Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Στολές παιδιών, μέρος 1α

Ο Γιώργος παίζει διάφορα παιχνίδια στον υπολογιστή του. Ένα από τα αγαπημένα του είναι η σειρά Witcher. Πρώτα διάβασε τα βιβλία και μετά έπαιξε και τα 3 παιχνίδια που έχουν βγει. Ο Geralt είναι πρωταγωνιστής στα παιχνίδια αυτά και ο Γιώργος αποφάσισε να προσπαθήσει να φτιάξει στολή και να ντυθεί Geralt. Βρήκε κάτι οδηγίες στο ίντερνετ και θεώρησε πως θα τα καταφέρει.

Photo by instructubles

Eυτυχώς έχει γιαγιά που ήταν μοδίστρα και ξέρει να ράβει τέλεια. Της τύπωσε τις οδηγίες, κάθησαν μαζί ώρες, σχεδίασαν τα πάντα και ξεκίνησε η δουλειά!

Πήρε ένα μήνα πάνω κάτω να γίνει η στολή. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ενθουσίασε τον Γιώργο!

Στις φωτογραφίες αυτές φαίνεται και το ξύλινο σπαθί. Τα σπαθιά τα αναλάβαμε εμείς και θα είναι το επόμενο ποστ!

Σε αυτό το ποστ θα χρωστάω μερικές τελικές φωτογραφίες, με τα δυο σπαθιά (και σε πιο κατάλληλο χώρο από το σαλόνι της πεθεράς μου 🙂 ). Πάντως έγινε όντως εξαιρετική δουλειά και έχουμε δώσει άπειρα συγχαρητήρια στη γιαγιά Ελένη. Ο Γιώργος έχει αγοράσει και το μεταγιόν που φοράει ο Geralt, αλλά χρειάζονται μερικές μικρές λεπτομέρειες ακόμα, όπως το λευκό μαλλί (πήρε μια περούκα τώρα που είναι απόκριες, αλλά δεν είμαι σίγουρη πως κάνει), η ουλή και το μάτι γάτας (βρήκε κάτι φακούς επαφής). Όλα αυτά θέλει να τα έχει μέχρι το τέλος της χρονιάς, όπου θα γίνει το επόμενο ΦΑΝΤΑSTICON στην Αθήνα, να πάει έτσι ντυμένος.

Καινούριες κατασκευές

Πολλά πράγματα έχουμε στο μυαλό μας τον τελευταίο καιρό, αλλά το εργαστήριο όχι μόνο δε το έχουμε αφήσει, αλλά το χρησιμοποιούμε και λίγο σαν ψυχοθεραπεία! Μόλις πατάμε το πόδι μας μέσα και ξεκινάμε να φτιάχνουμε πράγματα, όλα τα υπόλοιπα που μας απασχολούν φεύγουν από το μυαλό μας. Τίποτα δεν υπάρχει πέρα από το προτζεκτάκι που δουλεύουμε κάθε φορά.

Το πρώτο πράγμα που έχουμε τελειώσει μέσα στην καινούρια χρονιά (ίσως και από τα τέλη της προηγούμενης) είναι μια δεύτερη καρέκλα για το τραπέζι της κουζίνας μας. Μετά από αρκετή δοκιμή στην πρώτη καρέκλα, αποφασίσαμε πως είναι μεν πολύ ωραία, αλλά υπάρχουν πραγματάκια να διορθωθούν. Κυρίως στο μέγεθός της δηλαδή. Τη δεύτερη καρέκλα την κάναμε ίδιο σχέδιο, αλλά πιο κοντή (που και πάλι είναι ψηλότερη απ’ όλες τις άλλες καρέκλες μας) και πιο λεπτή (και πάλι είναι πιο βαριά από όλες τις άλλες). Έτσι έχουμε μια καρέκλα τώρα που είναι κάπως πιο διαχειρίσιμη. Την έχουμε πάρει και αυτή στην κουζίνα μας για δοκιμή. Εάν μετά από αρκετή χρήση μείνουμε ευχαριστημένοι, θα φτιάξουμε μαζικά τις επόμενες.

