθε τι συμβαίνει στο σώμα και τι βιώνεις εκείνη την ώρα. Μας έδειξε τι ασκήσεις κάνει για να το καταφέρει αυτό. Η Ιωάννα είπε πως ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα αυτά που είπε, αλλά δεν της άρεσαν γιατί τη φόβιζε όλο αυτό. Τη φόβισε η ιδέα της ελεύθερης κατάδυσης και των κινδύνων της. Το βίντεο πάντως με τις ασκήσεις που έκανε για εξάσκηση ήταν πραγματικά απίστευτο. Φρικιαστικό και αδιανόητο πως το ανθρώπινο σώμα μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Guillaume Nery

Locish. Άλλη μια εφαρμογή η οποία είχε παρουσιαστεί και στα Open Coffee Kalamata. Εδώ τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά, γιατί ο Γρηγόρης Ζωντανός δεν μας παρουσίασε την εφαρμογή του, αλλά μας είπε για το πώς ξεπέρασε αυτός τα όριά του, ξεπέρασε τη δυσκολία της δυσλεξίας και από ένας “τεμπέλης” μαθητής κατέληξε να έχει μια τόσο επιτυχημένη εφαρμογή. Αν μπορώ να το πετύχω εγώ, μπορούν όλοι μας είπε.

Locish

Encardia. Η εκδήλωση τέλειωσε με τους encardia και τραγούδια της Νότιας Ιταλίας. Και παρότι η Ιωάννα κόντευε να πέσει κάτω από την κούραση (ήταν και περασμένες μια πια), στην Ταραντέλλα σηκώθηκε, πήγε στη σκηνή και χόρεψε! Μη νομίζετε πως πήγε πολύς κόσμος, μια κυρία και η Ιωάννα τόλμησαν να το κάνουν! Δε μασάμε λέμε! Αν δεν την είχαν γνωρίσει πριν ως βατραχοπιάστη, την είδαν τώροι όλοι ως ταραντελοχορεύτρια!

Οι Encardia και η Ιωάννα

Στο τέλος της εκδήλωσης η Ιωάννα πήγε και βρήκε την Alyssa και πήρε αυτόγραφο και βέβαια το email της, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί μαζί της!

Γυρίσαμε κουρασμένοι αλλά πολύ πολύ ευχαριστημένοι!

Υ.Γ. Η εκδήλωση είχε και συνέχεια την Κυριακή. Το πρωί με ποδηλατάδα στην πόλη και γύρισμα βιντεοκλιπ με τον Μαραβέγια. Ήταν νωρίς όμως και δεν καταφέραμε να ξυπνήσουμε εγκαίρως (αφού ο Γιώργος ξύπνησε στις 2 το μεσημέρι!!!) Μετά το βράδυ είχε πάρτυ στο Καστράκι, το οποίο όμως αναγκαστικά αναβλήθηκε γιατί έπιασε βροχή.

 

TEDx Athens μέρα δεύτερη (β’)

