Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Λονδίνο

Τι δοκίμασα

Από το ταξίδι στην Κύπρο δεν έχω σταματήσει γενικώς να δοκιμάζω καινούρια πράγματα. Μπορεί να μην είναι ένα κάθε μέρα, αλλά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να φάω ή να πιώ κάτι καινούριο, δεν λέω όχι πλέον.

Στο Λονδίνο δε μπορώ να πω πως βρήκα και πολλά πράγματα να δοκιμάσω. Άλλωστε δε φημίζονται και για την κουζίνα τους…

Δοκίμασα διάφορα όμως. Ήπια Ginger Beer. Καμία σχέση με μπύρα φυσικά. Είναι σαν αναψυκτικό, χωρίς ανθρακικό όμως. Έχει μια πιπεράτη γεύση. Μου άρεσε.

Επίσης ήπια Ginger Wine. Κάτι σαν λικέρ με τζίντζερ. Μου θύμισε κάπως την Τεντούρα, κυρίως γιατί ήταν πικάντικο, χωρίς φυσικά τη γεύση του κανελογαρύφαλλου, αλλά με αυτή του τζίντζερ. Ήταν κάπως βαρύ.

Για να συνεχίσουμε με το τζίντζερ, έφαγα ένα burger με σάλτσα από μάνγκο και τζίντζερ. Είχε ελαφρώς γλυκιά γεύση και μου άρεσε πολύ.

Ginger Sauce είχε και στο γιαπωνέζικο που πήγαμε, αλλά αυτή δε μου άρεσε και τόσο. Περιέργως άρεσε πολύ στον Γιώργο.

Έφαγα Fish and Chips, το κλασικό αγγλικό πιάτο. Οκ. Μπακαλιάρος τηγανιτός με πατάτες είναι 🙂 Όμως και τις 2 φορές που έφαγα ήταν πολύ νόστιμο. Ήταν πιάτο που άρεσε επίσης και στα δυο παιδιά πολύ.

Έφαγα επίσης μια σουπίτσα με ham και αρακά που είχε φτιάξει η οικοδέσποινά μας. Γενικώς δεν με ξετρελαίνουν οι σούπες, με εξαίρεση την κοτόσουπα και κάνα δυο κινέζικες, αλλά αυτή ήταν αρκετά νόστιμη. Λίγο βαριά μου φάνηκε μόνο.

Όποτε παίρναμε σαντουιτσάκια απ’ έξω, πάντα προσπαθούσα να βρω κάτι περίεργο να φάω. Έτσι την μια φορά δοκίμασα ένα με γαλοπούλα και cranberry sauce, το οποίο το έλεγε χριστουγεννιάτικο, και μια άλλη ένα με σάλτσα κόκκινης γλυκιάς πιπεριάς και ρόκα. Μου άρεσαν και τα δυο.

Γενικώς δοκίμασα διάφορα ασυνήθιστα για μένα πιάτα, αλλά -με εξαίρεση το fish and chips, δε νομίζω να ήταν κάτι καθαρά αγγλικό.

Το να δοκιμάζω καινούρια πράγματα πάντως έχει γίνει το resolution μου (ακόμα και αν ήταν πριν το new year) και προσπαθώ να εκμεταλλευτώ καθε ευκαιρία.

Τελευταία μέρα στο Λονδίνο (αυτή τη φορά)

Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα 🙂

Σήμερα αποφασίσαμε να μη δούμε κανένα μουσείο. Βασικά εγώ είπα πως έχω δει πολλά για μια εβδομάδα, οπότε καλύτερα θα ήταν να δούμε κάτι διαφορετικό.

Έτσι ξεκινήσαμε για να κάνουμε βόλτα στο Λονδίνο με το λεωφορείο, για να μπορέσουμε να χαζέψουμε γύρω καθιστοί και άνετοι 🙂

Όπως γίνεται κάθε φορά, το σχέδιο δεν πήγε ακριβώς όπως το είχαμε στο μυαλό μας. Κατεβήκαμε στο Green Park για να περπατήσουμε μέχρι το παλάτι και μετά να πάρουμε ένα λεωφορείο.

Όταν φτάσαμε στο παλάτι ήμασταν για μια φορά ακόμα πολύ τυχεροί, γιατί την ώρα ακριβώς που φτάσαμε έγινε η αλλαγή φρουράς (φαντάζομαι) και είδαμε ολόκληρη παρέλαση από φρουρούς πάνω σε άλογα και πέρασαν ακριβώς μπροστά μας!

Μετά βγάλαμε φωτογραφία και τους κακόμοιρους φρουρούς που είναι στημένοι ακούνητοι έξω από το παλάτι.

Είπαμε να κατευθυνθούμε προς την Oxford Str. για να πάρουμε το λεωφορείο κι έτσι περπατήσαμε στο St. Jaimes’s Park για να φτάσουμε μέχρι εκεί. Το πάρκο αυτό είναι πάρα πολύ όμορφο. Είδαμε κύκνους και πάπιες και ένα σωρό άλλα πουλιά που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Και βέβαια σκίουρους! Κι εδώ στην αυλή έχει έναν, αλλά εκεί είδαμε πάρα πολλούς. Τα παιδιά ξεκίνησαν να μετράνε, αλλά νομίζω κάπου μετά το 17 το νούμερο μετατράπηκε σε εκατοντάδες 🙂 🙂 Είχε πολύ πλάκα γιατί πέρασαν αρκετή ώρα κυνηγώντας σκιουράκια γύρω γύρω στο χορτάρι.