Στη συνέχεια αποφασίσαμε να παίξουμε λιγάκι. Να φτιάξουμε μικρά πράγματα που είχαν όμως αρκετή δουλειά και μέσα από αυτά να μάθουμε και να εξασκηθούμε σε πιο λεπτοδουλειές και τον τόρνο μας.

Το πρώτο ήταν ένας δίχρωμος πλάστης. Κολλήσαμε δυο διαφορετικά ξύλα, τα κόψαμε έτσι ώστε το σχέδιο να πηγαίνει διαγώνια κάπως και μετά στον τόρνο για το κεντρικό κομμάτι του πλάστη. Ήταν μια πολύ ωραία εξάσκηση για το πώς κάνουμε όλο το μήκος να έχει ίδια διάμετρο. Στη συνέχεια φτιάξαμε πάλι στον τόρνο τα δυο χερούλια και στο τέλος κολλήσαμε τα πάντα μαζί και έτοιμος ο πλάστης.

Τώρα μένει να τον δοκιμάσουμε κιόλας!

Το δεύτερο προτζεκτάκι ήταν ένα στολίδι. Το είχε δει ο Κωνσταντίνος κάποια στιγμή και του είχε καρφωθεί να το φτιάξει, μάλλον γιατί ήταν αρκετά δύσκολο να γίνει, απαιτούσε τεράστια ακρίβεια στα κοψίματα και ήταν μεγάλη πρόκληση. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή τον κορόιδευα που ήθελε να το κάνει… Όμως σιγά σιγά μπήκα στην όλη προσπάθεια και στο τέλος όχι μόνο κατέληξα να είμαι σούπερ περήφανη που το καταφέραμε, αλλά ψάχνω να δω τι άλλο παρόμοιο θα κάνουμε! Η τεχνική λέγεται inside out turning και υπάρχουν και πολύ πιο εύκολα πρότζεκτ από αυτό εάν θέλει κανείς να το δοκιμάσει. Εμείς πήγαμε κατευθείαν στον boss νομίζω!

Αυτή είναι η αρχή. Δυστυχώς η μόνη φωτογραφία από το δεύτερο γύρο τορναρίσματος είναι αυτή:

Το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι αυτό:

Θα βάλουμε και ένα όμορφο γατζάκι στην κορυφή και έτοιμο. Έγινε πάρα πολύ ωραίο και στην πορεία μάθαμε πολλά πράγματα. Το επόμενο θέλω να το κάνουμε από ένα κομμάτι κερασιά που έχουμε, πιστεύω θα γίνει πολύ όμορφο.

Ο τόρνος μου αρέσει πάρα πολύ. Έχω πολλά να μάθω ακόμα και το έχω ρίξει στην παρακολούθηση βίντεο στο youtube. Μπορείς να φτιάξεις όμως υπέροχα πράγματα…

8 χρόνια αντικαπνιστικού νόμου…

Όταν είχε βγει ο αντικαπνιστικός νόμος είχα ενθουσιαστεί πραγματικά. Επιτέλους θα μπορούσαμε να βγούμε έξω ΚΑΙ τον χειμώνα, χωρίς προβλήματα, χωρίς να με πιάσει βήχας, χωρίς να μυρίζουνε τα ρούχα μας μετά. Θα μπορούσαμε να φάμε στην ταβέρνα ή να πιούμε το ποτό μας σε ένα καθαρό περιβάλλον.