Δυο ακόμα sessions μείνανε… Κουράγιο! Όσο ωραίο και να είναι το TEDx, κάπως έτσι αισθάνεσαι κι εσύ μετά από τόσες ώρες ομιλιών, πως θέλεις κουράγιο. Ευτυχώς στο τρίτο session, αν και δεν ξεκίνησε σούπερ, το κουράγιο το βρήκαμε. Μετά τα τραγούδια των αδερφών Βουγιουκλή, τα οποία για να είμαι ειλικρινής δεν άκουσα από την αρχή καθώς περίμενα τον Nierva για το αυτόγραφο, ανέβηκε στη σκηνή ο Αθανάσιος Μουλάκης, Επίτιμος Πρόεδρος του Αμερικ. Πανεπιστημίου του Ιράκ. Είμαι σίγουρη πως είπε ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά μίλαγε εξαιρετικά γρήγορα στα αγγλικά, σα να έκανε διάλεξη στο Πανεπιστήμιο και ενώ γενικά δεν έχω πρόβλημα με τη γλώσσα, σε αυτή την περίπτωση δεν κατάλαβα καν το θέμα της ομιλίας του. Μετά, ήρθε το κουράγιο που λέγαμε. Η ομιλία του Γιάννη Μπεχράκη, βραβευμένου φωτογράφου. Έχει καλύψει σωρό πολέμων και συρράξεων και ήρθε να μας διηγηθεί μια προσωπική του εμπειρία για το πώς επέζησε στη Σιέρα Λεόνε (ενώ φίλοι του δεν ήταν τόσο τυχεροί). Με χιούμορ και μπόλικο αυτοσαρκασμό, μας έκανε να γελάσουμε ενώ ακούγαμε μια φρικιαστική ιστορία πολέμου. Μίλησε πραγματικά μέσα από την καρδιά του, μας συγκίνησε όλους και τη θεωρώ μια από τις καλύτερες ομιλίες του TEDx, όχι ίσως για το περιεχόμενό της, αλλά για τον τρόπο με τον οποιο αποδώθηκε. Η συνέχεια ήρθε με την ομιλία του Dawa Steven Sherpa, Eco-expeditioner. Έχει ανέβει δυο φορές στο Έβερεστ και έχει διασχίσει την οροσειρά των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Μόνο που αυτός δεν ήταν γκάου σαν τον Αυστραλό χτες, τα κάνει όλα αυτά με απόλυτη ασφάλεια. Και ενώ τα κάνει αυτά, κάνει ό,τι μπορεί για να γίνουν πιο καθαρές οι αποστολές στα Ιμαλάια, όπως πχ να μαζέψει 15 τόνους σκουπιδιών από το Έβερεστ. Problems are opportunities to change the world. Η τελευταία ομιλία του τρίτου session ήταν από τον Σταμάτη Κριμιζή, αστροφυσικό από τη Χίο, που εργάζεται στη ΝASA. Βασικός ερευνητής σε αρκετά διαστημόπλοια, μεταξύ των οποίων ο Voyager 1 και 2. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ακούσαμε και ήχους από το διάστημα και αυτούς τους ήχους πήραν οι Pad Trio και έδωσαν μια ξεχωριστή παράσταση!

Κι έτσι φτάσαμε στο τελευταίο session. Ξεκίνησε πάρα πολύ όμορφα με τον Yohannes Gebregeorgis, από την Αιθιοπία, ο οποίος έπιασε στα χέρια του το πρώτο του εξωσχολικό βιβλίο στα 19 και από τότε δεν έχει σταματήσει να διαβάζει. Έγινε βιβλιοθηκονόμος στην Αμερική όπου είχε καταφύγει και όταν γύρισε στην Αιθιοπία ίδρυσε το Ethiopia Reads για την ενίσχυση της εκπαίδευσης στην Αιθιοπία. Είναι χορηγός του προγράμματος Donkey Libraries που είναι κινητές βιβλιοθήκες σε κάρα που σέρνουν γαϊδουράκια. Μια πολύ όμορφη ιστορία που έκλεισε ακόμα πιο όμορφα όταν τελειώνοντας την ιστορία του βρέθηκε μπροστά σε μια έκπληξη. Ο Ευγένιος Τριβιζάς, με τον οποίο γνωρίζονταν, ήταν εκεί, για να του παραδώσει ένα βιβλίο που είχε γράψει και μεταφράσει στα Αιθιοπικά. Μια πολύ συγκινητική στιγμή… Στη συνέχεια ήρθε ο Magnus Larsson, αρχιτέκτονας, για να μας ανοίξει ένα παράθυρο στο μέλλον!  Πώς θα είναι τα κτήρια στο μέλλον; Τι άλλα υλικά θα χρησιμοποιηθούν; Πώς μπορεί να είναι μια πόλη; Είμαι σίγουρη πως δεν το έχετε φανταστεί αυτό που μας είπε. Φυσικά υλικά μαζί με μικροοργανισμούς και βακτηρίδια ίσως να είναι το μέλλον της αρχιτεκτονικής! Μετά η Gloria Mika, μοντέλο από τη Γκαμπόν (με ελληνίδα μητέρα όμως), μας είπε τη δικήτης προσωπική ιστορία. Συμμετέχει ενεργά σε διάφορες ΜΚΟ που αφορούν τόσο τη Γκαμπόν, όσο και την Ευρώπη και την Ελλάδα. Τελευταίος ομιλητής ο Steve Fischer, με τα καγιάκ του. Άλλος ένας ριψοκίνδυνος τύπος, έχει φτάσει σε μέρη που κανεις δεν έχει ξαναπάει, όμως και αυτός ελέγχει πρώτα τους κινδύνους και ό,τι κάνει το κάνει ξέροντας πως είναι (όσο γίνεται τουλάχιστον) ασφαλές. Το Don’t give up εδώ το ξεχνάμε μας είπε. Αν δεις πως υπάρχει κίνδυνος απλώς δεν το κάνεις και δεν πειράζει.

