Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τα ταξίδια μας

Τόκυο: τα ηλεκτρονικά παιχνίδια

Όταν ήμουν στο Λύκειο, μετά το σχολείο πηγαίναμε σε μαγαζί με ηλεκτρονικά (ουφάδικα, μπλιμπλίκια, πακ μαν, πολλές λέξεις είχαμε για τα μαγαζιά αυτά ε; ). Είχα ταΐσει κάμποσα δεκάρικα το τέτρις, το πακ μαν, αλλά και το double dragon και άλλα παρόμοια. Υπήρχαν κάμποσα τότε και όλοι πηγαίναμε, σιγά σιγά όμως αυτά τα μαγαζιά χαθήκανε. Δεν είμαι σίγουρη τι έφταιξε. Ίσως οι διάφορες παιχνιδομηχανές, ίσως ο μεγάλος ντόρος με τα “φρουτάκια”…

Στο Τόκυο λοιπόν η μόδα αυτή όχι απλώς δεν έχει περάσει, αλλά γίνεται και χαμός! Τεράστια πολυόροφα καταστήματα γεμάτα τέτοια παιχνίδια. Και γεμάτα και κόσμο. Όχι μόνο μικρούς, αλλά και μεγάλους. Σχολάνε από τη δουλειά και πάνε εκεί να ξεσκάσουν ας πούμε. Γενικά απ’ ό,τι έμαθα τους αρέσει να διασκεδάζουν έξω από το σπίτι τους. Μπορεί να έχουν παιχνιδομηχανή στο σπίτι, αλλά θα προτιμήσουν να βγουν έξω να παίξουν.

Φυσικά δε χάσαμε ευκαιρία, σε όλους μας αρέσουν πολύ αυτά τα παιχνίδια! Περάσαμε κάμποση ώρα μέσα σε τέτοια μέρη, με μεγάλη χαρά!!!

Συνήθως ο ένας όροφος (τουλάχιστον) έχει ufo catchers. Αυτά με τη δαγκάνα… Δεκάδες τέτοια δαγκανομηχανήματα, με ό,τι μπορείς να φανταστείς μέσα. Από φιγούρες μέχρι πετσέτες και από λούτρινα μέχρι ακουστικά. Κάτι λιγότερο από 1 ευρώ η φορά κοστίζει και είναι ολόκληρη επιστήμη το να πιάσεις κάτι. Μπορεί να αποφασίσεις πως θες κάτι συγκεκριμένο ή μπορεί να κάνεις τη βόλτα σου και να δεις αν υπάρχει κάτι που πιστεύεις πως θα το κερδίσεις εύκολα (γιατί κάποιος άλλος τα παράτησε πριν από σένα). Δεν περιμένεις φυσικά να πιάσεις το αντικείμενο με τη δαγκάνα, αλλά πρέπει να τη χρησιμοποιήσεις για να το σπρώξεις και να πέσει με τη βαρύτητα. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως γι’ αυτό να είναι τόσο γνωστά στο Τόκυο τα alien από το Toy story… Γιατί ήταν μέσα στη Δαγκάαααναααα.

Εδώ ο Στιούαρτ εξηγεί στην Ιωάννα την τεχνική:

Μετά οι άλλοι όροφοι έχουν διάφορα ηλεκτρονικά. Η πλειοψηφία ίσως είναι παιχνίδια ρυθμού. Πώς είναι το guitar hero? Κάπως έτσι. Ρυθμός στα πόδια, ρυθμός στα χέρια, ρυθμός με κιθάρα, πιάνο, ρυθμός μέσα σε μηχανήματα που θυμίζουν πλυντήρια… Τους βλέπεις να παίζουν και είναι τόσο γρήγροι που δε βέπεις σχεδόν τα χέρια τους.

(αυτό που είναι σαν πλυντήριο ήταν το αγαπημένο μου…)

Κάποια καταστήματα έχουν ορόφους που είναι αποκλειστικά και μόνο για κορίτσια. Αν είσαι αγόρι και μόνος, δεν πατάς εκεί. Αν σε συνοδεύει κορίτσι, άντε καλά στο επιτρέπουμε. Οι όροφοι αυτοί είναι ροζ και έχουν μέσα πάρα πολλά μηχανήματα που βγάζεις φωτογραφίες. Πάνε τα κορίτσια με το αγόρι τους ή με τις φίλες τους και βγάζουν φωτογραφίες στιγμής και γελάνε. Έχει και στολές αν θες, να βγάλεις τη φωτογραφία ντυμένη άνιμε…

Υπάρχουν και τα άλλα, αυτά τα μηχανηματάκια που βάζεις 200 γιεν (κάτι λιγότερο από 2 ευρώ) και σου βγάζουν ένα πλαστικό μπαλάκι που περιέχει κάτι. Είναι γεμάτο το Τόκυο τέτοια. Ανάλογα πού βρίσκεσαι, έχει και άλλο περιεχόμενο στα μπαλάκια. Αν είσαι σε κατάστημα με άνιμε, έχει φιγούρες από άνιμε, αν είσαι σε πολυκατάστημα έχει μέχρι και ρολόγια, αν είσαι σε παιχνιδάδικο έχει αντίστοιχα παιχνίδια. Μέχρι και σε οδοντιατρείο είδαμε να έχει τέτοιο… Περιμέναν τα παιδάκια να μπουν μέσα, να μην έχουν να πάρουν και ένα μπαλάκι με μίνιον;;;

Εδώ λοιπόν οι γιαπωνέζοι περνάνε την ώρα τους παίζοντας. Υπάρχουν παντού και άλλου είδους παιχνιδάδικα, που είναι κυρίως τζόγος. Τα λένε “πατσίνκο”, γιατί όταν κερδίζεις κάνει “πατσίνκ!” Είναι αντίστοιχα με τους δικούς μας κουλοχέρηδες και είναι επίσης γεμάτα κόσμο. Τα πατσίνκο είναι πολύ πιο γκλάμορους και γυαλιστερά γενικά.

Από τη μια θα ήθελα να είχαμε κι εδώ μπλιμπλίκια ξανά, να πηγαίνει κανείς να ξεδώσει ρίχνοντας ξύλο στο Τέκεν ή παίζοντας με το ρυθμό στα πλυντήρια 🙂 Από την άλλη όλη αυτή η πλαστικούρα, ο τζόγος, η φασαρία, τα χρώματα, είναι ενοχλητικά…

Τόκυο: ο κόσμος

Περισσότερο απ’ όλα νομίζω μας έκανε εντύπωση ο λαός. Οι Ιάπωνες είναι πολύ διαφορετικός λαός από εμάς.

1. Οι πόλεις τους είναι πεντακάθαρες! 15 εκατομμύρια ζουν στο Τόκυο, δεν βλέπεις ούτε ένα σκουπίδι πουθενά! Και υπόψιν, δεν έχουν σκουπιδοντενεκέδες στο δρόμο (μεγάλη ιστορία το γιατί). Αν έχουν σκουπίδι το κρατάνε πάνω τους μέχρι να πάνε σπίτι ή να βρουν κάπου σκουπιδοντενεκέ. Δεν υπάρχει γκράφιτι πουθενά. Είδα μέχρι και το εξής απίστευτο: πώς είναι στους ουρανοξύστες αυτοί που καθαρίζουν τα τζάμια; Τέτοιο πράγμα, αλλά καθάριζαν ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ του ουρανοξύστη γύρω γύρω!!

2. Είναι εξαιρετικά ευγενικοί. Όλοι με χαμόγελο θα σου πουν ευχαριστώ πολύ πάντα. Δεν είδαμε υπάλληλο που να είναι μουρτζούφλης ή να βαριέται που ζει ή που να μην είναι εξυπηρετικός. Γενικά ήταν όλοι ιδιαίτερα εξυπηρετικοί.

3. Δεν μιλάνε αγγλικά, αλλά υπάρχουν παντού πινακίδες και στα αγγλικά, μπορείς δηλαδή να κυκλοφορήσεις σχετικά άνετα. Όπου υπήρχαν πολλοί τουρίστες πάντα θα έβρισκες υπάλληλο που να μιλάει αγγλικά (λιγότερο ή περισσότερο καλά..). Και στα άλλα μέρη όμως, ακόμα και αν δε μίλαγαν γρι αγγλικά, κάπως προσπαθούσαν να συνεννοηθούν.

4. Δεν θέλουν να ενοχλούν τους γύρω τους. Κάνουν πολλή ησυχία, στο μετρό υπάρχουν ανακοινώσεις που ζητάνε από τον κόσμο να βάλει το κινητό του στο αθόρυβο και να μη μιλάει στο κινητό γενικά. Η μόνη ώρα που θα τους δεις έτσι να μιλάνε λίγο πιο δυνατά είναι το βράδυ, γυρνώντας από τη δουλειά, μετά το ποτάκι!

5. Δουλεύουν πάρα πολλές ώρες. Γι’ αυτό και ξεσκάνε μετά τη δουλειά με ποτάκι ή παιχνίδια ή καραόκε ή κάτι τέλος πάντων. Το νορμάλ είναι 60 ώρες την εβδομάδα. Βγήκε νόμος που απαγορεύει να δουλεύουν πάνω από 80 ώρες την εβδομάδα… Είναι συχνό να τους βλέπεις να κοιμούνται μέσα στο μετρό. Στις στάσεις του μετρό ακούγεται μουσική (διαφορετική εδώ κι εκεί) για να καταλαβαίνουν και να ξυπνάνε στη στάση τους.

6. Οι γυναίκες αν κάνουν παιδιά αφήνουν τη δουλειά τους ακόμα και τώρα, αν και στη δική μας γενιά πια έχει αρχίσει να αλλάζει αυτό. Αλλά πού να έχεις παιδί και να δουλεύεις τόσο…

7. Δεν υπάρχει εγκληματικότητα. Καθόλου. Μπορείς να πας για φαγητό, να αφήσεις το κινητό, την τσάντα, τον υπολογιστή σου πάνω στο τραπέζι για να πας τουαλέτα και όταν γυρίσεις θα είναι ακόμα εκεί. Δεν κινδυνεύεις να σε κλέψουν πουθενά. Δε θα σε εξαπατήσουν. Πχ πας σε μουσείο, βγάζεις εισητήριο και δε το ελέγχει κανείς μετά, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση γιαπωνέζος να κλέψει και να μπει τσάμπα

8. Τρώνε για πρωινό ψάρι με ρύζι, τρώνε μεσημεριανό στις 12 και βραδινό στις 6. Η διατροφή τους έχει φυσικά πολύ ρύζι, το οποίο το χρησιμοποιούν ακόμα και για τα γλυκά τους (το κάνουν σαν ζυμαράκι), έχει νουντλς (που και αυτά είναι από ρύζι αν δεν κάνω λάθος) και έχει και αρκετό ψάρι. Όχι ωμό όπως έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Έχουν και το σούσι με το ωμό ψαράκι (αν και πολύ από αυτό δεν είναι πραγματικά ωμό, είναι καπνιστό, μαριναρισμένο κλπ), αλλά σε γενικές γραμμές όλα είναι ψημένα με κάποιο τρόπο. Τρώνε και κρέας, αλλά λίγο.