Φυσικά καταλαβαίνετε πως η χαρά μου κράτησε λίγο. Πολύ σύντομα έγινε ξεκάθαρο πως δε θα εφαρμοζόταν ο νόμος. Μαγαζιά που ξεκίνησαν να τον εφαρμόζουν μετά από λίγες εβδομάδες το γύρισαν πίσω στο κάπνισμα, λόγω του ανταγωνισμού. Πλέον είναι πολύ λίγα τα μαγαζιά στη χώρα που το κρατάνε και στην Καλαμάτα τώρα πια κανένα. Το “Προσεχώς” που απαγόρευε το κάπνισμα έκλεισε, υπάρχουν μερικά μαγαζιά που έχουν “ειδικούς χώρους” για καπνιστές, που όμως δε χωρίζουν με τίποτα από τους χώρους για μη καπνιστές (άρα είναι σα να λες πως δεν πειράζει να κατουράς στη δεξιά άκρη της πισίνας…), υπάρχουν λίγα στα οποία οι χώροι είναι ξεκάθαρα χωρισμένοι και είναι ανεκτά (όπως το Φερνάντο στην παραλία) και υπάρχουν και άλλα που λένε μεν πως απαγορεύεται το κάπνισμα, αλλά αν το ζητήσει κάνας τακτικός πελάτης ή αν ας πούμε κάνει επίσκεψη ο Καρέλιας εκεί, ξαφνικά το επιτρέπουν.

Το κράτος φυσικά δεν κάνει τίποτα για την κατάσταση αυτή. Όχι μόνο δεν πιέζουν με κανέναν τρόπο να εφαρμοστεί το μέτρο, δεν δείχνουν καν την πρόθεση να το κάνουν. Στην αρχή είχε και νούμερο να καταγγείλεις την παρανομία, πλέον όχι μόνο νούμερο δεν υπάρχει, αλλά δεν έχεις κανέναν τρόπο να αντιδράσεις. Και το λέω γιατί προσπαθήσαμε πρόσφατα:

Πήγαμε για καφέ στο Loft, που είναι η καφετέρια/εστιατόριο στον πάνω όροφο του ξενοδοχείου Φαραί. Δεν είχε πολύ κόσμο όταν κάτσαμε και δεν κάπνιζε κανείς. Στα τραπέζια δεν είχε τασάκια και εμείς κάτσαμε να ευχαριστηθούμε το καφεδάκι μας με την υπέροχη θέα στη θάλασσα. Σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει περισσότερο το μαγαζί, αλλά και πάλι κανένα πρόβλημα, κανείς δεν κάπνιζε. Μέχρι που ήρθαν δυο κυρίες και άναψαν τσιγάρο πίσω μας. Σηκώθηκε ο Κωνσταντίνος και τους είπε πως απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Στην αρχή νόμισαν πως είναι του μαγαζιού και το έσβησαν χωρίς να πουν τίποτα. Μετά τον είδαν να κάθεται στο τραπέζι, συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν παρά ένας πελάτης και μίλησαν στη σερβιτόρα. Η σερβιτόρα με τη σειρά της ήρθε και μας ενημέρωσε πως το κάπνισμα ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ στο χώρο δίπλα μας (τίποτα δε χωρίζει τους δυο χώρους παρά μια νοητή γραμμή). Ο Κωνσταντίνος της είπε πως το κάπνισμα ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ αλλά σύμφωνα με το νόμο απαγορεύεται παντού. Η σερβιτόρα δε μπορούσε βέβαια να κάνει και πολλά, είπε πως θα πει στον υπεύθυνο να έρθει (ο οποίος δεν ήρθε ποτέ), ο Κωνσταντίνος της απάντησε πως δε χρειάζεται να μιλήσει στον υπεύθυνο, ο νόμος είναι νόμος και απλώς θα καλέσει την αστυνομία. Πέρασε κάμποση ώρα, ο υπεύθυνος όπως είπα δεν εμφανίστηκε ποτέ, οι κυρίες συνέχισαν να καπνίζουν και ο Κωνσταντίνος πήρε τηλέφωνο την αστυνομία. Κάπου εδώ μας ήρθε η κεραμίδα. Μέχρι τώρα συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε, αν θα αρχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε στα μαγαζιά που πάμε και καπνίζουν, αν θα αρχίσουμε να καλούμε την αστυνομία, τι θα σημαίνει αυτό για τις εξόδους μας, τι θα σημαίνει για τους φίλους μας και ένα σωρό τέτοια. Τώρα που το κάναμε πρώτη φορά η αστυνομία μας είπε πως δε μπορεί να κάνει τίποτα, το αδίκημα είναι αστικό και όχι ποινικό και άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να έρθει και να καταγράψει το συμβάν. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνεις για να καταγγείλεις ένα κατάστημα που παρανομεί, πού θα πρέπει να απευθυνθείς. Ο αστυνομικός που ήρθε μας είπε πως υπεύθυνος είναι ο Επόπτης Υγείας, αλλά τρέχα γύρευε να τον βρεις. Θέλει πολύ παραπάνω ψάξιμο για να δούμε τι πρέπει να κάνουμε. Τέλος πάντων φύγαμε, περιμέναμε τον αστυνόμο κάτω στο δρόμο, κατέγραψε το συμβάν, ανέβηκε και πάνω να πάρει τα στοιχεία του υπεύθυνου και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε από την αστυνομία καταγεγραμμένο το περιστατικό. Βέβαια από την άλλη οι πελάτες του μαγαζιού είδαν την αστυνομία να μπαίνει μέσα και να παίρνει τα στοιχεία του υπεύθυνου, κάτι που δεν άρεσε και πολύ (ούτε στους πελάτες, ούτε στον υπεύθυνο). Ίσως είναι κάτι και αυτό.