Το TEDx έκλεισε άψογα με την Iyeoka Ivie Okoawo, της οποίας το Simply Falling σχεδόν σίγουρα το ξέρετε. Μας ξεσήκωσε όλους!

Κουραστικό λίγο, αλλά γεμάτο, μας άφησε με πολύ καλές εντυπώσεις. Ο παρουσιαστής ενώ στην αρχή μου είχε φανεί κάπως κρύος, εντέλει ήταν πολύ σούπερ (οκ, κάποιες φορές το χιούμορ του ήταν κρύο, αλλά τις περισσότερες ήταν εξαιρετικό).

Όλα τα ‘χει το TEDx, ίσως μόνο όχι σεξ…

Η διοργάνωση καλή και τα αρνητικά που έχω να πω δεν είναι πολλά. Τα workshops που γινόντουσαν ήταν μάλλον αδύνατο να τα παρακολουθήσεις καθώς ο χώρος στους ορόφους ήταν περιορισμένος και ο κόσμος πολύς, το μεσημεριανό φαγητό ήταν απλά απαράδεκτο (με ένα κρύο και σκληρό κοκκινιστό) και το πάρκινγκ στη Στέγη, ενώ μας είχαν πει πως ήταν 6€ για όλη την ημέρα, όταν έφτασε το τέλος της ημέρας και πήγαμε να το πληρώσουμε μας είπαν πως δεν έχει γίνει καμία συμφωνία και πληρώσαμε 16€!!! Όταν έχεις δώσει τόσα λεφτά για το εισητήριο, και εφόσον σου έχουν πει κάτι συγκεκριμένο, αυτό σε εξοργίζει.

Τα βάζουμε στην άκρη όμως αυτά και μένουμε με τις ωραίες εμπειρίες και αναμένουμε το επόμενο, είτε στην Αθήνα, είτε στην Καλαμάτα!

TEDx Athens μέρα δεύτερη (α’)

Το Σάββατο ήταν ολοήμερη η εκδήλωση! Πήγαμε από τις 9.30 το πρωί και φύγαμε μετά τις 11 το βράδυ. Μια πολύ γεμάτη μέρα, με σαφώς καλύτερες ομιλίες από την προηγούμενη, γεμάτη τροφή για σκέψη.