9. Έχει ΠΑΡΑ πολύ κόσμο παντού. Δεν έχω δει πουθενά αλλού τόσο κόσμο. Οι διαβάσεις τους μπορεί να είναι και 10 μέτρα πλάτος, δεν ξέρω. Στη φωτογραφία από κάτω συγκρίνετε το αυτοκίνητο με τη διάβαση. Παθαίνεις ένα σοκ.

10. Βλέπεις παντού γύρω σου ψηλά κτήρια. Μπορεί το χαμηλότερο να είναι 10 όροφοι ας πούμε. Να φανταστείτε πως στο κτήριο που είναι η Cookpad έχει 4 διαδρόμους με ασανσέρ. Ο πρώτος είναι ασανσέρ για τους ορόφους 2-11 (ο 1 είναι το ισόγειο παντού), ο δεύτερος από το 12-21 κλπ

11. Στους κεντρικούς δρόμους όλα αυτά τα τεράστια κτήρια έχουν πάνω τους διαφημίσεις. Αφίσες, βίντεο, παθαίνεις ένα overdose χρώματος και εικόνας

 12. Η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών που δουλεύουν φοράνε μαύρο παντελόνι και λευκό μακρυμάνικο πουκάμισο. Βλέπεις και αρκετές γυναίκες αντίστοιχα με λευκό πουκάμισο και μαύρη φούστα πχ. Γενικά ντύνονται συντηριτικά σχετικά, δε βλέπεις σορτς ή κοντομάνικα παρά σπάνια (τιραντάκι σχεδόν ποτέ). Δε τους αρέσει να τους βλέπει ο ήλιος. Κυκλοφορούν στον ήλιο με ομπρέλα!

13. Αποφεύγουν την επαφή με τους άλλους. Δεν ακουμπιούνται δηλαδή. Εγώ τους αγκάλιασα όλους φεύγοντας και νομίζω έπαθαν λίγο σοκ!

14. Από την Ελλάδα ξέρουν 3 περιοχές: Την Αθήνα, τη Σαντορίνη και τη Μύκονο. Τέλος. Όποιον και αν συναντήσαμε είτε μας είπε “α έχω πάει στη Σαντορίνη/Μύκονο” ή “το όνειρό μου είναι να πάω στη Σαντορίνη/Μύκονο”. Για τα υπόλοιπα δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν είναι ένας λαός ευγενικός, ήρεμος, ήσυχος, τίμιος, που σέβεται τους κανόνες αλλά και τους συνανθρώπους τους. Πιστεύω πως αν έρθουν στην Ευρώπη (και πόσο μάλλον στην Ελλάδα) θα νομίζουν πως ήρθαν στους βάρβαρους…

Ταξίδι στην Ιαπωνία

Με τη συνεργασία που κάναμε με την Cookpad μου είχαν πει πως θα με καλέσουν να πάω στο Τόκυο να γνωρίσω το γραφείο εκεί και όλους τους ανθρώπους. Το ταξίδι στην Ιαπωνία ήταν πάντα κάτι που ήθελα και φυσικά το περίμενα με ανυπομονησία. Κανόνισα να πάμε μόλις τελείωσαν τα παιδιά το σχολείο (ευτυχώς τελείωσαν πολύ νωρίς φέτος), έτσι ώστε να μπορούμε να πάμε οικογενειακώς. Τα παιδιά είναι μεγάλοι φαν των άνιμε και πέταξαν στα σύννεφα όταν είπαμε πως θα πάμε! Τέτοιο μεγάλο ταξίδι δε το κάνεις για 3 μέρες, οπότε το κάναμε για 11 (από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο. Χωρίς τις ώρες ταξιδιού ήταν 8 1/2 μέρες). Στην πορεία βέβαια, λίγο πριν φύγουμε, κατάλαβα πως το “να γνωρίσεις το γραφείο” σήμαινε 5 μέρες φουλ training, άρα θα έπρεπε ο Κωνσταντίνος να γυρίζει μόνος του με τα παιδιά στο Τόκυο για κάμποσες ώρες. Ευτυχώς όμως ήμασταν πολύ τυχεροί και βρισκόταν στο Τόκυο ο Στιούαρτ, συνάδελφος και καλός φίλος, που το γνωρίζει και το αγαπάει, άρα μπορούσε να μας πει και προτάσεις, αλλά και να συνοδεύσει και να κρατήσει παρέα στον Κωνσταντίνο.

Έκανα φυσικά την έρευνά μου, αλλά δεν είναι και εύκολο πράγμα να οργανώσεις τέτοιο ταξίδι όταν δε γνωρίζεις τίποτα. Ακόμα και σελίδες στα αγγλικά που έβρισκα (πχ για εκδρομές λίγο πιο έξω), δεν ήμουν σίγουρη για τις πληροφορίες και αν τις καταλάβαινα σωστά.

Πήγαμε και ήρθαμε με Turkish arlines γιατί είχαμε εξαιρετική εμπειρία στο προηγούμενο ταξίδι μας, ήταν η πιο σύντομη πτήση (μόνο 16 ώρες σύνολο (!!!) ) και γιατί τα εισητήρια μας βγήκαν αρκετά φτήνα (αν αναλογιστείς πως μιλάμε για Ιαπωνία δηλαδή). Οι ώρες ήταν απίστευτα πολλές, το ταξίδι πολύ κουραστικό, βιώσαμε και το jet lag μας, αλλά περάσαμε ωραία. Και τώρα, ξύπνια από τις 4.30 το πρωί, είπα πως είναι η ώρα να ξεκινήσω να καταγράφω το τι ζήσαμε και τι είδαμε!

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ιταλία

Μέρος δεύτερο

Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

####################################################
Ημέρα 7
Ημέρα ξεκούρασης
Στο χωριουδάκι Bussana, μερικά χιλιόμετρα μετά το Σαν Ρέμο
sanremo2

Δεν μας έχει κάτσει ούτε μία φορά να μπορέσουμε να βουτήξουμε στην θάλασσα για ένα μπανάκι. Σήμερα που δεν έχουμε ποδήλατο, έχει τόσο κακό καιρό που οι παραλίες είναι άδειες.

Εδώ ο Παναγιώτης και ο Χρήστος κατσιάζουν ένα 500αράκι χρησιμοποιόντας το ως στήριγμα για να ξεκουραστούν.
sanremo

####################################################
Ημέρα 8.
Μας κυνηγάει καταιγίδα. Έχουμε 150 χιλιόμετρα, και αισθανόμαστε εξαντλημένοι, παρότι ξεκουραστήκαμε μία μέρα. Αποφασίζουμε να μην κάνουμε 150χλμ με καταιγίδα, αλλά να πάρουμε το τρένο.
Φτάσαμε στη Γενοβα. Αφησαμε τις τσάντες στο δωμάτιο και τρεξαμε να βγάλουμε τελείως τουριστικές φωτογραφίες και στα τρία μέρη της πολης που μπορείς να βάλεις φωτογραφίες.
genova1

(Αν θελω να γινω κακουλης, θα πω οτι μετά φύγαμε από εκεί, γιατί μύριζε λίγο άσχημα. Αλλά φύγαμε γιατί ετοιμαζόταν να ξαναπιάσει βροχη ).

genova2

Τεράστια η πολη.
Αύριο έχουμε 120χλμ με 2400 υψομετρικά. Ουπς.

####################################################
Ημέρα 9
Ή μέρα ξεκίνησε από την Γένοβα με συννεφιά και απίστευτο αέρα (κόντρα βεβαίως βεβαίως. Κόντρα αέρα στην ανηφόρα). Μία δυο φορές που ο δρόμος πέρναγε κοντά από την παραλία μας πιτσίλισε ο αφρός από τα κύματα ( τα γυαλιά μου θάμπωσαν)
beforestorm

Η φωτογραφία μπροστά από τον φάρο του Ράπαλο
rapalo

Κάπου 20 χιλιόμετρα πριν την La Speggia, είδαμε αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο (είχε και λαμπάκια) φτιαγμένο από χαλασμένα ποδήλατα.
biketree
Από ότι μάθαμε μετά, τα ποδήλατα αυτά τα είχε παρασύρει όλα μία πλυμήρα (φαντάζομαι μεγάλη), στις 25/10/2011
“that unfortunately is a bad memory for our city. those are the bicycles recovered from the flood of 10/25/11”

Στο τέλος της διαδρομής όμως ο καιρός έφτιαξε. ( Και σήμερα που φτάσαμε νωρίς και έχει και καλό καιρό, δεν έχει παραλία).
Χτυπησαμε ένα ντονερ να μας ανοίξει η όρεξη και θα ετοιμασουμε μία κατσαρόλα μακαρόνια και τρεις μοσχαρισιες για να στανιαρουμε.
Ή πιο δύσκολη (υψομετρικά) μέρα τελικά έφυγε σαν παιχνίδι, και φτάσαμε στο τόπο διανυκτέρευσης (το λιμάνι La Speggia) αρκετά νωρίς ώστε να βάλουμε μπουγάδες.

####################################################
Ημέρα 10

Τέρμα οι παραλίες.
10η μέρα, ευκολακι, και είχα προγραμματίσει και λίγα χιλιόμετρα νομίζοντας ότι θα περάσουμε πολύ ώρα στην Πιζα (το πιο γνωστό από τα μέρη όλου του ταξιδιού) .
Μετά τα πρώτα 45 χλμ στρίψαμε και φύγαμε από την παραλία. Στο 70 φτάσαμε στην Πιζα, όπου ακουσαμε και για πρώτη φορά ελληνικά μετά από την Βαρκελώνη. Βγαλαμε τις παραδοσιακές φωτογραφίες, γελασαμε με τον χιλιάδες κόσμο που έβγαζε τις ίδιες φωτογραφίες, και συνεχίσαμε.
piza1

Λοιπόν, τα παλια σπίτια δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει την Πιζα φτιάχνουν μία πολύ πιο όμορφη εικόνα από την κλασσική του κεκλιμένου πύργου.
piza2

Συνεχίζουμε μέσα από την πανέμορφη Τοσκανη, με τους δρόμους να είναι σκεπασμένοι με πεύκα (ομορφιά απίστευτη)
toskani

Ααα, και μην ξεχάσω. Χιλιάδες ποδήλατα κούρσες. Μέσα σε 20 λεπτά μετρησα 121 ποδηλατα να έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Απλά για προπόνηση.