Το πράγμα είχε και άλλες λεπτομέρειες. Οι κυρίες ήταν οι μόνες που καπνίζανε σε έναν ολόκληρο όροφο. Μέσα υπήρχαν έγκυες, μωρά, μικρά παιδιά. Αυτές δεν πτοήθηκαν καθόλου. Φεύγοντας ο Κωνσταντίνος τους είπε πως θα έπρεπε να ντρέπονται (μιλώντας τους αυστηρά μεν αλλά στον πληθυντικό). Όταν πήγε ο αστυνόμος ήθελαν να κάνουν και αυτές λέει καταγγελία γιατί ο Κωνσταντίνος τους είπε “ντροπή σου κυρά μου” και τις έφτυσε!!!! Και ήταν βεβαίως έξω φρενών!

Δεν πάμε καλά….

Από τη μια απογοητευτήκαμε με το περιστατικό αυτό, από την άλλη οι φίλοι που ήταν μαζί καθώς και οι φίλοι στους οποίους το είπαμε, φάνηκαν να παίρνουν θάρρος. Κανείς δε θέλει να γίνεται ο γραφικός, ο κακός, ο γκρινιάρης, ο καταδότης, κανείς δε θέλει να χαλάει το απόγευμά του και τη μια του έξοδο με τσακωμούς και αστυνομίες. Όμως βλέπεις πως δε γίνεται αλλιώς. Και βλέπεις πως οι φίλοι σου δεν αντιδρούν άσχημα όταν το κάνεις, αλλά αντίθετα σε υποστηρίζουν. Και παίρνουν θάρρος να το κάνουν και αυτοί μετά. Ίσως αυτή να είναι η αρχή. Αυτό να χρειάζεται να κάνουμε όλοι, να μιλάμε τέλος πάντων, μπας και καταλάβουν και οι καταστηματάρχες πως δε θα χάσουν τις δουλειές τους αν απαγορεύσουν το κάπνισμα. Ο κόσμος θα συνηθίσει σιγά σιγά.

Για να μη τα λέω όλα μαύρα, από τη μια η κατάσταση είναι χειρότερη γιατί ξέρεις πως έχεις το νόμο με το μέρος σου και δίκιο δε βρίσκεις, από την άλλη όμως υπάρχουν τώρα κάποια μαγαζιά στα οποία μπορείς να πας και να μην έχεις το πρόβλημα του τσιγάρου, έστω και αν είναι λίγα. Πριν το νόμο δεν υπήρχαν ούτε αυτά. Χρειάζεται να τα ψάχνεις φυσικά, αλλά υπάρχουν (στο facebook έχουν δημιουργηθεί πολλές ομάδες που καταγράφουν τα μαγαζιά αυτά). Τώρα το θέμα είναι να γίνουν όλα επιτέλους έτσι. Και να καταλήξουν να είναι γραφικοί αυτοί που θα θέλουν να κάνουν τσιγάρο μέσα στο μαγαζί.