Τσιμπήσαμε ένα σαντουιτσάκι και μπήκαμε στο λεωφορείο με κατεύθυνση την γνωστή Abbey Road 🙂 Αν δεν ήταν ένα σωρό κόσμος εκεί που περίμενε να βγάλει φωτογραφία στη γνωστή διάβαση, δε θα το αναγνωρίζαμε. Είναι μια διάβαση σαν όλες τις άλλες 🙂 Όμως έχει χαρακτηρισθεί πλέον ως εθνική κληρονομιά και προφανώς δε σταματάει να έχει κόσμο που περιμένει μια στιγμή χωρίς αυτοκίνητα και άλλους ανθρώπους για να έχει μια φωτογραφία όπως αυτή των Beatles. Βγάλαμε κι εμείς βέβαια. Θα βάλω εδώ αυτή με τους 3. Βγάλαμε και άλλη μια με εμένα μόνη μου και θα τις περιποιηθώ όταν γυρίσω σπίτι με το photoshop 🙂

Το λεωφορείο στο γυρισμό πέρναγε έξω από το 221b της Baker Str. και φυσικά κατεβήκαμε να βγάλουμε κι εκεί μια φωτογραφία!

Μετά είχαμε σκοπό να πάρουμε άλλο λεωφορείο για να πάμε στο γραφείο της Greenpeace να βρούμε τον Τζο που μας φιλοξενεί, να πει ο Κωνσταντίνος ένα γεια σε φίλους και να πάμε για φαγητό, αλλά η κίνηση είχε άλλη άποψη. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε κι έτσι το σχέδιο άλλαξε και πήραμε ξανά το μετρό για να βρεθούμε στην Chinatown να φάμε. Ούτε και αυτό έγινε όμως 🙂 Στο δρόμο προς τα εκεί είδαμε ένα πολύ ωραίο μαγαζί που λεγόταν Rainforest cafe και μπήκαμε μέσα. Και αφού είχε εστιατόριο, αποφασίσαμε να φάμε εκεί. Μας είπαν πως συνήθως έχει ουρά για να κάτσεις, αλλά σήμερα ήταν σχετικά άδειο.

Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος. Ο πάνω όροφος είναι κατάστημα και πουλάει ένα σωρό παιχνίδια, λούτρινα κλπ που έχουν σχέση με ζώα. Ο κάτω όροφος είναι εστιατόριο. Όλο όμως είναι φτιαγμένο μεσα σα να είσαι σε ένα δάσος, με δέντρα, ζώα, νερά, ήχους… Το φαγητό του είναι αρκετά καλό και το μενού του προσεγμένο για όλες τις διατροφικές ανάγκες (χορτοφάγους, με διάφορες αλλεργίες κλπ – έχει ειδική σήμανση δίπλα στα φαγητά).  Για τα πιτσιρίκια έχει ειδικό μενού και αν θέλεις -με ένα αντίτιμο φυσικά- σου δίνει και σακουλίτσα δραστηριοτήτων. ΠΟΛΥ καλύτερη από οτιδήποτε έχω δει να δίνουν σε παιδικά μενού. Γενικώς ήταν προσεγμένο, τέλειος χώρος για τα παιδιά και περάσαμε πολύ ωραία. Βέβαια είναι τσιμπιμένο σε τιμές…

Τέλος, για να κλείσει ακόμα καλύτερα η μέρα, συναντήσαμε εκεί και τη θεία Σοφία! Ήρθε να μας γνωρίσει από κοντά και να μας καταστρέψει με όσα είπε στα παιδιά μας 😛 χααχχαχαχααχαα Όσο πρόλαβε να μιλήσει αυτή δηλαδή, γιατί τα παιδιά βρήκαν θεία πρόθυμη και δε σταμάτησαν να της μιλάνε καθόλου! Χαρήκαμε πολύ που καταφέραμε να μιλήσουμε και από κοντά, μόνο που ήταν για λίγο 🙂

Γυρίσαμε σπίτι εξαιρετικά κουρασμένοι και πακετάραμε βαλίτσες. Αύριο φεύγουμε στις 6.20 από το σπίτι και μας περιμένει δύσκολη μέρα. Νομίζω πως τα πιτσιρίκια θα κοιμούνται 4 μέρες στη σειρά για να ξεπεράσουν το ταξίδι αυτό αχαχαχαχαχααα.

Cardiff μέρα 2

Το βράδυ κοιμηθήκαμε φυσικά και πάλι αργά, μια που πέρασε η ώρα αναπολώντας τα παλιά και συζητώντας τα καινούρια. Σήμερα το πρωί ξύπνησα και άνοιξα την κουρτίνα να δω τι μέρα θα έχει και… χιόνιζε! Μα χάρηκα τόσο πολύ!