Η μέρα ξεκίνησε με τον Σπύρο Παν να μας παίζει Hang. Είχαμε δει να παίζουν Hang και στο TEDx Καλαμάτας και πριν από αυτό είχαμε πετύχει έναν τύπο στην Ερμού. Είναι πραγματικά πολύ όμορφος ο ήχος του. Η πρώτη ομιλία ήταν από τη Μαρία Καρρά. Αντίστοιχη ιστορία με αυτή της Υπατίας Δούση, μετά από ένα ταξίδι στο Dubai μυήθηκε στον κόσμο του εθελοντισμού, πρωτοστατώντας σε διάφορες ΜΚΟ μέχρι που φέτος ίδρυσε τη δική της, την ΜΚΟ Emfasis. Μια ακόμα γυναίκα μίλησε υπέρ του εθελοντισμού μετά, η Özlem Denizmen, παρουσιάζοντας το Para Durumu, μια πλατφόρμα πολυμέσων που απευθύνεται στο κοινό με σκοπό να αυξήσει τις γνώσεις των οικονομικών στην Τουρκία. Είχε πολύ χιούμορ και ζήτησε να “Give women credit”, καθώς σύμφωνα με στοιχεία, οι γυναίκες είναι απολύτως ικανές (κάποιες φορές και πιο ικανές από τους άντρες) να διαχειρίζονται τα οικονομικά του σπιτιού. Στη συνέχεια ο Paul Papadimitriou είχε μια συζήτηση με τον Samer Karam, o οποίος δημιούργησε, συμβούλεψε και “επιτάχυνε” πάνω από δέκα startups αξίας ενός εκατομμυρίου. Αντί να φύγεις από τη χώρα σου στην οποία δεν βρίσκεις δουλειά, δημιούργησε τη δουλειά σου εκεί και μείνε… Επόμενος ομιλητής ο φοβερός Luka Turin, βιοφυσικός ή όπως γράφει έξω από την πόρτα του κβαντοβιολόγος! Μέσα από την ομιλία του που πραγματικά μου άρεσε πολύ, μας μίλησε για την ανάγκη να έχουμε… ξερόλες! Ανθρώπους που να σπουδάζουν δυο δηλαδή πράγματα, φυσικοί και βιολόγοι πχ, ώστε να μπορούν να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν τα διάφορα δεδομένα καλύτερα. Να δημιουργήσουμε Doctor Universalis! Τέλος μας μίλησε η Olivia Bee (που ήταν να μιλήσει χτες κανονικά), μια εξαιρετικά νεαρή φωτογράφος που θα προτιμούσε να αγνοούσε ο κόσμος την ηλικία της. Talent is drive, it is not genetic μας είπε. Και για να τελειώσει το session ακούσαμε μερικά πράγματα για το Human Grid, μια πρωτοβουλία του TEDx Athens για τη συστηματική καταγραφή και προβολή των εθελοντικών οργανώσεων στην Ελλάδα.

To δεύτερο session ξεκίνησε με την Κατερίνα Πολέμη και το συγκρότημά της, μια αρτίστα γεμάτη ενέργεια. Και κάπου εδώ νομίζω τελείωσαν τα καλά πράγματα που έχω να πω για το δεύτερο session. Εμφανίστηκε ο Does ένας ποδοσφαιριστής που μετά απο τραυματισμό του το γύρισε στην άλλη του αγάπη, το graffiti. Focus on what you want most. Ok… Μετά ανέβηκε ο Δημήτρης Λειβαδάς, που εργάζεται στο βραβευμένο εστιατόριο “The Fat Duck” του Heston Blumenthal. Πραγματικά πιστεύω πως είχε ενδιαφέροντα πράγματα να πει, κυρίως για το πώς λειτουργεί το εστιατόριο αυτό, αλλά τα είπε τόσο πεταχτά, τόσο ανούσια, χωρίς ειρμό.. Δεν πέρναγε η ώρα… Κάπως λιγότερο βαρετή (αλλά όχι πολύ) ήταν η ομιλία της Iwona Blazwick που θέλησε να μας πει για την χρησιμότητα της δημόσιας τέχνης. Ο Florian Schmitt (που δεν είναι τόσο ωραίος όσο φαίνεται στη φωτογραφία του προγράμματος) μίλησε για το Hi-ReS! που πειραματίζεται με τη διαδραστική τεχνολογία. Δε μου είπε τίποτα, εκτός του “It’s not what you look at, it’s what you see”.  H τελευταία ομιλήτρια, η Amelia Showalter, κάπως έσωσε το πράγμα, κυρίως με το μπρίο της βέβαια, λέγοντάς μας για το πόσο σημαντικό είναι να κάνεις Α-Β testings στα πάντα.