Προετοιμαζόμαστε για πανεπιστήμιο

Ο Γιώργος είναι ένα παιδί που ξέρει τι θέλει να κάνει και τι θέλει να σπουδάσει εδώ και πολύ καιρό και είναι αποφασισμένος να το προσπαθήσει. Επιπλέον έχει πολλές δυνατότητες, μια που είναι ιδιαίτερα καλός στα μαθήματα αυτά που τον ενδιαφέρουν.

Η απόφασή του λοιπόν είναι να σπουδάσει Φυσική με στόχο την ερευνητική καριέρα μετά (το CERN για παράδειγμα είναι ένα ιδανικό μέρος για τον Γιώργο). Το θέλει και το συζητάει χρόνια τώρα. Προφανώς κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον και μπορεί στο τέλος να καταλήξει να κάνει κάτι εντελώς άσχετο, αλλά δεν έχει καμία σημασία αυτό! Εμείς ως γονείς θέλουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τον βοηθήσουμε.

Μια που το συζητάει χρόνια τώρα, αντίστοιχα μεγάλο χρονικό διάστημα σκεφτόμαστε κι εμείς ποιά θα είναι η καλύτερη λύση. Εξαρχής είχαμε αποφασίσει για πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Ποιός είναι όμως ο καλύτερος τρόπος ώστε να σιγουρέψεις μια θέση εκεί; Για πολύ καιρό σκεφτόμασταν να κάνει τα 2 τελευταία χρόνια του Λυκείου στην Αθήνα, σε ιδιωτικό που έχει ΙΒ. Το πρόγραμμα του ΙΒ είναι εξαιρετικό. Απ’ όσο έχω δει, διαβάσει και συζητήσει με άτομα που το έκαναν, είναι πολύ κοντά στο πώς θα έπρεπε να είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα γενικά, χωρίς να δίνει βάση στην απομνημόνευση, αλλά στην ομαδική δουλειά, τα πρότζεκτ και την κριτική σκέψη. Όμως όσο το σκεφτόμασταν, τόσο πιο δύσκολο μας φαινόταν. Πέρα από το κόστος του ιδιωτικού στην Αθήνα που είναι σχεδόν τριπλάσιο από αυτό που πληρώνουμε εδώ, θα έπρεπε ή να μετακομίσουμε στην Αθήνα (εκτός συζήτησης) ή να μετακομίσει η μισή μας οικογένεια ή να πάει ο Γιώργος μόνος του και να μείνει με τους γονείς μου. Καμία από αυτές τις λύσεις δε μας άρεσε, οπότε ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για άλλη εναλλακτική.

Ανάλογα με το Πανεπιστήμιο που σε ενδιαφέρει φυσικά υπάρχει διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Για Φυσική δεν υπάρχουν πανεπιστήμια αγγλόφωνα σε άλλες χώρες πέρα από την Μ. Βρετανία. Έτσι η αναζήτησή μας έχει περιοριστεί για εκεί. Σε αυτά λοιπόν κάνεις αίτηση (μαζί με άλλους πόσους χιλιάδες) και αν πληροίς τα βασικά κριτήρια την κοιτάνε και αν είσαι καλύτερος από τους άλλους σε παίρνουνε. Τα βασικά κριτήρια είναι διαφορετικά και όσο καλύτερο το πανεπιστήμιο, τόσο περισσότερα αυτά που ζητάνε. Κάποια σε δέχονται μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου, άλλα θέλουν οπωσδήποτε να έχεις δώσει και 2-3 A levels. Μπορείς πάντα να κάνεις Foundation όμως, δηλαδή έναν έξτρα χρόνο εκεί που θα σε προετοιμάσει και αν πάρεις και καλούς βαθμούς θα σε πάρουν και στην κανονική χρονιά.