(η θέα από το παράθυρο)

Αυτό σήμαινε πως δε θα μπορούσαμε να κάνουμε και πολλές βόλτες, αλλά λίγο μας πείραζε έτσι κι αλλιώς, γιατί η παρέα ήταν φανταστική. Ξύπνησαν και οι άλλοι, ήπιαμε τσαγάκι και καφεδάκι κουρνιασμένοι στις βαθιές πολυθρόνες και κατά τις 11 η Κέρι μας έφτιαξε ένα σούπερ σπέσιαλ πρωινό. Σηκώθηκαν και τα παιδιά και φάγαμε όλοι μαζί.

Κανονικά ήταν να φύγουμε νωρίς το μεσημέρι, να γυρίσουμε στο Λονδίνο και να πάμε στο μουσείο Επιστήμης. Όμως μας είπε ο Λουκ πως στο Cardiff έχει ένα μουσείο επιστήμης για παιδιά, το οποίο είναι γεμάτο πειράματα. Λέγεται Techniquest. E, και αφού η παρέα ήταν τόσο καλή (και στην ουσια ψάχναμε δικαιολογία για να φύγουμε λίγο πιο αργά), αποφασίσαμε να καθηστερήσουμε λίγο την επιστροφή μας και να πάμε εκεί.

Είναι ένας πάρα πολύ ωραίος χώρος. Δε θα το πω μουσείο, γιατί δεν είναι ακριβώς εκθέματα αυτά που έχει μέσα. Είναι σαν ένας μεγάλος παιδότοπος, στον οποίο παίζεις και μαθαίνεις. Ήταν υπέροχος. Τα παιδιά ξετρελλάθηκαν και εμείς φυσικά επίσης. Φυσική, μαθηματικά, γεωμετρία, μουσική και ένα σωρό άλλα, είχαν μετατραπεί σε παιχνίδι.

Τέλος πήγαμε για φαγητό και ήταν η ώρα του αποχαιρετισμού.

(Η Ιωάννα τρώει παγωτό μες το κρύο και το χιόνι. Ζήτησε να τη βγάλουμε φωτογραφία γιατί δε θα την πιστεύανε οι φίλες της 🙂 )

Έφυγα έχοντας αποκτήσει έναν ακόμα αδερφό και μια οικογένεια στο Κάρντιφ.

Στο Cardiff

O Κωνσταντίνος έχει ένα φίλο καλό που μένει τώρα στο Cardiff. Πηγαίνανε μαζί στο πανεπιστήμιο εδώ όταν είχε έρθει με Erasmus. Από τότε έχουν συναντηθεί μια φορά μόνο, πριν 12 χρόνια, όταν είχαμε έρθει ξανά μαζί στην Αγγλία. Όμως κρατάνε επαφή κι έτσι, αφού και τα παιδιά δεν είχαν πρόβλημα να κάνουν το ταξίδι με το τρένο, ήρθαμε να τους δούμε.

Πήραμε το τρένο το μεσημεράκι. Είχε πολύ κόσμο και δυσκολευτήκαμε λιγάκι να βρούμε θέσεις. Στο τέλος κάτσαμε κάπως σκόρπια και σιγά σιγά, όσο πέρναγαν οι στάσεις, μαζευτήκαμε. Τα παιδιά για άλλη μια φορά ήταν άψογα σε όλο το ταξίδι, διάβαζαν σε όλη σχεδόν τη διαδρομή και η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα και εύκολα.

Ο Λουκ μας περίμενε στο σταθμό. Μπήκαμε στο αυτοκίνητό του και μας έκανε μια περιήγηση σε μέρη που έχουν γυριστεί διάφορα επεισόδια του Dr Who. Η σειρά γυρίζεται εδώ κι έτσι είχε πολλά να μας δείξει. Και φυσικά πήγαμε στο σημείο που είναι τα αρχηγεία του Torchwood και βγάλαμε φωτογραφίες στο συγκεκριμένο πλακάκι που είναι η μια είσοδός τους 🙂

(σας θυμίζει τίποτα Dr Who και Τorchwood fans; )

Πήγαμε επίσης και στην κάτω είσοδο, η οποία ήταν κλειστή μεν, αλλά έχουν φτιάξει ένα “μνημείο” στη μνήμη του Ianto. Έλεγα πως εμείς είμαστε λίγο βαρεμένοι, αλλά εντέλει υπάρχει πολύ πιο βαρεμένος κόσμος χαχααχχααα.

Μάθαμε επίσης πως εδώ έμενε ο Roald Dahl και έχουνε πλατεία με το όνομά του.

Το Cardiff μου αρέσει πάρα πολύ, περισσότερο από το Λονδίνο. Και αυτό φυσικά γιατί είναι μια πολύ πιο ανθρώπινη πόλη. Περπατάς χωρίς να σκέφτεσαι πως θα χάσεις τα παιδιά στο πλήθος, έχει μια ηρεμία. Είναι δίπλα σε θάλασσα και βλέπεις γλάρους και βαρκούλες. Πολύ ωραία.