Το τρίτο session ήταν σαφώς καλύτερο και μας αποζημίωσε για το προηγούμενο. Ξεκίνησε με το performance του Lee Burton ή κατά κόσμον Λευτέρη Καλαμπάκα. Και μετά ήρθε η πολυαναμενόμενη ομιλία του Ευγένιου Τριβιζά, που είμαι σίγουρη πως δε χρειάζεται συστάσεις. Είχε θερμό χειροκρότημα τη στιγμή που μπήκε και ένα ακόμα πιο θερμό, όρθιο χειροκρότημα όταν τελείωσε. Μίλησε για τη σημασία της φαντασίας στην εκπαίδευση και γενικότερα. “Οι πρωτοπόροι επιστρετεύουν περισσότερο τη φαντασία τους παρά τις γνώσεις τους”, “Μάθαμε τα παιδιά να υπηρετούν την πραγματικότητα αντί να τη δημιουργούν”. Όταν βγουν οι ομιλίες στο σάιτ του TEDx καλό θα ήταν να τη δείτε. Μετά είδαμε τον Δημήτρη Κατσαχνιά που μίλησε για το πώς μπορούμε να έχουμε ηθική στη διαφήμιση και πως μόνο τότε οι διαφημίσεις θα μιλάνε σε όλες τις κουλτούρες. Συνέχισε ο Αλέξανδρος Αβρανός, σκηνοθέτης του “miss Violence” που κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα  για καλύτερη σκηνοθεσία στο Φεστιβάλ Βενετίας, μιλώντας μας λίγο για την ταινία. Η επόμενη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία ήταν από τον Ricky Nierva, σχεδιαστή των βασικών χαρακτήρων στην ταινία “Monster’s Inc” της Pixar. Είναι γνωστή η αγάπη μου για τις ταινίες της Pixar, οπότε είμαι και προκατειλημμένη! “Don’t be intimidated by a blank sheet” μας είπε. Κάντε έστω και μια μουτζούρα και η έμπνευση θα έρθει και η μουτζούρα θα μεταμορφωθεί. Αρκεί να μη το βάλεις κάτω. Μας ζωγράφισε χαρακτήρες από το Up (“Ψηλά στον ουρανό”) και μας έδωσε να καταλάβουμε πόσο μα πόσο μεγάλη σημασία δίνουν στη λεπτομέρεια όταν σχεδιάζουν τις ταινίες. Δεν είναι τυχαίο που είναι όλες τέλειες!

Δείτε πώς μεταμόρφωσε ένα τετράγωνο και έναν κύκλο

Μετά από αυτό πήγα και του ζήτησα αυτόγραφο. Ήθελα να ζητήσω και από τον κ. Τριβιζά αλλά δεν τον βρήκα πουθενά. Θα κάνω update με το αυτόγραφο αργότερα… Κάπου εδώ θα σταματήσω αυτό το ποστ, θα το χωρίσω στα δυο, γιατί γίνεται τεράστιο και δεν το κουμαντάρω! Η συνέχεια σε λίγο….

TEDx Athens, μέρα πρώτη

Μετά την εξαιρετική εμπειρία μας από τα δυο TEDx Καλαμάτας, ήρθε η ώρα να παρακολουθήσουμε και αυτό της Αθήνας. Καιρός ήταν, αφού φέτος είναι η πέμπτη χρονιά που διοργανώνεται!

Ξεκινήσαμε Παρασκευή μεσημέρι από εδώ μια που η πρώτη μέρα ξεκινούσε στις 5.30 το απόγευμα. Φέτος η εκδήλωση έγινε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, έναν πολύ ωραίο χώρο “απλωμένο” σε 6 ορόφους, με θέμα “Αχαρτογράφητα Νερά”.

Η πρώτη μέρα ήταν ωραία και ενδιαφέρουσα, όχι κάτι όμως που να σε κάνει να πεις wow…