Εφόσον λοιπόν κοιτάμε κάποια καλύτερα πανεπιστήμια και εφόσον δε θέλουμε να κάνει μια έξτρα χρονιά εκεί, αποφασίσαμε να κάνει, ταυτόχρονα με τα μαθήματα του σχολείου του, δυο A levels, σε Μαθηματικά και Φυσική. Υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις τα μαθήματα από το σπίτι και να δώσεις στο τέλος στο Βρετανικό Συμβούλιο. Είχαμε κάνει από πέρυσι ένα μικρό ψάξιμο και έτσι πίστευα πως θα είναι σχετικά εύκολο να βρούμε πώς θα γίνει αυτό, θεωρούσα πως είχαμε σχεδόν καταλήξει δηλαδή και θα έπρεπε μόνο να κάνω μια αίτηση. Μου πήρε πάνω από ενάμιση μήνα όμως για να καταλήξουμε εντέλει. Αυτό γιατί με καλύτερη έρευνα είδα πως υπάρχουν πάρα πολλοί οργανισμοί που σου κάνουν εξ αποστάσεως τα μαθήματα και έπρεπε να βρω ποιός είναι ο πιο αξιόπιστος. Επίσης η Φυσική έχει μια έξτρα δυσκολία, γιατί πλέον χρειάζεται εργαστηριακά μαθήματα που δε γίνονται εκτός Μ. Βρετανίας κι έτσι υπάρχει άλλο μάθημα Διεθνούς Φυσικής που δε το έκαναν όλοι και έπρεπε να βρούμε ποιός το διαθέτει. Έπρεπε να μάθω τι είναι το Edexcel, το Cambridge και το AQA, τις διαφορές τους, τι μπορεί να κάνει ο Γιώργος και τι όχι, πότε δίνεις εξετάσεις στο καθένα και πού και ένα σωρό άλλα τέτοια. Προσπάθησα να βρω βοήθεια για τις διαδικασίες αυτές, αλλά στην πραγματικότητα δε μπορούσε να μας βοηθήσει κανείς και μόνο με δική μας έρευνα καταλήξαμε εντέλει κάπου.

Τα μαθήματα τα κάνει ο Γιώργος μέσω του Wosley Hall. Ήταν το πιο ακριβό ίσως απ’ όλα, αλλά και το μόνο που μας απάντησε ξεκάθαρα σε όλες τις ερωτήσεις μας, άμεσα, και προσπάθησε να μας βοηθήσει σε όλα. Ο Γιώργος διαβάζει μόνος του τα απογεύματα και έχει έναν tutor ο οποίος του δίνει εργασίες, τις βαθμολογεί και γενικά επιβλέπει την πρόοδό του και τον βοηθάει όπου χρειάζεται. Στην πραγματικότητα όμως κάνει τη δουλειά μόνος του και όλο αυτό δουλεύει επειδή είναι παιδί αποφασισμένο που μπορεί να είναι οργανωμένο και να αφοσιώνεται σε αυτό που κάνει. Το είχε πάρει απόφαση πως από τον Σεπτέμβρη θα έχει πολλή δουλειά. Διαβάζει καθημερινά από την ώρα που γυρίζει από το σχολείο και τρώει (κατά τις 4 δηλαδή) μέχρι τις 9 το βράδυ και έχει δουλειά και τα Σαββατοκύριακα. Δεν τον είχαμε ξαναδεί να διαβάζει τόσο πολύ και η αλήθεια είναι πως μας βαραίνει λίγο. Τον λυπόμαστε πολλές φορές. Αλλά εκείνος δεν παραπονιέται (για το σχολείο μπορεί να παραπονεθεί, για τα μαθήματα αυτά όχι). Και από την άλλη, τώρα είναι η ώρα να προσπαθήσει και να διαβάσει και να κουραστεί. Άλλωστε δεν έχει χάσει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, και D&D παίζει και παιχνίδια στον υπολογιστή και εξωσχολικά διαβάζει και βγαίνει και με φίλους (σπάνια μπορεί, αλλά όχι λιγότερο από πριν 🙂 )

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε αν ήταν η σωστή απόφαση αυτή και μήπως ζορίζεται άνευ λόγου. Όμως ακόμα και αν δεν είναι απολύτως απαραίτητα τα μαθήματα αυτά για να περάσει στο πανεπιστήμιο που θέλει, μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο διαβάσματος, βλέπει πώς είναι τα μαθήματα αυτά στα αγγλικά, ξέρει να διαβάζει μόνος του. Άρα όχι, δε θεωρούμε πως είναι άνευ λόγου.