Μετά πήγαμε στην έκθεση Dr Who. Έχει μέσα κουστούμια και εξωγήινους και όπλα και Ντάλεκ και Cybermen… Και βέβαια έχει και μαγαζάκι, στο οποίο πρέπει να περάσαμε τη διπλάσια ώρα απ’ ό,τι στην έκθεση! 🙂

Πήγαμε σπίτι τους όπου η Κέρι μας ετοίμασε σπιτική πίτσα. Φάγαμε, μιλήσαμε, παίξαμε Carcasson και Wii. Είχε επίσης πολύ ενδιαφέρον γιατί άκουσα την ιστορία του 10ήμερου ταξιδιού με το ποδήλατο (την οποία έχω ακούσει τουλάχιστον 1354 φορές από τον Κωνσταντίνο), αλλά από μια άλλη πλευρά, αυτή του Λουκ -με τον οποίο είχε γίνει το ταξίδι αυτό. Ήταν ένα ταξίδι που όχι μόνο έμεινε αξέχαστο και στους δύο, αλλά τους άλλαξε κατά κάποιο τρόπο και τη ζωή. Ίσως μια μέρα ο Κωνσταντίνος να έχει τη διάθεση να το διηγηθεί και εδώ.

Τα παιδιά μας υποδέχτηκαν πολύ θερμά, ένιωσα κατευθείαν σα να ήμουνα στο σπίτι μου, με φίλους που ήξερα από παλιά, κι ας ήταν στην ουσία η πρώτη φορά που τους είδα. Ήταν μια πολύ όμορφη μέρα, γεμάτη αναμνήσεις 🙂

Το μουσείο κινηματογράφου

Ξυπνήσαμε φυσικά αργά 🙂 Τα παιδιά σηκώθηκαν κατά τις 11. Φάγαμε λοιπόν πρωινό (ή εντεκατιανό 🙂 ) και φύγαμε να πάμε στο μουσείο κινηματογράφου και μετά (εάν προλαβαίναμε) στο ενυδρείο. Είναι όλα πολύ κοντά (για την ακρίβεια στο ίδιο κτήριο) και μάλιστα δίπλα στο London Eye. Άρα θα είχαμε και ωραίο περίπατο μετά.

Το μουσείο κινηματογράφου λοιπόν, με τον έξυπνο τίτλο Movieum, έχει ένα σωρό πράγματα από ταινίες. Κουστούμια, σετ, φιγούρες τα πάντα. Κι εμείς σα μικρά παιδάκια χαζεύαμε το κεφάλι του Εξολοθρευτή, τη μαμα Alien με τα αυγά της, τα κουστούμια του Μπατμαν και του Σούπερμαν, γκατζετάκια του Τζέιμς Μποντ, το σπαθί του Εξκάλιμπερ και τόσα τόσα ακόμα! Είχε και ολόκληρο τμήμα αφιερωμένο στον Τσάρλι Τσάπλιν που ενθουσίασε τον Κωνσταντίνο.

Μα και τα παιδιά είχαν ενθουσιαστεί γιατί βέβαια είδαμε Ντάλεκ, είδαμε πολλά πράγματα από ταινίες που αναγνώριζαν και φυσικά είδαμε Star Wars.

Το καλύτερο απ’ όλα όμως είναι πως σήμερα γινόταν η παρέλαση της νέας χρονιάς, κάτι που δεν ξέραμε (αλλιώς σίγουρα θα είχαμε πάει). Και σε αυτή την παρέλαση προφανώς πάνε πολλοί ντυμένοι ως χαρακτήρες από ταινίες. Και μετά μαζεύονται στο μουσείο κινηματογράφου!!! Έτσι εκεί που περπατάγαμε στο μουσείο, ξαφνικά είδαμε έναν gostbuster μπροστά μας. Και μετά είδαμε τον Darth Maul με το διπλό φωτόσπαθο να περπατάει στο διπλανό διάδρομο. Και τρέχοντας να τον προφτάσουμε να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί του πέσαμε πάνω στον Doctor Who με μια ομάδα από χαρακτήρες από διάφορα επισόδεια. Ούτε στη ντίσνειλαντ δε θα ήμασταν τόοοοοσο χαρούμενοι! Τα παιδιά βγάλανε φωτογραφία με τον doctor και το υπερηχητικό κατσαβίδι τους (ΝΑΙ το αγοράσαμε 🙂 ).

Ακόμα όμως δεν έχω πει το καλύτερο όλων. Μέσα στο μουσείο έχει ενα σετ από το Star Wars στο οποίο σε βγάζουν φωτογραφία, την οποία βέβαια πληρώνεις για να αγοράσεις. Είναι το εσωτερικό ενός διαστημόπλοιου με τον R2D2 και τον C3PO. Στο σετ αυτό πήγαν να βγάλουν φωτογραφία και όλοι οι τύποι που ήταν ντυμένοι με κουστούμια Star Wars. Και αφού ημασταν εκεί, βγάλαμε μια κι εμείς μαζί τους!!!