Ξεκινήσαμε με ακροβατικά από τους Arial Acrobats. Ακούσαμε τον Roman Krznaric, φιλόσοφο, να μας λέει πως ήρθε η ώρα για μια empathy revolution, επανάσταση συναίσθησης, να μάθουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων, αντίδοτο στη στάση “what’s in it for me” που έχουμε τώρα, κάτι που θα βοηθήσει στην καλύτερη λειτουργία της κοινωνίας μας. Ανάμεσα στα παραδείγματα ήταν το Dialogue in the Dark, όπου ζεις την εμπειρία του να είσαι τυφλός. Κάτι αντίστοιχο είχα πει πολύ παλαιότερα, για την εμπειρία του να περπατάς με καρότσι στο δρόμο. Μετά, σε μια εμφάνιση έκπληξη, ανέβηκε ο Χάρης Ιωάννου (εδώ η περσινή του ομιλία στο TEDx), ένα παιδί που στα 17 του έφτιαξε ένα μεταλλικό εξωσκελετό στην προσπάθεια να βοηθήσει την γιαγιά του η οποία αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα. Μας είπε τι έχει γίνει μέσα σε αυτό τον ένα χρόνο, κατά τον οποίο βραβεύτηκε στο Google Science Fair. Αποφάσισε (για έναν λόγο απολύτως ακατανόητο για εμένα) να ΜΗΝ πάει στο ΜΙΤ που τον ζητούσαν, αλλά να μείνει σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο με αποτέλεσμα να έχει κάνει μιάμιση ώρα μάθημα φέτος… Στη συνέχεια ανέβηκε ο Χρήστος Αλεφάντης από το  Περιοδικό δρόμου Σχεδία, να μας μιλήσει για την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων και το πώς το περιοδικό αυτό βοηθάει τους άστεγους να αποκτήσουν έσοδα, αλλά κυρίως αυτοεκτίμηση. Το πρώτο session έκλεισε η Έλλη Πασπαλά, που αυτοσχεδίασε στη σκηνή.

Στο δεύτερο session είχαμε τον Ιωάννη Τσιώμη και τον Παναγιώτη Τουρνικιώτη, δυο αρχιτέκτονες που μας παρουσίασαν το Re-think Athens, το πρόγραμμα που θα αναδιαμορφώσει την Αθήνα. Μετά ανέβηκε η Υπατία Δούση – Αναγνωστοπούλου από την ΜΚΟ Αποστολή Άνθρωπος. Πώς μια γιατρός και πανεπιστημιακός, μετά από ένα ταξίδι στην Αιθιοπία ξεκίνησε ένα άλλο είδος ταξιδιού, αυτό του εθελοντισμού, δημιουργώντας μια ΜΚΟ με σκοπό τη στήριξη ανθρώπων με ανάγκες. Τη σκηνή μετά πήρε ο Σπύρος Βελληνιάτης, προπονητής μπάσκετ. Είδαμε έναν απλό άνθρωπο, που έδωσε (και δίνει) τα πάντα για να βοηθήσει παιδιά σε υποβαθμισμένες περιοχές. Για να καταφέρει να επικοινωνήσει και να βοηθήσει τα ταλέντα που έβλεπε στο δρόμο, που είχαν έρθει όμως από την Αφρική για παράδειγμα, ασχολήθηκε με την Εθνολογία και την Γλωσσολογία και έμαθε να μιλάει και τις διαλέκτους τους.  Όπως είπε αργότερα στον φίλο μας τον Χρήστο “γίνεται να βλέπεις τον Μότσαρτ και να τον αφήνεις να πεινάει;” Είναι ο άνθρωπος που εντόπισε τον Γιάννη Αντενοκούνμπο που τώρα κάνει διεθνή καριέρα. Επόμενος ήταν ο Alistair Knott, Γλωσσολόγος και Προγραμματιστής, που ερευνά το πώς αποτυπώνεται η γλώσσα στον εγκέφαλο (πώς καταφέρνουμε να φτιάχνουμε προτάσεις και τι συμβαίνει στον εγκέφαλο μας όταν το κάνουμε). Τέλος μας μίλησε και μας έπαιξε πιάνο ο Πάνος Καράν, που έχει ιδρύσει την ΜΚΟ Keys of Change, με μότο “Μπορεί η μουσική ν’ αλλάξει τον κόσμο; Πιστεύουμε ότι μπορεί” και παίζει κλασική μουσική σε απομακρυσμένα μέρη όπως ο Αμαζόνιος, η Σιέρα Λεόνε και η Ουγκάντα.