Για όσους μένουν στην Αθήνα και θα ήθελαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στη Μ. Βρετανία, τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα καθώς υπάρχουν τα ιδιωτικά που κάνουν το ΙΒ ή ακόμα και A levels και υπάρχουν φροντιστήρια που κάνουν Foundation. Εάν κάποιος μένει επαρχία και ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και θέλει την εμπειρία μας, στείλτε μου ένα μήνυμα και θα χαρώ να βοηθήσω αν μπορώ.

Σε μαύρο χαρτί

Τα παιδιά φέτος έκανα σε όλους από ένα δωράκι. Ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση! Το budget τους ήταν περιορισμένο μεν, αλλά κατάφεραν να βρουν κάτι όμορφο για όλους.

Το δικό μου δώρο λοιπόν ήταν ένα μπλοκ με μαύρα χαρτιά και 3 μολύβια χρωματιστά για να ζωγραφίσει κανείς εκεί. Ενθουσιάστηκα και έψαξα κατευθείαν να βρω ιδέες και να δω πώς μπορώ να τα χρησιμοποιήσω.

Το αγαπημένο μου θέμα είναι φυσικά οι γάτες, οπότε τα δυο πρώτα που ζωγράφισα ήταν γατούλες:

Η πρώτη μοιάζει τόσο με τον γάτο μας που θα μπορούσα άνετα να τον έχω πάρει ως έμπνευση!Είμαι πολύ ευχαριστημένη και εντυπωσιασμένη ίσως από το αποτέλεσμα. Με λίγη εξάσκηση πιστεύω θα μπορέσω να κάνω πολύ όμορφα πράγματα.

Αυτό που πρέπει να δω τώρα είναι το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να περάσει κανείς βερνίκι τις ζωγραφιές αυτές (είναι πολύ εύκολο να μουτζουρωθούν), γιατί όταν τις πέρασα αυτές με το βερνίκι/σπρέι που έχω για τέτοιες δουλειές, έχασαν κάμποσο από τη λάμψη τους.

Αντίο 2016

Όπου και αν διαβάσεις, θα δεις αναφορές για το πόσο άσχημο ήταν το 2016 και άντε καλά ξεκουμπίδια. Δε νομίζω βέβαια πως περιμένει κανείς πραγματικά πως το 2017 θα είναι καλύτερο, οι περισσότεροι άντε να εύχονται απλώς να μην είναι χειρότερο. Παντού συζητάνε το πόσοι μας άφησαν χρόνους το 2016 (η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα) και αν ήταν τυχαίο ή αν είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν. Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι.

Πριν έρθει το 2016 το περίμενα με χαρά. Ο λόγος είναι πολύ χαζός… Απλώς το 16 είναι αγαπημένος μου αριθμός, ίσως επειδή στις 16 έχω γενέθλια, ίσως επειδή γενικά αγαπώ το 6 για κάποιο περίεργο λόγο. Οπότε περίμενα πως το 2016 θα είναι μια ωραία χρονιά.