(τη φωτογράφισα στα γρήγορα και δεν είναι πολύ καλή, αλλά παίρνετε μια ιδέα)

Με όλα αυτά φυσικά μείναμε πολύ ώρα στο μουσείο και βγήκαμε πεινασμένοι και κουρασμένοι. Η ώρα είχε πάει 4 οπότε δεν προλαβαίναμε το ενυδρείο. Έτσι φάγαμε, κάναμε τη βόλτα μας πάλι από το Μπιγκ Μπεν μέχρι την Trafalgar Square. Εκεί μπήκαμε σε ένα βιβλιοπωλείο για να πάρω ένα μικρό μπλοκάκι και καταλήξαμε να περάσουμε 2 ώρες (!!!) και να φύγουμε με 2 σακούλες γεμάτες βιβλία. Μα έτσι πρέπει να είναι τα βιβλιοπωλεία… Με καφετέρια, ίντερνετ, θέσεις για ανάγνωση, να σου προκαλούν τη διάθεση να ανοίξεις όλα τα βιβλία που υπάρχουν μέσα. Τέλεια!

Η βραδιά τέλειωσε με μια συνάντηση με την Γιωργία 🙂

Αύριο ξυπνάμε σχετικα νωρίς γιατί θα ταξιδέψουμε μέχρι το Cardiff! Προβλέπονται πολύ ωραίες μέρες μπροστά 🙂

Η γέφυρα του Λονδίνου

Μετά το χτεσινό ξενύχτι, σήμερα ξυπνήσαμε λιγάκι πιο αργά. Αποφασίσαμε να πάμε στη γνωστή γέφυρα του Λονδίνου.

Η μέρα σήμερα ήταν πιο κρύα. Όχι γιατί είχε χαμηλότερη θερμοκρασία νομίζω, αλλά γιατί είχε πολύ υγρασία. Τουλάχιστον μέρχι στιγμής δεν έχει βρέξει και αυτό είναι σούπερ!

Φυσικά υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός όταν αντικρύσαμε τη γέφυρα, γιατί είναι κάτι που ξέρουν από τα αγγλικά τους και θέλανε ένα σωρό φωτογραφίες για να δείξουν στη δασκάλα των αγγλικών τους.

Δεν μπήκαμε μέσα στο παλάτι αλλά είδαμε πως μπορείς να μπεις μέσα στους πύργους της γέφυρας και αποφασίσαμε να πάμε. Και πάλι μου έκανε εντύπωση πως πήραν κάτι σχετικά απλό και το έχουν κάνει εξαιρετικά ωραίο και ενδιαφέρον. Ανεβαίνεις πάνω στον πύργο και, περπατώντας στους διαδρόμους που ενώνουν τους δύο πύργους, κάνεις τη βόλτα σου επάνω εκεί. Στους δυο πύργους έχει βίντεο που σου λένε για το πως κατασκευάστηκε η γέφυρα

ενώ στους διαδρόμους έχει έκθεση με φωτογραφίες από διάφορες γέφυρες του κόσμου και facts για τη συγκεκριμένη.

Δίνουν ένα φυλλαδιάκι στα παιδιά και δωρεάν αυτοκόλλητα για να κολλήσουν επάνω του (της γέφυρας πάντα) και τους πρόσφεραν και σοκολατάκι (και μάλιστα πήραν την άδειά μου πρώτα! ). Έτσι και τα παιδιά ήταν υπερευχαριστημένα. Αφού κάνεις τη διαδρομή αυτή, μετά κατεβαίνεις και μπαίνεις στο μηχανοστάσιο (το οποίο μυρίζει σα μηχανοστάσιο πλοίου ακριβώς). Σούπερ εντυπωσιακές μηχανές, διατηρημένες άψογα, γυαλίζουν καλύτερα και από καινούριες!

Όταν βγήκαμε από εκεί μέσα είχε φτάσει σχεδόν 4 η ώρα. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε τόσο η ώρα. Έτσι όταν φτάσαμε στο London Dungeon που λέγαμε να μπούμε και ήταν δίπλα, δε μπορέσαμε, γιατί σήμερα παραμονή Πρωτοχρονιάς έκλεινε νωρίς.

Είπαμε να πάμε για κάνα τσαγάκι, αλλά τα παιδιά ήταν υπό διάλυση 🙂 Δεν παραπονέθηκαν καθόλου τα καημένα (και γενικά είναι άψογα όλες τις μέρες), αλλά τα έβλεπες. Ο Γιώργος παραπάταγε και η Ιωάννα κοιμήθηκε μέσα στο μετρό! Έτσι αποφασίσαμε να μη δούμε τίποτα άλλο σήμερα, να γυρίσουμε πίσω και ξεκουραστούμε περιμένοντας την καινούρια χρονιά.

Αγοράσαμε ένα μικρό κεκάκι από το σούπερ μάρκετ για να το κάνουμε βασιλόπιτα και ήρθαμε για ξάπλα και ηρεμία. Το πλάνο είναι να περάσουμε τη βραδιά στο σπίτι, παίζοντας (όσοι καταφέρουν να μείνουν ξύπνιοι).