Προχωράμε για το μέρος της διανυχτέρευσης, την Σάντα Μαρία Α Μόντε. Η Σαντα Μαρία Α Μοντε (Santa Maria A Monte) είναι μία διευρυμένη κοινότητα στην Τοσκανη, κοντά στην Πιζα. Περιλαμβάνει ένα λόφο (παλιά στρατηγικής σημασίας) και τρία μικρά χωριά στους προποδες του λόφου.
Δεν είναι διάσημη, είναι και το σαν τα Φιλιατρά αλλά χωρίς τον πύργο του Άιφελ.
Και αν δεν καθόταν έτσι η τύχη, δεν θα το είχες ακούσει ποτέ. Ο Παναγιωτης και ο Χρηστος όμως είπαν να πάμε μέχρι εκεί, να φάμε ένα παγωτό και να το δούμε πριν έρθουμε για ύπνο.
Και ενώ τρώγαμε το παγωτό μας ακούμε να παίζει η μπάντα του χωριού . Και λέμε, κάτσε να δούμε τι γίνεται.
Τι γίνεται λοιπον. Μία φορά τον χρόνο, στις 18 Ιουνιου, έχουν στο χωριό ένα δικό τους φεστιβάλ. Ντύνονται με ρούχα διαφόρων εποχών, και κανουν μία παρέλαση μετά μουσικής, δείχνοντας τα σημαντικότερα στοιχεία της ιστορίας του χωριού.
Μέσα σε αυτά: το 1956 τον ερχομό της τηλεόρασης, τους πανκ, τους χιπιδες, τους ροκαμπιλιδες, τα τσαρλεστον, τις πολιτικές συλλήψεις, αλλά και πιο παλιά, μεσαιωνικά και άλλα. Τις ρουγες με τις γυναίκες του χωριού να κουτσομπολευουν, τους άντρες να παίζουν χαρτιά, βεσπες, παλια ιταλικά αυτοκίνητα, ότι μπορούσαν να θημηθουν για το χωριο τους.
Αναπαντεχο
Αναπάντεχο και μας έκανε να φύγουμε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά
santa1

santa2

santa3
#######################################################
Ημέρα 11
Ως ο εντεταλμένος ιχνηλάτης της ομάδας (αυτός που έχει το navigation) διαρκώς κοιτάζω πίσω μου να σιγουρευτώ ότι έρχονται οι άλλοι. Σήμερα σε κάποια φάση, γύρισα πίσω και είδα να με ακολουθούν αλλά ποδήλατα, διαφορετικα.
art-cycles

Και επειδή τα ποδήλατά μας είναι κουλτουριάρικα, σήμερα μας πήγαν στην Φλωρεντία.
1) πήξιμο στους τουρίστες. Απίστευτα. Δεν θυμάμαι να έχω δει πιο πολλούς (ολοφάνερα) τουρίστες. Και δεν εννοώ σε ένα μνημείο (και στον πύργο της Πίζας ήταν πήχτρα) αλλά σε μία ολόκληρη (μεγάλη) περιοχή. Μιλιούνια.
2) όχι δεν μπήκαμε με τα ποδήλατα στο Ουφιτσι. Δεν δοκιμασαμε καν. Ότι είδαμε απ’ έξω .
3) πολύ όμορφη πόλη. Θα ξαναπήγαινα.
florentia1
florentia2
florentia3
florentia4

Κάποια χιλιόμετρα έξω από την Φλωρεντία, και αφού ανεβήκαμε την ανηφόρα της ημέρας, μας έπιασε βροχή. Ο Παναγιώτης ενθουσιάστηκε. Νομίζω ότι δεν τον έχω δει πιο χαρούμενο (photo to be inserted here).

Χαθήκαμε λίγο (ένας δρόμος που είχαμε στο navigation είχε πλυμμηρίσει πριν από καιρό και δεν λειτουργεί πλέον). Τελικά δεν τον χρειαζόμασταν (από ότι κοίταξα μετά, ήταν στον σχεδιασμό γιατί μας γλίτωνε ένα λόφο με 200 υψομετρικά).
Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης μου τράβηξε μία φωτογραφία που αγάπησα
in-the-rain

(Και μάλλον θα κάνουμε και τα 120 αύριο υπό βροχή)

#######################################################
Ημέρα 12
Προτελευταία μέρα στην Ιταλια.
39 χιλιόμετρα από την Περουτζια, 31 χλμ από τον προορισμό μας για σήμερα, κάτω από μία γέφυρα, περιμένοντας να περάσει ή μπορα
vroxi2

Κάναμε τα 30 από τα 120 σημερινά χιλιόμετρα σε ανηφόρα με πολύ βροχή.
Και μετά ο καιρός μας έκανε την χάρη να μας αφήσει να βγούμε μία βόλτα στο Gubbio να δούμε την μεσαιωνική πόλη
goubio

Αύριο βουρ για Ανκονα
#######################################################
Ημέρα 13

karavi2
Και κάπως έτσι, 1293 χιλιόμετρα και 15072 υψομετρικά αργότερα φτάσαμε στο ποδηλατικό τέλος του ταξιδιού. Παρ’ οτι ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να φτάσουμε στην Καλαμάτα, τελικά δεν θα κάνουμε το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής (Πάτρα – Καλαμάτα) λόγω ζημιών, ζέστης και κούρασης . (Συν το γεγονός ότι αυτή τη διαδρομή την έχω ξανακάνει πέρισυ, και δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα να κάνεις στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ πιο όμορφοι, και ήσηχοι, δρόμοι) .
Το μυαλό χρειάζεται λίγο καιρό για να αφομοιώσει όλα όσα είδαμε, και να μπορώ να βρω τις πιο έντονες αναμνήσεις, αλλά μπορώ να πω από τώρα αυτά τα δύο πράγματα:
Α) μέσα σε 13 ημέρες ζήσαμε εμπειρίες πολλών μηνών. Αρκετές φορές βρεθήκαμε να λέμε “πότε έγινε αυτό? Μου φαίνεται σαν να ήταν ένα μήνα πριν” για κάτι που έγινε το ίδιο πρωινό.
Β) η καλή παρέα είναι το παν. Χωρίς τους συμποδηλάτες μου θα τα είχα παρατήσει και ακόμα και αν είχα συνεχίσει, θα είχα χάσει τα μισά από τα πράγματα που είδα και έζησα. Σας ευχαριστώ Παναγιώτη και Χρήστο
####################################################

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ισπανία και Γαλλία

Μέρος πρώτο
Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

############################
Ημέρα 0.5
Μερικές μέρες πριν αρχίσει το ταξίδι, φτάνω στην Βαρκελώνη, μόνος. Συναρμολογώ το ποδήλατο στο αεροδρομιο και ξεκινάω για να κάνω τα 100 χιλιόμετρα μέχρι το Saint Hillari.
Πρώτη φωτογραφία του ταξιδιού, στα βουνά της Girona.
breda

############################
Ημέρα 1
Ξεκίνημα χωρίς τον Παναγιώτη και τον Χρήστο, τους οποίους θα συναντήσω στο μέρος της πρώτης διανυκτέρευσης
Κατεβαίνοντας τα βουνά της Girona βλέπω μπροστά μου μία εικόνα για card postal. Χωριό Osor στην Girona.
osor

Μου σπάζει η αλυσίδα, αλλά για καλή μου τύχη κάνω την κατάβαση μαζί με τον Torbjorn ο οποίος έχει μαζί του μία έξτρα αλυσίδα. Βάζω την αλυσίδα του και συνεχίζω.
############################
Ημέρα 2
Στην La Jonquera , λίγο πριν ανεβουμε τα πυρηναια για να περάσουμε στην Γαλλια.
pirinaia

Περάσαμε τα σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας, ανεβαίνοντας τα Πυρηναία (δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Έχει μικρή κλίση για μεγάλη απόσταση).

Στο τέλος της ημέρας καταλήξαμε στην Ναρμπόν, η οποία φαντάζομαι ότι είναι πολύ όμορφη. Το φαντάζομαι, γιατί δεν την είδα. Μόλις πήγαμε στο σπίτι που διανυκτερεύσαμε, μπήκα να κάνω ένα ντουζ πριν βγούμε έξω, και βγήκα από το ντουζ τρέμοντας από το κρύο (ενώ έξω είχε ζέστη). Ο Παναγιώτης μου αγόρασε ένα θερμόμετρο, και είδαμε ότι ο πονόλαιμος είχε μετατραπεί σε 38 βαθμούς κελσίου. Πέρασα το απόγευμα ξάπλα, σκεφτόμενος ποιό είναι το πιο κοντινό αεροδρόμιο για να γυρίσω σπίτι μου.

############################
Ημέρα 3
Στο τραίνο. Στην Αρλ. Στον Ροδανό, και στις καλαμιές
Ο πυρετός την νύχτα έφτασε το 39. Δεν έλεγε να κάνω 120χλμ, και (προς χαρά και των υπολοίπων που είχαν ταλαιπωρηθεί λίγο με τα πηρηναία την προηγούμενη) πήραμε το τρένο.
arl

Και τελικά, ελέω πυρετού, απεργιών στα τρένα και των συμποδηλατων μου (που δεν με άφησαν να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω σπίτι όταν είχα απογοητευτεί από τον πυρετό) τα κάναμε και σήμερα τα χιλιομετρακια μας. Και περασαμε μέσα από την Αρλ και δίπλα από τις εκβολές του Ροδανου ποταμού που ξεκινάει από τον Ροδανο παγετώνα δίπλα στην Γενευη και κατεβαίνει 800 χιλιόμετρα μέχρι την Μεσόγειο.
train

Α) είμαι καλύτερα επάνω στο ποδήλατο παρά κάτω. Μόλις κατεβαίνω από το ποδήλατο με χτυπάν τα συμπτώματα του κρυώματος. Επάνω στο ποδήλατο τα ξεχνάω.
Β) συνεχίζουμε
Γ) γιατί όταν είσαι στο ποδηλατο όλοι οι άνεμοι είναι πάντα κόντρα?