Το τρίτο και τελευταίο session της ημέρας ξεκίνησε με δυο μαθητές της Τρίτης Λυκείου, τον Γιάννη Μπάτα και τον Μιχαήλ Ταλιάκη. Τα παιδιά αυτά, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος “Εικονική Επιχείριση” έφτιαξαν ένα mobile app, το “My pharmacy”, στο οποίο μπορείς να καταχωρείς τα φάρμακα που αγοράζεις και πότε λήγουν και αυτό σε ειδοποιεί όχι μόνο για το ότι πλησιάζει η λήξη τους, αλλά και το πού υπάρχει δίκτυο συλλογής φαρμάκων κοντά σου, ώστε να τα δώσεις εκεί που υπάρχει η ανάγκη. Να την κατεβάσετε! Συνέχισε ο Τζανέτος Αντύπας, από το ΜΚΟ Πράξις που παρέχει ιατροφαρμακευτική κάλυψη, κοινωνική βοήθεια, ψυχολογική υποστήριξη αλλά και νομική συμβουλευτική σε κοινωνικά και οικονομικά αποκλεισμένες ομάδες σε όλη την Ελλάδα. Στη συνέχεια ακούσαμε τον Κώστας Συνολάκη, Ωκεανογράφο- ερευνητή,  που μας μίλησε για φυσικές καταστροφές όπως τα τσουνάμι. Μετά ανέβηκε στη σκηνή ο Ελληνοαυστραλός εξερευνητής James Castrission. Γράφει το πρόγραμμα πως καταφέρνει συνεχώς να ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και μας το απέδειξε… Αυτός και ένας φίλος του ήταν οι πρώτοι που  διέσχισαν τη Θάλασσα της Τασμανίας με καγιάκ (χωρίς υποστήριξη), αντιμετωπίζοντας τεράστια κύματα, έλειψη τροφής και ύπνου. Και επειδή δεν τους έφτανε αυτό, μετά περπάτησαν από την άκρη της Ανταρκτικής μέχρι το Νότιο Πόλο και ξανά πίσω, και πάλι χωρίς υποστήριξη. Αυτοί και ένας Νορβηγός που ξεκίνησαν μαζί, ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να το κάνουν και πάλι. Μας έδειξε φωτογραφίες και βίντεο και ένα έχω να πω: πρέπει να είσαι λίγο βαρεμένος για να το κάνεις αυτό… Συγγνώμη δηλαδή, αλλά και τις δυο φορές πραγματικά κινδύνεψαν απίστευτα και είναι θαύμα που σώθηκαν… Τέλος μας έπαιξε τζαζ ο Δημήτρης Βασιλάκης.

Ως πρώτη μέρα, ως προθέρμανση ας πούμε, δεν ήταν καθόλου άσχημα. Στα διαλείμματα είχε καφεδάκι, μπισκότα και κουλουράκια και μπύρα, αλλά το φαγητό ήταν μάλλον ανύπαρκτο, με κάτι σαντουιτσάκια που δεν τα είδα ποτέ και κάτι σουβλάκια με ωμά λαχανικά (που καταλαβαίνετε πως ενθουσιάσαν τους πάντες…). Τουλάχιστον μας έδωσε την δικαιολογία να βγούμε μετά με τους φίλους μας για φαγητό και να συνεχίσουμε εκεί την καλοπέραση!!!

(Οι φωτογραφίες είναι πολύ κακής ποιότητας καθώς είναι από το κινητό μου, αλλά είμαι απόλυτα σίγουρη πως αν θέλετε θα βρείτε ωραιότατες φωτογραφίες από το event. Και βέβαια σε λίγο καιρό θα έχουν ανέβει και τα βιντεάκια να δείτε και μόνοι σας.)

TEDx Kalamata Brave New World Day 2b

Στο διάλειμμα άκουγα από παντού κόσμο να λέει πως η σημερινή ημέρα αξίζει πραγματικά και είναι καλύτερη από τη χθεσινή. Δε νομίζω πως δεν άξιζε η προηγούμενη μέρα, ούτε πως οι ομιλίες που ακούσαμε δεν ήταν αξιόλογες. Νομίζω πως ο κόσμος περίμενε περισσότερα από κάποιους, όπως από τον κ. Μπένο, και έμεινε με την άσχημη εντύπωση της τελευταίας ομιλίας. Ενώ τώρα, όλες οι ομιλίες ήταν καλές και αν προσθέσουμε και τον απίστευτο χώρο στον οποίο βρισκόμασταν εκείνη τη στιγμή, μπορώ να καταλάβω γιατί η σύγκριση ήταν υπέρ της σημερινής ημέρας.