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Το γιαπωνέζικο

Μετά το μουσείο λοιπόν είχαμε λίγη ώρα μπροστά μας μέχρι να έρθει η ώρα του φαγητού (είχαμε κλείσει τραπέζι στις 7.30), οπότε πήγαμε για μια φορά ακόμα στο Forbidden Planet. Αυτό γιατί εντέλει ΔΕΝ είχε στο σάιτ τους αυτό που ήθελε ο Γιώργος -ήταν σε προσφορά στο κατάστημα- και είδαμε πως ήταν μεν πιο φτηνό, αλλά λίγο, οπότε θα τα πληρώναμε σε μεταφορικά. Και άλλωστε μια βόλτα ακόμα εκεί μέσα σίγουρα δε μας χάλαγε 🙂 Έτσι τώρα οι βαλίτσες μας θα γεμίσουν Daleks σε κάθε μορφή και μέγεθος και βέβαια Star Wars. Πόλεμος θα γίνει στη βαλίτσα του Γιώργου 😛

Το εστιατόριο ήταν αρκετά κοντά από εκεί. Πήραμε το μετρό, περπατήσαμε και λίγο και βρεθήκαμε στο Benihara. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας. Κάθεσε σε τραπέζι που έχει γύρω γύρω θέσεις (σαν Π κάπως) και στο κέντρο έχει μια πλάκα στην οποία έρχεται ο σεφ και μαγειρεύει μπροστά σου ό,τι έχεις παραγγείλει. Και βέβαια το κάνει και σόου.

Παραγγέλνεις, σου φέρνουν πρώτα σούπα, μετά σαλάτα και μετά σου έρχεται ο σεφ. Τα παιδιά ήταν ήδη ανοιχτά στην καινούρια αυτή εμπειρία, δοκίμαζαν από ό,τι μας έφερναν και μάλιστα με chop sticks. Όταν όμως ήρθε ο σεφ και άρχισε να κόβει και να μαγειρεύει μπροστά μας, χάζεψαν εντελώς (κι εμείς το ίδιο φυσικά). Έκανε τα αστεία του, έκανε το σόου του, μας έστησε ένα ηφαίστιο από κρεμμύδια

(αυτό ήταν σε διπλανό τραπέζι γιατί στο δικό μας έβγαλα βίντεο)

και πέταξε γαρίδες να τις πιάσει ο Γιώργος με το στόμα του (το οποίο σχεδόν κατάφερε). Και τα παιδιά δοκίμασαν τα πάντα και μάλιστα τους άρεσαν κιόλας. Εντάξει δεν ήταν και τίποτα εξωφρενικά διαφορετικό από αυτά που έχουν ήδη φάει και σίγουρα η ατμόσφαιρα και το σόου σε κάνει να θέλεις να δοκιμάσεις.

Περάσαμε απολύτως τέλεια! Ήταν μια φανταστική εμπειρία.

Μετά από αυτό περπατήσαμε στη Regent str. για να πάμε σε σταθμό του μετρό και ήταν στολισμένη και φωτισμένη και πανέμορφη. Το τέλειο κλείσιμο σε μια τέλεια μέρα!

Λονδίνο: Μουσείο Φυσικής Ιστορίας

Σήμερα λοιπόν ήταν μέρα μουσείου. Ή τουλάχιστον ξεκίνησε έτσι, γιατί καταλήξαμε να κάνουμε πάρα πολλά καταπληκτικά πράγματα!

Φτάσαμε αρκετά εύκολα. Η Ιωάννα ήθελε να μπούμε στο παγοδρόμιο, αλλά εγώ είχα ένα φόβο. Μετά είδαμε πως έχει και μια μικρή πίστα για αυτούς που δεν ξέρουν και είπαμε πως θα κάνουμε αφού βγούμε από το μουσείο (το οποίο φυσικά ήταν εντελώς αδύνατο να κάνουμε με την κούραση που είχαμε όταν βγήκαμε, αλλά δε το σκέφτηκα καλά εκείνη την ώρα).

Μπήκαμε στο μουσείο λοιπόν και κάτσαμε να φάμε ένα κεκάκι να πάρουμε δυνάμεις (τέλειο το carrot cake, σας το λέω) Και ανανεωμένοι ξεκινήσαμε το ταξίδι στα μαγευτικά εκθέματα του μουσείου.

Το μουσείο φυσικά είναι ένα τεράστιο οικοδόμημα και δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να το γυρίσεις όλο σε μια μέρα. Κάτσαμε από το πρωί μέχρι την ώρα που έκλεισε και πάλι δεν είδαμε ούτε το μισό. Επειδή την είχαμε δει τη δουλειά από την αρχή, είπαμε θα διαλέξουμε τι θέλουμε να δούμε, θα πάμε εκεί πρώτα και μετά αν έχουμε χρόνο και κουράγιο πάμε και παραπέρα. Έτσι καταφέραμε να δούμε όλους τους δεινόσαυρους 🙂 Τα παιδιά μέχρι εκείνη την ώρα ήταν πάντα κοντά μας, ήρεμα και προσεκτικά. Όταν ξεκίνησαν όμως να βλέπουν γύρω τους δεινόσαυρους (για τους οποίους να πω πως περιμέναμε κάνα 20λεπτο στην ουρά για να μπούμε στη συγκεκριμένη πτέρυγα), ξεχάστηκαν όλες οι προφυλάξεις. Ενθουσιάστηκαν και βέβαια τα κυνηγάγαμε ελαφρώς για να μη τα χάσουμε. Αλλά τα καταλαβαίνω απόλυτα. Κι εγώ είχα ενθουσιαστεί!