############################
Ημέρα 4
Από την Αρλ, στην Λα Σιοτατ.

Για τουλάχιστον 8χλμ έξω από την Αρλ η διαδρομή μας ήταν σε έναν πανέμορφο δρόμο ανάμεσα σε πλατάνια.
platania

Λίγο πριν την Μασσαλία
to-massalia

Μου πήρε λίγο να το μάθω αλλά το Garmin μας έφερε στα αξιοθέατα.
massalia
(Ευχαριστούμε πολύ πολύ την Actionitems.gr για την βοήθειά τους)

Ως γνωστός ποδοσφαιρόφιλος (εδώ όσοι με ξέρουν γελάνε), όταν έφτασα στην Μασσαλία, έμαθα ότι γίνεται Euro. Αφού μου εξήγησαν ότι δεν μιλάν για το νόμισμα αλλά για ποδοσφαιρική διοργάνωση, έγινε και η εξής συζήτηση μέσω facebook.
Φίλος: Πεφτει ματσουκι,λακα απο κει μη φας κανα στυλιαρι ξωφαλτσο και βαλεις και στις τσαντες.φιλια ρε!
Εγώ: Χεχε μπα, μέχρι τώρα και άγγλοι και ρωσσοι και γάλλοι μας χαιρεταν και θέλουν να μας κερασουν. Σε λίγη ώρα φευγουμε έτσι και αλλιως.
Φίλος: Το καλο με το κοκκινο ειναι οτι εισαι και με τους 3!

############################
Ημέρα 5
Ας οψεται το γεγονός ότι το τραγούδι “Στο Σαν Τροπεζ” της Καιτουλας είχε βγει όταν ήμουν σε ηλικία που πλάθοταν ο χαρακτήρας μου ακομα (1991 για να μην το ψαχνετε) και σήμερα κάναμε μία μικρή παράκαμψη προσθέτοντας 12 χιλιόμετρα (στα ήδη 124 της διαδρομής μας) για να δούμε τι είναι τέλος πάντων αυτό το Σαν Τροπεζ.
Α) η Στουπα είναι καλύτερη
Β) οι γυναίκες μοντέλα εμένα δεν μου λένε τίποτα, όλες σαν πλαστικές ήταν
sain-tropez4

Γ) το επόμενο χωριουδάκι ήταν πολύ πιο όμορφο (αλλά δεν το έκανε τραγούδι η Καιτουλα και έτσι δεν έγινε διασημο, και δεν ανέβηκαν οι τιμές των οικοπέδων)
sain-tropez3

Δ) είχε τόσο μποτιλιαρισμα στην έξοδο του χωριου, που για 6 χιλιόμετρα εμείς με τα ποδήλατα προσπερνουσαμε φεραρι, πορσε και λαμποργκίνι
Ε) το παγωτό στο Σαν Τροπεζ δεν ήταν πιο νόστιμο από του ιταλού στο Ναυπλιο
sain-tropez2

ΣΤ) Βγάλαμε φωτογραφία μπροστά στο αστυνομικό τμήμα που γυρίστηκε η διάσημη ταινία του Louis De Fine “Οι αστυνομικοί του Saint Tropez”
sain-tropez1
saint-tropez-loui-de-fines

####################################################
Ημέρα 6
Στην Γαλλική Τριβιέρα
hyeres

Κάντε γρήγορα κύριε μπουλντοζιερη που ισιωνετε την άμμο μας. Πρέπει να παίξω ρακέτες να προπονηθώ για την Stoupa που θα πάω για διακοπές.
Και στην Γαλλική Ριβιερα υπάρχουν προβληματα.
sand

Μονακό, Νίκαια, Κάννες και άλλες ιστορίες.
riviera

Με άλλα 140 χιλιόμετρα, σε τιμή ευκαιρίας βλέπεις ένα σωρό πράγματα.
1) στα 40 χιλιόμετρα δρόμο από το Frejus μέχρι την Νίκαια, βλέπεις 100αδες (σοβαρά, για κάμποση ώρα μέτραγα και σταμάτησα στο 150) ποδήλατα κούρσες. Όλων των ηλικιών . Χαρά του ποδηλάτη. Αναρωτιέμαι βέβαια “μα καλά, δουλειά δεν έχουν αυτοί?” αλλά αυτό δεν το ρώτησα να πω την αλήθεια μου. Ρωτησα όμως και μου είπαν ότι αυτό γίνεται κάθε μέρα όταν δεν βρέχει, και όλη την διάρκεια του έτους. Μπορεί να τους κατεβάζει ιπτάμενος δίσκος, δεν ξέρω

2 ) οι Κάννες δεν μας ενθουσίασαν. Αλλά γίνεται τώρα εκεί το 50στο φεστιβάλ τηλεόρασης, και περάσαμε (τυχαία) μπροστά από το φεστιβάλ τη στιγμή που έβγαινε μία (φανταζομαι) ηθοποιός, την οποία κάμποσα κοριτσάκια εκεί την περίμεναν και ούρλιαζαν το όνομα της (που δεν το κατάλαβα) και οι σεκιουριταδες άνοιγαν δρόμο για να περάσει.
Τώρα μπορώ να λέω ότι το έζησα και αυτο.

3) Η Νίκαια είναι πολύ εντυπωσιακό μέρος. Τα κτίρια, η παραλία, ο ποδηλατοδρομοι. Αξίζει να περάσεις δύο τρεις ώρες εκεί.
nice1

Φεύγοντας από την πόλη έχει ένα λόφο με απίστευτη θέα.
nice

4) το Μονακό αξίζει μόνο ως μελετη του πως μπορείς να πάρεις μία πολύ όμορφη περιοχή και να την κάνεις να μοιάζει σαν το κέντρο οποιαδήποτε μεγαλούπολης. Άντε, να μπορείς να πεις “το έχω δει και αυτό”
monaco

nice3

Κωνσταντινούπολη – το φαγητό

Συνήθως όταν επισκεπτόμαστε μια χώρα μετά κάνω και έναν οδηγό επιβίωσης. Στην Κωνσταντινούπολη μείναμε ελάχιστα και υπό συνθήκες χιονιά, οπότε δε νιώθω άνετα να κάνω έναν τέτοιο οδηγό, ούτε να δώσω συμβουλές. Μόνο για το φαγητό θα πω πέντε πράγματα, γιατί πώς να το κάνουμε, είναι το αγαπημένο μου θέμα!

Όπως είπα μείναμε πολύ λίγο και δεν δοκίμασα όλες τις νοστιμιές που έχει η Κωνσταντινούπολη να προσφέρει. Είμαι απόλυτα σίγουρη όμως πως όποιος Έλληνας πάει εκεί θα φάει εξαιρετικά!

Το πρώτο βράδυ, όπως φτάσαμε κουρασμένοι και παγωμένοι, βγήκαμε έξω να κάνουμε μια βόλτα. Ήταν 2.30 τα ξημερώματα αλλά υπήρχαν πολλά καταστήματα ανοιχτά, μίνι μάρκετ, φαγάδικα, μέχρι και ένα κουρείο! Δεν αντέχαμε να τριγυρίσουμε ή να πάμε μακριά, οπότε κάτσαμε στο πρώτο γυράδικο που βρήκαμε. Σαν τα σουβλατζίδικα περίπου, αλλά μόνο με γύρο σε δυο επιλογές: κρέας και κοτόπουλο. Μόνο που όταν λένε κρέας, εννοούν αρνί. Δε το σκέφτηκα καθόλου (δεν τρώνε βεβαίως καθόλου χοιρινό) και πήρα ένα γύρο με κρέας. Δεν κατάφερα να φάω ούτε το μισό από τη μυρωδιά… Βεβαίως εγώ δεν τρώω αρνί, ούτε το Πάσχα… Πώς κατάφερα και το μισό από αυτό είναι θαύμα!

Πέρα από το γύρο, αν περπατήσεις στο δρόμο θα δεις ένα σωρό μαγαζάκια με φαγητό γύρω σου, αλλά και πλανόδιους που πουλάνε κουλούρια (σαν τα Θεσσαλονίκης δηλαδή, πουλάνε όμως και γεμιστά με νουτέλα αν θες), κάστανα, καφέ ή τσάι, μέχρι και κανονικό μεσημεριανό φαγητό! Είδα στο δρόμο δηλαδή έναν πλανόδιο πωλητή που πούλαγε ρύζι με κοτόπουλο και ρεβύθια.

2016-01-02 11.41

Καφεδάκι για το δρόμο

2016-01-01 11.36

Κουλουράκι για το δρόμο

Βρίσκεις και μαγαζάκια με πίτες, όπως τυρόπιτες, μακαρονόπιτες, τύπου μπουγάτσας κλπ. Κάτσαμε μια φορά και φάγαμε μια πατατόπιτα και μια τυρόπιτα, μου φάνηκαν όμως λίγο ουδέτερες.

Περπατώντας περάσαμε από ένα μαγαζί, σαν σαντουιτσάδικο, που είχε γύρο, σάντουιτς και πατάτες ψητές. Μας έπιασε μια λιγούρα και φάγαμε πατάτα ψητή που την κόβουν, σου βάζουν μια γεμάτη κουτάλα βούτυρο μέσα και τυρί, το ανακατεύουν με την πατατούλα που γίνεται σαν πουρές και σου βάζουν από πάνω ό,τι γέμιση θες (όπως θα έκανες στο σάντουιτς). Μεγάλη επιτυχία!!!

2016-01-02 14.52

Γενικά μπορείς να φας και πιο ακριβά, αλλά και πιο φτηνά και να τη βγάλεις με πράγματα του δρόμου. Μόνο νερό μην πιείς και θα είσαι οκ!

Το άλλο πράγμα που πρέπει να δοκιμάσεις είναι το παγωτό. Μες το χειμώνα; Ναι αμέ, μες το χειμώνα! Το παγωτό τους είναι διαφορετικό σε υφή, είναι σαν το καϊμάκι που έχουμε εδώ, αλλά σε όλες τις γεύσεις. Είναι απίθανο, τέλειο, μη το χάσετε! Αν μάλιστα το πάρετε από τα παγωτατζίδικα στο δρόμο θα έχετε και σόου, καθώς μπορεί να πάρει 5 ολόκληρα λεπτά το να πάρεις στο χέρι σου επιτέλους το χωνάκι γιατί ο παγωτατζής δίνει ολόκληρη παράσταση για να στο βάλει. Σου δίνει το χωνάκι, πάει να βάλει τη μπάλα, την παίρνει πίσω, μετά την ξαναβάζει, σου παίρνει και το χωνάκι, στο ξαναδίνει κλπ κλπ. Και όσο παίρνεις εσύ το παγωτό έχει μαζευτεί κόσμος γύρω και σε χαζεύει.