Ο πρώτος ομιλητής του δεύτερου μέρους ήταν ο Φώτης Αντωνόπουλος, επικεφαλής καινοτομίας της ATCOM SA και ιδρυτής του oliveshop.com. Θέλησε να μας εξηγήσει τι στο καλό είναι η Τεχνολογία. Η ομιλία του είχε πολύ γέλιο και ήταν η πιο geeky ομιλία που ακούσαμε. Ακόμα και αν δεν είχε πει τίποτα αξιόλογο, θα είχε την αμέριστη προσοχή και συμπαράστασή μου μόνο και μόνο επειδή είδα στην προβολή τον Gene Rodenberry, το Star Trek και τον Sheldon. Και είδαμε πως ολα τα γκατζετάκια που κάποτε ήταν επιστημονική φαντασία τώρα είναι πραγματικότητα.

Φώτης Αντωνόπουλος

Ο δεύτερος ομιλητής ήταν ο Κώστας Πολυχρονόπουλος. Ένας άνθρωπος που παρά τις προσωπικές του δυσκολίες έκανε πράξη το όραμά του για τον “Άλλο Άνθρωπο” και έχει δημιουργήσει την Κοινωνική Κουζίνα, σιτίζοντας 3000 άνεργους. Βγαίνει με το κουζινάκι του στο δρόμο, φτιάχνει φαγητό με υλικά δικά του ή που έχουν προσφέρει διάφοροι και το δίνει σε περαστικούς. Όχι μόνο σε άνεργους και άστεγους. Θέλει όλοι να πάρουν ένα πιάτο φαγητό γιατί αυτό που κάνει δεν είναι φιλανθρωπία ή ελεημοσύνη. Είναι αλληλεγγύη. Και αυτό που ζητάνε οι άνθρωποι περισσότερο απ’ όλα είναι η επικοινωνία, που επιτυγχάνεται όταν μοιραζόμαστε όλοι μαζί ένα πιάτο φαγητό. Σας προτείνω να διαβάσετε περισσότερα για αυτόν τον άνθρωπο, γιατί η ιστορία του πραγματικά με άγγιξε. Και να βοηθήσετε όσοι μπορείτε.

Κώστας Πολυχρονόπουλος

Τελευταία ομιλία ήταν από τον Κώστα Μάλλιο, αντιπρόεδρο της Intellectual Ventures και ιδρυτικό στέλεχος του PJ Catalyst, ενός ελληνικού επενδυτικού οργανισμού που χρηματοδοτεί μεγάλες ιδέες και επιχειρηματίες στην Ελλάδα. Θέλησε να μας πει πως ακόμα και μέσα στην κρίση υπάρχουν δουλειές και ευκαιρίες, αρκεί να ξέρεις που να κοιτάξεις, και να μας δώσει μερικές ιδέες. Καλή προσπάθεια, αλλά σε λάθος κοινό θεωρώ. Πολύ ωραία η ομιλία του και πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά πολύ αμφιβάλλω πως υπήρχε έστω και ένας στο κοινό που να είχε τις γνώσεις να εφαρμόσει αυτά που μας είπε. Και θεωρώ πως η πλειοψηφία του κόσμου (αν όχι όλοι), φεύγοντας, δεν είχε εμπνευστεί βλέποντας τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας με τις διάφορες εφαρμογές που χρειάζονται οι ηλικιωμένοι, αλλά είχε κολλήσει στο χάπι που καταπίνεις και σε ρουφιανεύει στην κόρη σου αν πήρες όλα σου τα φάρμακα ή όχι…

Κώστας Μάλλιος

Κλείνοντας έχω να πω πως το TEDx Kalamata 2013 ήταν μια εξαιρετική διοργάνωση, μια καλοδουλεμένη και εμπνευσμένη δουλειά, και θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα που δούλεψε για αυτή. Θεωρώ πως και ο Δήμος θα έπρεπε να τη στηρίξει περισσότερο, γιατί είναι ένας θεσμός που πρέπει να κάνει περήφανη την πόλη μας και που την αναδυκνύει σε κέντρο πολιτισμού, διανόησης και επιχειρηματικότητας. Χάρηκα πολύ που το παρακολουθήσαμε και περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο!

Κλείνει και η δεύτερη μέρα