Βγήκαμε ψόφιοι. Και είχαμε δει μόνο ένα μικρό κομμάτι από τη μια έκθεση και την πτέρυγα με τους δεινόσαυρους! Άντε και στα πεταχτά λίγο τα πουλιά… Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο, πήγαμε να δούμε τα θηλαστικά. Κι εκεί χαζέψαμε. Η εικόνα που έχεις για πολλά ζώα είναι λανθασμένη εντέλει και δεν μπορείς να συλλάβεις το πραγματικό τους μέγεθος όταν τα βλέπεις στην τηλεόραση. Η μπλε φάλαινα έπιανε μια ολόκληρη αίθουσα! Αλλά και πολλά ακόμα ζώα, όπως για παράδειγμα η πολική αρκούδα, μας φάνηκαν τεράστια μπροστά σε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.

Έχω να πω πως είναι καταπληκτικό μουσείο. Χρειάζεσαι τουλάχιστον 2 μέρες για να πεις πως έχεις δει έστω και λίγο τι έχει μέσα και είναι όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι τα μουσεία. Πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα, μαθαίνεις πολλά, έχει δραστηριότητες για τα παιδιά. Και η είσοδος είναι δωρεάν. Φυσικά βγάζουν κάμποσα χρήματα γιατί έχει τουλάχιστον 3 (ή τόσα είδα εγώ) μαγαζιά μέσα, άλλο για τους δεινόσαυρους, άλλο γενικό, άλλο για κάποια άλλα εκθέματα κλπ στα οποία μπορείς να αγοράσεις ένα σωρό πραγματάκια. Έχει σε διάφορα σημεία μέρη να δώσεις δωρεά και έχει και διάφορα εκθέματα τα οποία για να δεις τι κάνουν δίνεις δωρεά μια λίρα. Όχι πολλά ώστε να σου κακοφανεί όμως. Οπότε κάτι έτσι, κάτι αλλιώς, όλο και κατι θα δώσεις.

Τέλος φάγαμε ένα σαντουιτσάκι και ξεκουραστήκαμε μέχρι που έκλεισε το μουσείο, γιατί η συνέχεια ήταν να ξαναπάμε στο Forbidden Planet και μετά για φαγητό σε γιαπωνέζικο μπριζολάδικο που μας είχαν καλέσει οι άνθρωποι που μας φιλοξενούν.

Και αυτό θα είναι το επόμενο ποστ (γιατί έχει πάει και 2 η ώρα 🙂 )

Η πρώτη μέρα στο Λονδίνο

Το πρωί ξυπνήσαμε χορτάτοι από ύπνο, αλλά με ελαφρώς πονεμένα πόδια 🙂

Οι ρυθμοί ήταν πεσμένοι και μέχρι να πάρουμε μπρος, να φάμε πρωινό, να ετοιμαστούμε, να βρούμε χάρτες, που ακριβώς θα πάμε κλπ, η ώρα πέρασε. Είχαμε και δυο μικρές κρίσεις καθώς η μια καινούρια μπότα της Ιωάννας έμεινε χωρίς τη μια διακοσμιτική αλυσίδα της (και η τύχη της αγνοείται) και εγώ ξέχασα το πορτοφόλι μου πίσω στην Καλαμάτα και μέχρι να το καταλάβω είχα βγάλει όλα τα πράγματα από όλες τις βαλίτσες και φυσικά είχα σκάσει από το κακό μου και είχα αγχωθεί πολύ.

Κάποια στιγμή λοιπόν ξεκινήσαμε. Αποφασίσαμε σήμερα να ξεκινήσουμε με το Forbidden Planet, το μαγαζί με τα παιχνίδια επιστημονικής φαντασίας και φάνταζι, να χαζέψουν τα πιτσιρίκια και να αγοράσουν ό,τι θέλουν να φύγει αυτό από το μυαλό τους. Γιατί βέβαια μόνο για αυτό είχαν μυαλό, πότε θα πάρουν τα sonic screwdrivers του Doctor και τι θα βρουν από Star Wars κλπ κλπ.

(μέχρι και οι διαφημίσεις στο μετρό έχουν αναφορές στο Star Wars)

Περπατήσαμε μέχρι το μετρό, κάναμε μια αλλαγή και περπατήσαμε και λιγάκι. Όμως μόλις είδαμε τη βιτρίνα καταλάβαμε αμέσως πως είχαμε φτάσει ακριβώς εκεί που θέλαμε 🙂 Τα παιδιά είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα και φυσικά τρελλάθηκαν από τη χαρά τους και μέσα στο μαγαζί. Περιτό ίσως να πω πως μείναμε αρκετές ώρες μέσα εκεί, χαζεύοντας τα πάντα γύρω. Μάθαμε όμως πως μπορούμε να παραγγείλουμε ό,τι θέλουμε μέσω ίντερνετ και όχι μόνο τα στέλνουν στην Ελλάδα, αλλά είναι και πιο φτηνά έτσι! Οπότε κάναμε κάποιες μικρές αγορές, αλλά τα μεγάλα τα αφήσαμε να τα παραγγείλουμε έτσι, ώστε να μη παραφορτώσουμε και τις βαλίτσες μας.