Ως γνήσιος τουρίστας θα πάρεις από εκεί λουκούμια και μπακλαβαδάκια. Τα δοκιμάσαμε όλα! Τα λουκούμια τους είναι υπέροχα, πεντάφρεσκα και πεντανόστιμα. Μπορείς να τα βρεις απλά, σαν τα δικά μας, λίγο πιο λαστιχωτά, αλλά και με την προσθήκη ξηρών καρπών. Αυτά τα τελευταία είναι ακόμα πιο σφιχτά απ’ τα δικά μας, αλλά υπερνόστιμα (και φυσικά πιο ακριβά). Τα βρίσκεις παντού, σε μαγαζιά στο δρόμο σου, στο παζάρι, στο αεροδρόμιο, συσκευασμένα και χύμα. Έχω να σας πω πως και τα χύμα που πήραμε, αλλά και τα συσκευασμένα από το αεροδρόμιο ήταν πολύ φρέσκα και νόστιμα.

Τα μπακλαβαδάκια επίσης τα βρίσκεις μπροστά σου. Βλέ[πεις βιτρίνες με πυραμίδες από ρολλά μπακλαβά που τρέχει το σιρόπι και βρίσκεσαι να κοντεύεις να γλύψεις και το τζάμι. Είναι βεβαίως νόστιμα, αλλά εδώ θα πω πως έχω φάει και καλύτερα. Πιο πολύ μου άρεσαν δηλαδή αυτά που είχαμε πάρει από το Κάραβαν παρά αυτά που δοκιμάσαμε εκεί.

Να τρέχουν τα σιρόπιααα

Να τρέχουν τα σιρόπιααα

Μέσα στο μαγαζί

Μέσα στο μαγαζί

Αυτό το γλυκό που δεν ήξεραν καν την ύπαρξή του και το δοκίμασα μόνο και μόνο επειδή το ζήτησε φίλος να του το φέρουμε, είναι το Πισμανιέ. Προσπαθούσε να μας το περιγράψει και δεν μπορούσε και κατάλαβα το γιατί όταν το έφαγα. Δεν περιγράφεται! Βλέπεις ένα μπαλάκι από μαλλί, φαίνεται σα να μάζεψαν ένα κομμάτι από τη φλοκάτη τους και να στο έφεραν. Διστάζεις να το δοκιμάσεις. Μετά το πιάνεις και σου φαίνεται περίεργο γιατί είναι πολύ ελαφρύ και διαλύεται στο χέρι σου. Και μετά το βάζεις στο στόμα και το δαγκώνεις και παίρνεις μια έκφραση που λέει ταυτόχρονα “τι είναι τούτο που τρώω;” “ιιιιιιικκκκ” και “μμμμ τι υπέροχο που είναι”. Είναι σα να έχουν πάρει χαλβά (ταχινιού) και να το έχουν κανει μαλλί της γριάς. Είναι εξαιρετικά περίεργο, αλλά είναι πραγματικά νόστιμο!

Ένα πισμανιέ δαγκωμένο για να δείτε πώς είναι

Ένα πισμανιέ δαγκωμένο για να δείτε πώς είναι

2016-01-06 19.22

Η Σοφία την ώρα που δαγκώνει ένα (όταν γυρίσαμε πια). Δεν πρόλαβα την έκπληξη στο πρόσωπό της..

Ας συνεχίσω με τα γλυκά λοιπόν… Κάτσαμε για γλυκό στο Bolulu Hasan Usta, το οποίο παρότι αλυσίδα είναι πολύ καλό, και δοκιμάσαμε Καζάν Ντιπί και Εκμέκ. Το Καζάν ντιπί με ενθουσίασε! Το Εκμέκ ήταν πολύ νόστιμο, σιροπιαστό και μυρωδάτο, αλλά η συνταγή που κάνω για το Πολίτικο Εκμέκ είναι καλύτερη νομίζω.

2016-01-02 12.33

Αυτό που μπορείς να πιεις παντού πάμφθηνα είναι το τσάι. Στο σερβίρουν στο κλασικό τους γυάλινο ποτηράκι, ένα σφηνάκι τσάι περίπου 🙂 αλλά το χρεώνουν 3 λίρες (1 ευρώ δηλαδή) και μάλιστα εκεί που ήμασταν εμείς που ήταν και τουριστικά.

2016-01-02 13.56

Κάπου πήρε το αυτί μου πως αλλού το χρεώνουν 1 λίρα και μάλιστα θυμαμαι από την προηγούμενη φορά που είχαμε πάει πως σε κάποια μαγαζιά σου χρέωναν το ένα τσάι, αλλά στο γέμιζαν ξανά και ξανά όσο ήθελες. Αυτό βέβαια για το τούρκικο τσάι, το παραδοσιακό, που είναι στην ουσία απλό μαύρο τσάι. Αν θες τσάι μήλο (που είναι τέλειο) ή φρούτων ή κάτι άλλο, πληρώνεις παραπάνω. Εκτός και αν πας στο σούπερ τουριστικό μαγαζί (όπως κάτσαμε εμείς στον Πύργο του Γαλατά που είχαμε ξεπαγιάσει) και στο χρεώσουν 8 λίρες και φρικάρεις.

 

 

Κωνσταντινούπολη

Στην Κωνσταντινούπολη είχαμε ξαναπάει με τον Κωνσταντίνο, πολλά χρόνια πριν και είχα μια καλή ιδέα για το τι να περιμένω. Όμως τότε ήταν άνοιξη, ήμασταν οι δυο μας, είχαμε 3-4 μέρες στη διάθεσή μας, ήταν πολύ διαφορετικά.

Τώρα εκτός του ότι είχαμε μόνο μιάμιση μέρα για να τη γυρίσουμε, είχε και ψοφόκρυο, χιόνιζε, τα πάντα γλυστρούσαν και ήταν ιδιαίτερα δύσκολο το περπάτημα. Άρα αυτό μας έκανε να μη τη χαρούμε όσο θα μπορούσαμε, αν και -για να ισορροπήσει το πράγμα- χαρήκαμε πάρα πολύ το χιόνι που δε το βλέπουμε ποτέ!2016-01-01 09.41

Την πρώτη μέρα κάναμε τη βόλτα μας στην Αγία Σοφία να τη δουν και τα παιδιά. Είδαμε απ’ έξω μονο το Μπλε Τζαμί γιατί γινόταν κάποια λειτουργία μέσα και δεν ήταν ανοιχτό στους τουρίστες εκείνη την ώρα. Η Αγία Σοφία είναι τεράστια, είναι αναμφισβήτητα ένα σπουδαίο ιστορικό μνημείο, σου φέρνει στο μυαλό όλη την ιστορία καθώς βλέπεις ανάμεικτα τα στοιχεία της εκκλησίας και του τζαμιού. Αξίζει να τη δει κάποιος μια φορά. Δε μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα βέβαια ή πως εντυπωσιάστηκα τρελλά.

agiasofia

DSC_7312

Το καλύτερο πράγμα που είδαμε ήταν το Υδραγωγείο λίγο πιο κει, τη Βασιλική Κινστέρνα. Απ’ έξω δε σου γεμίζει το μάτι, δεν καταλαβαίνεις καν τι είναι αυτό στο οποίο μπαίνεις. Αν δηλαδή δε μας το είχαν προτείνει 2 άνθρωποι δε νομίζω πως θα πηγαίναμε ποτέ. Εκει εντυπωσιάστηκα. Κατεβαίνει κάμποσα σκαλοπάτια και βρίσκεσαι σε ένα υπόγειο υδραγωγείο, ελαφρώς φωτεισμένο, μυστηριακό και υποβλητικό. Περπατάς ανάμεσα στους 336 κίονες που την αποτελούν, κίονες που τους είχαν πάρει από ό,τι ερείπιο είχαν, αφού το υδραγωγείο ήταν υπόγειο και μη επισκέψιμο ή ορατό. Το αποτέλεσμα όμως είναι ονειρικό.

2016-01-01 13.36

2016-01-01 13.34

Τα παιδιά μπροστά στον κίονα με τα μάτια παγωνιού, που δακρύζουν για τους σκλάβους που έχασαν τη ζωή τους εκεί μέσα.

Τα παιδιά μπροστά στον κίονα με τα μάτια κότας, που δακρύζουν για τους σκλάβους που έχασαν τη ζωή τους εκεί μέσα.

medusa

Τα κεφάλια Μέδουσας. Λένε πως τα τοποθέτησαν έτσι για να μην έχουν τις μαγικές τους ιδιότητες πια.

Μετά συναντηθήκαμε με τη φίλη Έμπρου, που μας πήγε για φαγητό και μετά μέχρι την αγορά και το παζάρι μπαχαρικών.

Τη δεύτερη μέρα το περπάτημα έγινε ακόμα πιο δύσκολο γιατί χιόνιζε διαρκώς. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε την Ιστικλαλ, τον κεντρικότατο δρόμο που ξεκινάει από την πλατεία Ταξίμ, να φτάσουμε μέχρι τον Πύργο του Γαλατά και από εκεί να πάμε σε άλλα μέρη, αλλά και που φτάσαμε στον Πύργο του Γαλατά ήταν μεγάλη επιτυχία! Κάθε λίγο σταματάγαμε για να μπούμε κάπου για τσάι, γλυκό ή φαγητό, να ζεσταθούμε και λιγάκι και να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Έτσι απλώς πήγαμε μέχρι τον Πύργο και γυρίσαμε.

2016-01-02 09.57

2016-01-02 14.16

2016-01-02 11.58

Παρ’ ολ’ αυτά περάσαμε πολύ καλά, φάγαμε πολύ καλά και κυρίως διασκεδάσαμε με το χιόνι!

DSCN7861

Ήταν η πρώτη φορά που έχω δει να χιονίζει τόσο πολύ μέσα σε πόλη. Ούτε στην Αθήνα (εκεί που μέναμε τουλάχιστον), ούτε στην Καλαμάτα φυσικά κάνει τέτοιο καιρό ποτέ! Η Ιωάννα είχε ενθουσιαστεί όσο κανείς άλλος και μας έριχνε συνέχεια χιονόμπαλες και έκανε αγγελάκια στο χιόνι!

2016-01-01 11.44

Ήταν πραγματικά μια τεράστια αλλαγή! Από τους 17 βαθμούς και τα κοντομάνικα στη Βαρκελώνη, βρεθήκαμε στους -2 και τα χιόνια στην Κωνσταντινούπολη… Κανείς μας δεν ήταν άψογα προετοιμασμένος για τέτοιο καιρό βεβαίως… Η Ιωάννα πήρε ένα ζευγάρι γάντια εκεί και ο Γιώργος ένα ζευγάρι παπούτσια, καθώς ήταν με τα αθλητικά του και το πόδι του γινόταν μούσκεμα μέχρι μέσα. Με παγωμένα πόδια δεν περπατάς ούτε μέτρο… Οι υπόλοιποι απλώς βάλαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε πάνω μας και κάναμε υπομονή!

Βαρκελώνη: οδηγός επιβίωσης

Ένα από τα ποστ που κάνω σχεδόν κάθε φορά στα ταξίδια μου, είναι ο οδηγός επιβίωσης για τη συγκεκριμένη πόλη. Σύμφωνα με την εμπειρία που είχα, τι χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος που ενδιαφέρεται να επισκεφθεί τη Βαρκελώνη;

Πριν:

Ψάξτε για τα πιο φθηνά εισητήρια. Εμείς βρήκαμε με την Turkish Airlines πολύ καλή προσφορά και μείναμε ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από την αεροπορική εταιρεία.

Ψάξτε να δείτε πού θα μείνετε. Εφόσον πάτε για τουρισμό φαντάζομαι πως θα μείνετε λίγες σχετικά ημέρες. Οπότε καλό θα ήταν να μείνετε κάπου κοντά στο κέντρο και κοντά σε στάση του μετρό. Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία (τσεκάρετε το booking.com) αλλά και πάρα πολλά airbnb σε καλές τιμές. Δείτε τι σας συμφέρει ανάλογα με τα άτομα που είστε και κυρίως διαβάστε τις κριτικές για όλα. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα όταν επιλέγεις το πού θα μείνεις. Εμείς επειδή ήμασταν 5 επιλέξαμε την airbnb γιατί το ξενοδοχείο δε μας συνέφερε καθόλου και μείναμε στον εξαιρετικό Mikel, που τον προτείνω ανεπιφύλακτα! Το σπίτι του είναι πολύ κεντρικό, είναι ακριβώς αυτό που βλέπει κανείς στις φωτογραφίες και ο ίδιος είναι ιδιαίτερα φιλικός και εξυπηρετικός. Είχε και το πρωινό μέσα στην τιμή, πράγμα που μας βόλεψε πολύ (και έλαβε υπόψη του και τη δυσανεξία μου στη λακτόζη)

Κοιτάξτε τι καιρό θα κάνει και διαλέξτε τι ρούχα θα πάρετε αναλόγως. Νομίζω πως η Βαρκελώνη έχει γενικά παρόμοιο καιρό με μας και δε νομίζω πως θα χρειαστεί κάτι ιδιαίτερο. Το πιο σημαντικό -όπως και σε όλα τα ταξίδια- είναι τα παπούτσια. Φροντίστε να έχετε παπούτσια κατάλληλα για ΠΟΛΥ περπάτημα.

Φτιάξτε το πλάνο των διακοπών σας σύμφωνα με τις μέρες που έχετε διαθέσιμες και τα γούστα σας, λαβαίνοντας υπόψη σας όλους τους παράγοντες, αν θα έχετε πχ παιδιά μαζί ή αν κάνετε ταξιδάκι ρομαντικό κλπ. Εμένα με βοήθησε πολύ το visitacity.com. Μπορείτε να αγοράσετε και ένα καλό οδηγό για την πόλη που θα τον έχετε και μαζί για έξτρα πληροφορίες ή βεβαίως να τυπώσετε πληροφορίες για το κάθε πράγμα που θα δείτε από το ίντερνετ. Το visitacity έχει εφαρμογή που μπορείς να κατεβάσεις στο κινητό σου και σου έχει διαθέσιμες πολλές πληροφορίες για αυτά που του έχεις βάλει ότι θα δεις (offline), αλλά δε με βόλεψε απίστευτα γιατί έτρωγε πολλή μπαταρία και αν ήθελες να μάθεις πράγματα για κάτι εκτός του προγράμματος που είχες βάλει έπρεπε να συνδεθείς στο ίντερνετ.

Υπάρχει η κάρτα Barcelona card που σου προσφέρει δωρεάν είσοδο σε κάποια αξιοθέατα και έκπτωση σε άλλα, αλλά τα έβαλα κάτω και δε μας συνέφερε γιατί δεν περιελάμβανε τα περισσότερα από αυτά που θέλαμε να δούμε. Είχε μέσα δωρεάν τα φτηνά πράγματα ενώ τα ακριβά όχι. Έχει δωρεάν και τα μέσα μεταφοράς, αλλά ακόμα κι έτσι δε μας συνέφερε (είναι ωραίο το περπάτημα και η Βαρκελώνη προσφέρεται). Αν εσείς δείτε πως σας συμφέρει, βγάλτε την online, θα τη βρείτε πιο φτηνά.

(διαβάστε περισσότερα για το πριν και στο ποστ μου “πώς οργανώνω ένα ταξίδι“)

 

Μόλις φτάσετε:

Υπάρχουν 3 τρόποι για να πάτε από το αεροδρόμιο στην πόλη. Ανάλογα με την όρεξη που έχετε, τα άτομα που είστε και τις ώρες που έχετε στη διάθεσή σας, επιλέξτε αναλόγως.

Ταξί: Μέσο κόστος γύρω στα 25€ (ανάλογα τον τελικό προορισμό). Υπάρχουν και ταξί για 5-6 άτομα, με μια έξτρα χρέωση 10€. Είναι γρήγορος τρόπος, εύκολος και οικονομικός, τουλάχιστον αν είστε πάνω από 4 άτομα. Καλό θα ήταν όμως να έχετε τυπωμένη τη διεύθυνση που θέλετε να πάτε, γιατί οι ταξιτζήδες δεν μιλάνε αγγλικά και θα δυσκολευτείτε λίγο να συνεννοηθείτε.

Aerobus: Πούλμαν που σε παίρνει από το αεροδρόμιο και σε πάει στην πόλη. Έχει δρομολόγια κάθε 5 λεπτά, σε πάει πολύ γρήγορα και μέσα έχει μπρίζες και δωρεάν wifi!!! Κοστίζει 6€ το άτομο και είναι κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος τρόπος.

Τρένο: Υπάρχει και το κανονικό τρένο που μπορεί να πάρει κανείς. Δε νομίζω πως το επιλέγει όμως κανείς γιατί έχει δρομολόγια ανά μισή ώρα και μετά πρέπει να πάρεις το μετρό για να πας εκεί που θες, άρα κάνεις πολλή ώρα να φτάσεις στον τελικό προορισμό σου. Ο Mikel μου είπε πως έχει τύχει να χάσει το αεροπλάνο όταν πήγε έτσι μια φορά, λόγω χρόνου. Θέλει ιδιαίτερη προσοχή με το εισητήριο. ΜΗΝ το αγοράσετε από τα ταμεία, γιατί θα σας το χρεώσουν 4€ το άτομο, ενώ δε χρειάζεται. Αγοράστε ένα εισητήριο Τ10 (εισητήριο για 10 διαδρομές) που κοστίζει 9,95€ και το χτυπάτε μια φορά στο τρένο και μια μετά στο μετρό και σας μένουν οι υπόλοιπες διαδρομές. Είναι το μόνο μέρος που ξέρω όπου ένας επίσημος φορέας εξαπατεί τον κόσμο έτσι.

 

Μετακίνηση στην πόλη:

Η πόλη έχει ένα μεγάλο δίκτυο μετρό με το οποίο μπορείς να πας σχεδόν παντού. Επίσης έχει γραμμές λεωφορείων που μπορεί να σας εξυπηρετήσουν για τα υπόλοιπα.

Το μετρό είναι ιδιαίτερα βολικό και εύκολο. ΜΗΝ αγοράσετε μονά εισητήρια. Κοστίζουν πάνω από 2 € το ένα! Αγοράστε Τ10 που ισχύει για 10 διαδρομές και μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ταυτόχρονα πολλοί άνθρωποι. Δηλαδή αν είστε οικογένεια 4 ατόμων, μπαίνετε στο μετρό και χτυπάτε το ίδιο εισητήριο 4 φορές αντί να έχετε 4 διαφορετικά εισητήρια. Κοστίζει όπως είπα παραπάνω 9,95€ άρα κάτι λιγότερο από 1€ η διαδρομή (είδατε τι κλέφτες είναι με τα μονά εισητήρια…)

Το ίδιο εισητήριο ισχύει για όλα τα μέσα μεταφοράς. Το μόνο μου θέμα ήταν τα λεωφορεία και οι διαδρομές τους και έτυχε τουλάχιστον 2 φορές να κάνουμε τεράστιους γύρους ή να περπατήσουμε χιλιόμετρα χωρίς να χρειάζεται επειδή δεν είχαμε καταλάβει σωστά το αν υπήρχε λεωφορείο για εκεί και από πού θα το παίρναμε.

Στην πόλη επίσης υπάρχουν 2 τελεφερίκ και τουλάχιστον 1 οδοντωτός (διάβασα πως υπάρχει και δεύτερος κοντά στο Monjuïc στον οποίο μάλιστα ισχύει το Τ10, αλλά δεν τον είδα). Όλα πανάκριβα και δε νομίζω πως αξίζουν τα λεφτά τους. Το ένα τελεφερίκ που είδαμε και κάνει μια διαδρομή λιγότερη των 10 λεπτών κοστίζει 12,5€ το άτομο… Ο οδοντωτός είχε 7,5 ευρώ το άτομο (ίσως και λιγότερο από 5 λεπτά η διαδρομή…)

Αν πάτε προς το CosmoCaixa ή το Tibidabo θα δείτε και το Μπλε Τραμ το οποίο είναι επίσης εξαιρετικά ακριβό! Μια τεράστια ουρά περιμένει να ανέβει για να κάνει μια διαδρομή 5 λεπτών για την οποία πληρώνεις κάτι σαν 5 ευρώ το άτομο… Καλύτερα να πάρεις το λεωφορειάκι και να την κάνεις…

Διαβάστε και περισσότερες πληροφορίες εδώ κι εδώ.