Βγήκαμε αρκετά κουρασμένοι από εκεί (και ζαλισμένοι ίσως) και σίγουρα πεινασμένοι γιατι είχε πάει περασμένες 2.30! Περπατώντας λοιπόν βρήκαμε μια αγγλική παμπ το The White Lion, και μπήκαμε μέσα. Πολύ νόστιμο φαγητό και πολύ καλή εξυπηρέτηση. Δοκιμάσαμε φυσικά Fish and Chips και άρεσε πάρα πολύ σε όλους μας! Πήραμε επίσης ένα πιάτο που το έλεγε Sticky Chicken και ήταν κοτόπουλο με μπέικον, τυρί και σάλτσα μήλου (πολύ καλό) και κλασικό κλαμπ σάντουιτς, το οποίο όμως είχε και ολόκληρο φιλέτο κοτόπουλο. Σούπερ!

Μετά αποφασίσαμε να πάμε να δούμε το Big Ben φωτισμένο το βράδυ. Λίγο μετρό ακόμα και φτάσαμε! Η Βουλή, το Μπιγκ Μπεν και το London Eye μαζεμένα και φωτισμένα και πανέμορφα!

Στο γυρισμό μπήκαμε για πρώτη φορά σε διπλό κόκκινο λεωφορείο! Τα παιδιά το περίμεναν φυσικά από την πρώτη στιγμή αυτό.

Γυρίσαμε κουρασμένοι και βλέπουμε τώρα το Christmas Special επισόδειο του Doctor Who.  Ηρεμία και ξεκούραση μέχρι αύριο 🙂

Το ταξίδι

Φτάσαμε λοιπόν στο Λονδίνο!
Το ταξίδι πήρε κάπως περισσότερο από όσο είχαμε συνειδητοποιήσει πως θα πάρει. Ήμασταν 13 ώρες στο δρόμο (ή στον… αέρα) !
Ξεκινήσαμε από την Καλαμάτα στις 11.30 το πρωί. Μια που ήμασταν άνευ αυτοκινήτου ήρθε ταξί και μας πήρε. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο κατά τις 2.30. Εκεί, αφού δώσαμε βαλίτσες, κάναμε τις βόλτες μας και φάγαμε και ξανακάναμε τις βόλτες μας, μέχρι να φτάσει 4.40 η ώρα που έπρεπε να μπούμε στην πύλη.

Όσον αφορά το φαγητό, ΜΗΝ φάτε θα έλεγα στο Food Village (ή κάπως έτσι τέλος πάντων). Το φαγητό ήταν απαίσιο και πανάκριβο. Η πίτσα που πήραμε ήταν λαδερή και ψωμένια, οι πατάτες φυσικά προτηγανισμένες, παρατηγανισμένες και αίσχος και η σαλάτα τους πολυκαιρισμένη. Τη σαλάτα ειδικά δε την αγγίξαμε. Απλώς δεν τρωγώταν…

Λοιπόν μπήκαμε στο αεροπλάνο, φύγαμε στην ώρα μας, το ταξίδι ήταν καλό, αλλά είχαμε καθυστέρηση στην προσγείωση. Και φυσικά ήμασταν σχεδόν οι τελευταίοι που πήραμε τις βαλίτσες μας… Ο Joe που μας φιλοξενεί μας περίμενε στο αεροδρόμιο και πήραμε το τρένο για να φτάσουμε σπίτι του. Μια αλλαγή τρένου και 20 λεπτά περπάτημα μετά, φτάσαμε στο σπίτι. Η ώρα είχε πάει ήδη 10.30, δηλαδή 12.30 ώρα Ελλάδας!

Όμως πρέπει να πω πως είμαι πολύ περήφανη για τα παιδιά μας. 13 ώρες ταξίδι και δεν είχαμε καμία γκρίνια, κανέναν τσακωμό (μια υποψία μόνο λίγο πριν προσγειωθούμε) και καμία δυσκολία. Πέρασαν τις ώρες ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας τα βιβλία τους. Ακόμα και όταν φτάσαμε στο τέρμα του τρένου και είχαμε περπάτημα, 12 το βράδυ, κουρασμένα όσο δεν πάει άλλο, δεν γκρίνιαξαν για το περπάτημα. Ο Γιωργάκος λιγάκι είπε πως δεν αντέχει, αλλά μόλις βγήκαμε έξω και είδε τα διπλά κόκκινα λεοφωρεία και όλα τα τούβλινα, ολόιδια σπίτια, ξέχασε τα πάντα! Και όταν μπήκαμε στο σπίτι κόντεψε να πάθει παράκρουση, γιατί το σπίτι είναι γεμάτο με dvd του dr who, με daleks, με δράκους, με παιχνίδια…

Ήταν ένα κουραστικό ταξίδι, αλλά αρκετά εύκολο. Όταν ξεκινήσαμε έλεγα πως την πρώτη μέρα εδώ θα πηγαίναμε σε κάνα μουσείο μια που θα είμασταν φρέσκιοι και ξεκούραστοι, με όχι πονεμένα πόδια, αλλά αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση 🙂