Εκεί:

Στη Βαρκελώνη μιλάνε Καταλανικά. Ξέρουν και Ισπανικά και κάποιοι λίγοι ξέρουν κάτι λίγα αγγλικά. Όμως άνετα συνεννοείσαι, κάτι με τα λίγα αγγλικά, κάτι με τις κινήσεις, με τη γλώσσα του σώματος βρε παιδί μου. Γενικά δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα πουθενά παρά το θέμα της γλώσσας. Είναι όλοι πρόθυμοι να σε καταλάβουν.

Το νερό της βρύσης πίνεται γενικά, υπάρχει και κόσμος που δε το πίνει γιατί δεν εμπιστεύεται το σύστημά τους. Είναι ακριβό το να αγοράσεις νερό απ’ έξω, αν αγοράσετε κάντε το από κάποιο σούπερ μάρκετ.

Κυκλοφορούν πολλοί πορτοφολάδες και πρέπει να προσέχετε ιδιαίτερα τα πράγματά σας. Κινητό και πορτοφόλι σε εσωτερικές τσέπες κατά προτίμηση.

Περπατήστε την πόλη όσο μπορείτε. Θα σας αποζημιώσει.

Αν το σηκώνει το πορτοφόλι σας πάρτε έναν οδηγό/ξεναγό να σας τριγυρίσει στην πόλη. Το καλύτερο μέρος να έχεις οδηγό είναι στη Σαγράδα Φαμίλια (εξαιρετική εμπειρία) και μετά η παλιά πόλη.

 

Φαγητό:

Όλη η Ισπανία είναι γνωστή για τα τάπας της. Μεζεδάκια για να συνοδέψουν τη μπύρα και το κρασί. Η Βαρκελώνη δεν πάει πίσω φυσικά! Υπάρχουν όλων των ειδών τα μαγαζιά και τα ακριβά και τα πιο φτηνά, όπου μπορείς να φας καλά. Δεν υπήρξε μέρος να κάτσουμε και να φύγουμε δυσαρεστημένοι. Με 10-12 ευρώ το άτομο έτρωγες και έπινες. Γενικά μπύρα και καφές είναι πάμφθηνα.

Αυτό που είναι πολύ φτηνό επίσης είναι ο καφές. Ειδικά το πρωί μπορείς να βρεις προσφορές για πρωινό παντού σχεδόν, με έναν καφέ και ένα κρουασάν/τυρόπιτα κλπ για 1,5€.

barcelonafood

Το καλύτερο κρουασάν της πόλης με διαφορά θα το φάτε στο Pasteleria Hoffmann. Φάγαμε κρουασάν απλό, κρουασάν τσιζκέικ θεϊκό και κρουασάν με τυρί κρέμα υπέροχο.

Προσφορές έχουν και οι φούρνοι, όπου σου δίνουν πιο φτηνά τα πράγματα αν τα πάρεις σε μεγαλύτερη ποσόσητα (πχ αν πάρεις 3 μάφιν αντί για 1). Ένα βράδυ περνάγαμε από ένα φούρνο που είχε βγάλει εκείνη την ώρα μπαγκετούλες και πήραμε 3 μπαγκέτες για 1 €…

Δοκιμάστε οπωσδήποτε πατάτας μπράβας και ισπανική τορτίγια. Αυτό που δε δοκίμασα και θα ήθελα, ήταν τα Coca de vidre που είδα σε κάποιον φούρνο. Μου έκαναν εντύπωση αλλά δεν έδωσα σημασία και μετά που ήρθαμε έμαθα πως είναι παραδοσιακό καταλανικό γλυκό. Φτου. Την επόμενη φορά!

Αν σας άρεσε μπορείτε να διαβάσετε και τους οδηγούς επιβίωσης για τη Ρώμη, για το Παρίσι και τη Βιέννη.

Μια Πρωτοχρονιά διαφορετική από τις άλλες…

Σύμφωνα με το πλάνο μας, την Πέμπτη 31 του μήνα θα φεύγαμε το πρωί από τη Βαρκελώνη και θα πηγαίναμε Κωνσταντινούπολη. Θα φτάναμε εκεί κατά τις 5 το απόγευμα κι έτσι θα είχαμε και το απόγευμα να τριγυρίσουμε, δηλαδή συνολικά δυο 24ωρα φουλ.

Από την Τετάρτη όμως αρχίσαμε να αγχωνόμαστε γιατί είδαμε στις ειδήσεις πως έρχεται χιονοθύελλα στην Κωνσταντινούπολη και έχουν αρχίσει να ακυρώνουν πτήσεις. Μέχρι και την Πέμπτη το πρωί η δική μας δεν είχε ακυρωθεί, έδειχνε απλώς 37 λεπτά καθυστέρηση. Έτσι τα μαζέψαμε όλα κατά τις 9 το πρωί και πήγαμε στο αεροδρόμιο. Το πρώτο ανησυχητικό εκεί ήταν που έβλεπα κόσμο αναστατωμένο μπροστά στο γκισέ της Turkish και υπαλλήλους να προσπαθουν να βρουν λύση και διαμονή σε όσους ήταν σε πτήσεις που είχαν ακυρωθεί. Το δεύτερο ανησυχητικό ήταν όταν η κοπέλα εκεί που δώσαμε τις βαλίτσες μας έδωσε από ένα κουπόνι των 7 ευρώ για να φάμε στα McDonalds (τρελή επιτυχία…) μιας και η πτήση μας θα είχε 3 ώρες καθυστέρηση εντέλει!

Ε, είπαμε οκ, 3 ωρίτσες είναι, θα φτάσουμε απλώς κατά τις 8 εντέλει, τι να κάνουμε. Κάναμε τη βόλτα μας στο αεροδρόμιο, φάγαμε όντως στα McDonalds (έλεος, χάλι μαύρο… μπροστά τους τα Goody’s είναι γκουρμέ εστιατόριο), περιμέναμε, ξαναπεριμέναμε… Όταν βαρεθήκαμε πήγαμε να περιμένουμε απλώς στην πύλη μας. Κάτσαμε εκεί, διαβάζαμε, παίζαμε (ας είναι καλά τα κινητά και τα ereader), πέρναγε η ώρα αλλά ειδοποίηση καμία. Ούτε ψυχή εκει στην πύλη να μας ενημερώσουν για κάτι. Οι 3 ώρες πέρασαν, έγιναν 4, κόντεψαν τις 5… Είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε το τι θα κάνουμε αν ακυρωθεί, αν μείνουμε όντως Κωνσταντινούπολη ή αν θα ζητήσουμε να μας στείλουν Ελλάδα κατευθείαν και θα χάναμε ό,τι είχαμε κλείσει. Κάποια στιγμή, και αφού είχαν ήδη ειδοποιήσει κόσμο που είχε ανταπόκριση για διάφορες χώρες ότι δε θα προλάβουν την πτήση και να φύγουν, άνοιξαν την πύλη και μπήκαμε επιτέλους στο αεροπλάνο. Εκεί ο πιλότος μας ενημέρωσε πως θα έπρεπε να έχουμε υπομονή καθώς θα έχει γενικά καθυστερήσεις η πτήση.

Πράγματι καθυστερήσαμε να ξεκινήσουμε και μετά, όταν φτάσαμε πάνω από την Κωνσταντινούπολη κάναμε απλώς κύκλους. Τη βλέπαμε από κάτω, αλλά δε λέγαμε να κατέβουμε με τίποτα. Τουλάχιστον μιάμιση ώρα κάναμε κύκλους… Δε θυμάμαι ακριβώς τι ώρα ήταν όταν πια κατεβήκαμε, αλλά πρέπει να είχε φτάσει 10.30 τουλάχιστον. Αφού μόλις προσγειωθήκαμε ξέσπασαν όλοι σε χειροκρότημα, όχι γιατί ήταν τέλεια η προσγείωση, αλλά γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ είχαμε φτάσει. Μόνο που χαρήκαμε νωρίς… Η αναμονή δεν είχε τελειώσει ακόμα, καθώς έπρεπε να περιμένουμε τη σειρά μας (πίσω από τα υπόλοιπα αεροπλάνα που είχαν προσγειωθεί) για να έρθει και σε μας το λεωφορειάκι. Ήμασταν κουρασμένοι πλέον και είχαμε αρχίσει να αφρίζουμε από τις πολλές αναμονές. Η ώρα πέρναγε και αρχίσαμε να βάζουμε στοιχήματα για το πού θα μας βρει η νέα χρονιά: στο αεροδρόμιο; στο ταξί για το σπίτι; Όσο πέρναγε η ώρα το να μας βρει ΜΕΣΑ στο αεροπλάνο γινόταν όλο και πιο ρεαλιστικό ως επιλογή… Ειδικά όταν είδαμε πως δεν έμεναν παρά μόνο 10 λεπτά για την αλλαγή της χρονιάς!

2015-12-31 21.26

Δέκα λεπτά πριν την αλλαγή. Άντε πού θα πάει, θα βγούμε κάποια στιγμή!

Στο τέλος, 3 λεπτά μόλις πριν την αλλαγή, άνοιξαν οι πόρτες του αεροπλάνου. Κατεβήκαμε στη χιονισμένη Κωνσταντινούπολη και η αλλαγή μας βρήκε στο δρόμο ανάμεσα στις σκάλες του αεροπλάνου και την επιβίβαση στο λεωφοριάκι. Σα τους μουρλούς ήμασταν έξω από το λεωφορείο και μετράγαμε ανάποδα για την αλλαγή! Παρά την κούραση κι εμείς αλλά και όλοι οι άλλοι ήμασταν πολύ χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι και ευχόμασταν και αγκαλιαζόμασταν. Ίσως η μεγάλη χαρά να ήταν πως πατήσαμε το πόδι μας στη γη μετά από 6 ώρες που είχαμε περάσει μέσα στο αεροπλάνο!!!

2015-12-31 22

Αλλαγή χρονιάς! Πάει το 2015! Τόσο κρύο που δε μπορεί να τραβήξει ούτε μια selfie!

2015-12-31 22.00

E, μέσα στο λεωφοριάκι κάτι γίνεται… Καλή χρονιά!!

Ήταν σίγουρα η πιο παράξενη Πρωτοχρονιά που έχω κάνει!

Η αναμονή πάντως δεν τελείωσε εκεί. Μετά έπρεπε να περάσουμε από τον έλεγχο διαβατηρίων και όταν έγινε και αυτό έπρεπε να περιμένουμε τις βαλίτσες μας. Στον πίνακα που έβλεπες σε ποιο διάδρομο θα έρθουν η πτήση μας δε φαινόταν πουθενά και είχαμε μείνει όλοι και περιμέναμε. Μάταια…. η πτήση δεν εμφανίστηκε ποτέ στον πίνακα. Ευτυχώς οι βαλίτσες ήρθαν παρ’ολ’αυτά και κάποιος από την πτήση μας που το πήρε χαμπάρι μας το είπε κι εμάς. Βγήκαμε από το αεροδρόμιο κατά τις 1.30 και ευτυχώς είχαμε κανονίσει ταξί να μας πάει στο δωμάτιο γιατί εκείνη την ώρα και έτσι κουρασμένοι δεν ξέρω τι θα κάναμε.

2016-01-01 01.23

Περιμένοντας το ταξί όλοι προσπαθούμε να πιάσουμε λίγο χιόνι!

Φτάσαμε να μπούμε στο δωμάτιο μετά τις 2 το βράδυ, κοντά 2.30. Δε το βάλαμε κάτω και παρά την κούραση και το κρύο και το χιόνι βγήκαμε έξω για βόλτα και κεμπάπ! Δεν καταφέραμε να μείνουμε και πολύ βέβαια γιατί ξυλιάσαμε! Αλλά τι σημασία είχε; είχαμε καταφέρει να φτάσουμε στον προορισμό μας χωρίς προβλήματα πέραν της αναμονής, οι διακοπές μας δε χάλασαν και γύρω μας είχε περισσότερο χιόνι απ’ όσο είχαμε δει ποτέ!

Βαρκελώνη: τα αξιοθέατα (3)

Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που δεν είναι ακριβώς μουσεία  (είναι περίπου μουσεία ή έχουν μέσα μουσείο) κι έτσι τα έβαλα μαζί. Σε τρία τέτοια πήγαμε:

Ενυδρείο – Aquarium

Σε ζωολογικούς κήπους δεν πάμε, αλλά τα ενυδρεία τα επισκεπτόμαστε. Βλακεία; ίσως. Πώς γίνεται να με πειράζει να βλέπω ένα λιοντάρι κλεισμένο σε μερικά τετραγωνικά και να μη με πειράζει να βλέπω έναν καρχαρία κλεισμένο σε μια (μεγάλη έστω) γυάλα… Και γιατί με πειράζει να βλέπω δελφίνια έγκλειστα να κάνουν τούμπες για τους ανθρώπους και να μη με πειράζει να βλέπω πιγκουίνους. Δεν έχω απάντηση (που να με καλύπτει).  Oπότε προχωράω με την περιγραφή.

Όταν έφτιαχνα το πλάνο μας για τις διακοπές και κοίταζα πού να πάμε, το ενυδρείο ήταν ένα από τα σιγουράκια. Μου άρεσαν πολύ και οι φωτογραφίες που είδα. Το μόνο αρνητικό που είχα διαβάσει ήταν η τιμή. Τα 20 ευρώ που έχει το εισητήριο είχαν φανεί υπερβολικά σε πολλούς (για το μέγεθος του ενυδρείου δηλαδή).  Είναι σίγουρα πολλά (ειδικά όταν είσαι οικογένεια), αλλά εγώ νομίζω πως αξίζει, περάσαμε πολύ ωραία και το ενυδρείο είναι μεγάλο (τουλάχιστον μεγάλο για τα δικά μου δεδομένα και τα όσα έχω δει μέχρι τώρα).  Εγώ δηλαδή θα το πρότεινα.

Περνάς και βλέπεις γύρω σου διάφορα μικρά ενυδρεία με ψάρια ανά περιοχές. Πολλά τα έχω ξαναδεί, είχε και αρκετά που τα έβλεπα πρώτη φορά από κοντά ή και πρώτη φορά τελεία. Έβλεπες τρομακτικές σμέρνες, πολύχρωμα ψάρια, δηλητηριώδη ψάρια, χοντρά ψάρια, ασχημομούρικα ψάρια…
aquarium1

Το καλύτερο σημείο όλων όμως ήταν ο κυλιόμενος διάδρομος. Κάθεσαι πάνω του και αυτός κυλάει αργά αργά ενώ γύρω σου περνάνε ψαράκια, σαλάχια και καρχαρίες! Στην αρχή είναι μόνο το μισό τζάμι και λες μμμμ εγώ άαααλλλα έβλεπα στις εικόνες, αλλά μετά έρχεται και ο επόμενος διάδρομος που είναι πράγματι έτσι, κυλάς κάτω από ένα θόλο με ψάρια. Είναι τέλεια! Σα μικρά παιδάκια κάναμε εκεί πέρα!

DSC_7135 DSC_7143Λέμε τρελή χαρά εκεί μέσα!
aquarium2

Μετά αφού τελειώνεις από εκεί έχει και συνέχεια, καθώς πας σε άλλο όροφο και βλέπεις τροπικά ψάρια και μετά πας και βλέπεις πιγκουίνους. Μάλιστα τύχαμε την ώρα που τους ταΐζανε. Μια κυρία ήταν μέσα με έναν κουβά ψάρια και τα τάιζε στο στόμα! Ο ένας που είδα εγώ πρέπει να κατάπιε πάνω από 10 ψάρια..

aquarium3 DSC_7149

Ήταν πολύ ωραία λοιπόν και χαρήκαμε πάρα πολύ που πήγαμε. Έχει διάφορες άλλες δραστηριότητες κατά καιρούς και μπορεί κανείς να δει τι έχουν κάθε φορά. Αυτό που κοίταζα εγώ για να κάνω δώρο στον Κωνσταντίνο ήταν η βουτιά με τους καρχαρίες. Ξέρω πόσο πολύ θα το ήθελε. Όμως είδα μετά την τιμή και είπα “άσε καλύτερα, όταν κερδίσουμε το τζόκερ”. Κοστίζει 150€ το να βουτήξεις μέσα σε κλουβί (τι να το κάνεις αυτό…) και 300€ η βουτιά ανάμεσά τους κανονικά. Αλλά συμφέρει βρε, αφού δίνουν ελεύθερη είσοδο σε δυο φίλους σου!

Poble Espanyol

To Ισπανικό χωριό δηλαδή. Εδώ έχουν κάνει το εξής πρωτότυπο πράγμα: σε έναν μεγάλο άδειο χώρο, δημιούργησαν ένα Ιβιρικό χωριό (με το δημαρχείο του, τις εκκλησίες, τα δρομάκια, τα εστιατόρια, τους τεχνίτες κλπ), μόνο που κάθε σπίτι και “γειτονιά” εκπροσωπούν ένα διαφορετικό μέρος της Ισπανίας.

poble1

Έτσι έχεις ένα σπίτι από την Ανδαλουσία πχ δίπλα σε μια εκκλησία από την Καστίλλη κλπ (τυχαία τα έγραψα αυτά, ίσως ήταν από άλλη περιοχή). Προχωράς και βλέπεις τις διάφορες αρχιτεκτονικές της κάθε περιοχής, έχει εστιατόρια στα οποία μπορείς να κάτσεις να φας τοπικές λιχουδιές, καφετέριες και πάμπολλα μαγαζάκια για να αγοράσεις πράγματα. Έχει και μπαράκια και για το λόγο αυτό είναι δημοφιλής βραδινός προορισμός (κάποιες μέρες είναι ανοιχτό μέχρι τα μεσάνυχτα). Το πιο ωραίο όμως είναι οι τεχνίτες που βλέπεις, οι οποίοι δουλεύουν κανονικά. Έτσι μπορείς να δεις να δουλεύουν το δέρμα, να φτιάχνουν μουσικά όργανα και άλλα, με πιο εντυπωσιακό βεβαίως το εργαστήριο με το φυσητό γυαλί!

poble2

Κάτσαμε και τον είδαμε να φτιάχνει 3 πραγματάκια όση ώρα ήμασταν εκεί. Θα μπορούσαμε να είχαμε κάτσει όλη μέρα και να χαζεύουμε όχι μόνο την τέχνη του, αλλά και τα ωραία εργαλεία, το εργαστήριο…

Εμείς κάτσαμε και ήπιαμε κι ένα καφεδάκι εκεί μέσα και μάλιστα σε ένα καφέ που έγραφε στην ταμπέλα του πως είχε και “ελληνικό καφέ φραπέ, φρέντο”. Η κοπελίτσα μίλαγε άπταιστα αγγλικά και γαλλικά και έλεγε και 4-5 λέξεις στα ελληνικά. Φάγαμε γλυκάκι βασικά, καλό ήταν, αλλά όχι κάτι εξαιρετικό και το πληρώσαμε και τον κούκο αηδόνι…

poble3

Το εισητήριο για εκεί είναι ακριβούτσικο. Αν θέλει κανείς να κάνει οικονομία, το βράδυ είναι φθηνότερο. Μας είπαν επίσης πως κάποιο εστιατόριο μέσα, αν κλείσεις τραπέζι να φας εκεί έχεις δωρεάν είσοδο. Δε το ψάξαμε όμως παραπάνω και δεν έχω πληροφορίες για αυτό.

Camp Nou

Το στάδιο της Μπάρτσα… Δεν είναι ένα απλό στάδιο. Έχει μέχρι και μουσείο! Έχει καταστήματα για να ψωνίσεις ρούχα με το σήμα της αγαπημένης σου ομάδας, έχει σε όλο το στάδιο γύρω γύρω χώρους για να φωτογραφηθείς, μπορείς να κλείσεις τουρ για εκεί, έχει φαγάδικα μήπως και πεινάσεις τόση ώρα που τριγυρνάς στο στάδιο.. Ειδαμε να κυκλοφορεί τόσος κόσμος εκεί μέσα όσος και μέσα στα μουσεία! Δε το πίστευα δηλαδή.

2015-12-29 14.49

Τώρα γιατί βρεθήκαμε εμείς (που ΟΛΟΙ ξέρουν πόοοοσο ποδοσφαιρόφιλοι είμαστε στο στάδιο της Μπάρτσα αυτό είναι άλλο θέμα. Έπρεπε να βγάλει εκεί φωτογραφίες η Ιωάννα… Δε μας πείραξε φυσικά, γιατί βρήκαμε ευκαιρία να δούμε κάτι που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δούμε διαφορετικά και να βγάλουμε και ένα σωρό χαζές φωτογραφίες!

2015-12-29 15.00

Φαντάζομαι οι φαν θα είναι πολύ χαρούμενοι να πάνε εκεί. Εμείς πάλι, απλώς διασκεδάσαμε με τις χαζομάρες μας 🙂