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως δεν ήταν και τόσο…

Μια φίλη θεωρεί πως είμαι υπερβολική. Δεν πεθάναμε το 2016, δεν χάσαμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, δεν χάσαμε τη δουλειά μας, δεν πάθαμε κάποια ανίατη ασθένεια. Φτάνει αυτό όμως για να κάνει μια χρονιά καλή; Και τι φτάνει για να τη χαρακτηρίσει ως κακή;

Κατά κύριο λόγο η γκρίνια μου έχει να κάνει με την υγεία. Η μεγαλύτερη ευχή είναι “την υγειά μας να έχουμε” και φέτος δε την είχαμε… Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο πόσοι γνωστοί πέθαναν. Δε με αφορά προσωπικά, αν και η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα (είχε κάτι το 2016 ή είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν; Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι). Η δική μας υγεία με αφορά περισσότερο και μπορώ να πω πως το 2016 δεν ήταν καλό. Μπορεί να επιβιώσαμε, αλλά εγώ, η Ιωάννα, ο πατέρας μου, περάσαμε άσχημα φέτος, ενώ για τον Γιώργο απλώς μάθαμε τώρα κάτι που είχε και θα έχει για πάντα. Ακόμα και ο γάτος και η σκυλίτσα μας είχαν/έχουν περιπέτειες με την υγεία τους. Νομίζω τα δυο σοκ που περάσαμε με την Ιωάννα φέτος θα μου μείνουν ως τραύμα για πολύ καιρό. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, και γυαλιά έβαλα φέτος (ακόμα δε τα χρειάζομαι πάρα πολύ, απλώς με βοηθάνε στον υπολογιστή κυρίως), και στο νοσοκομείο πήγα (για επέμβαση ρουτίνας, αλλά πήγα), και η μέση μου με έπιασε και 3 μήνες μετά έχω ακόμα πρόβλημα.

Το δεύτερο που με κάνει να σκέφτομαι με οργή το 2016 ήταν όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν έχουμε ζήσει άλλη τέτοια χρονιά και φοβάμαι πως δε θα καλυτερέψει τίποτα από εδώ και περά. Είναι λες και θέλουν οπωσδήποτε να διώξουν όλους όσους προσπαθούν να δουλέψουν, να χτίσουν κάτι, να δημιουργήσουν, να αναπτυχθούν. Γίνεται όλο και πιο ασύμφορο το να μένεις εδώ.

Δυο σημαντικά θέματα λοιπόν μαυρίζουν το 2016. Η έλλειψη υγείας και το άγχος. Υπάρχουν όμως πολλά μικρά στα οποία μπορώ να εστιάσω για να μη νιώθω τόση πίκρα.

Ξεκίνησε πολύ ωραία με ταξιδάκι. Είχαμε τις περιπέτειές μας, αλλά περάσαμε τέλεια. Και οι εκδρομές συνεχίστηκαν όλη τη χρονιά, με το Θέρμο και τη Σίφνο να κυριαρχούν στις όμορφες αναμνήσεις. Επίσης τα παιδιά κάναν επίσκεψη στο CERN με το σχολείο τους και είμαι σίγουρη πως αυτή ήταν μια εμπειρία μοναδική.

Κάναμε πολλές κατασκευές στο εργαστήριό μας. Φτιάξαμε το Dog, φτιάξαμε δυο καρέκλες, κάναμε βελτιώσεις στην κουζίνα μας και ένα σωρό άλλα μικροπράγματα.

Περάσαμε αρκετό χρόνο με φίλους και καταφέραμε να δούμε και ανθρώπους που είχαμε πολύ καιρό να δούμε. Δυο πολύ φιλικά μας ζευγάρια θα αποκτήσουν νέο παιδάκι, μεγαλώνοντας τη χαρά μας.

Περάσαμε χρόνο με τις οικογένειές μας. Με την αδερφή μου δεν κατάφερα να συναντηθώ πολλές φορές, μόνο δυο σε όλη τη χρονιά. Όμως δε το σκέφτομαι με λύπη, γιατί τη δεύτερη, τώρα τα Χριστούγεννα, κάτσαμε πολλές ώρες μαζί και αισθάνομαι πως τους χόρτασα!

Ο Κωνσταντίνος πήρε καινούριο ποδήλατο. Μπορεί η αφορμή να ήταν κακή (αφού έσπασε το παλιό του) και μπορεί να ήταν μια σχετικά αγχωτική περίοδος εκείνη καθώς ήταν έτοιμος να φύγει για το ταξίδι του και δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά στο τέλος ήταν για καλό νομίζω, γιατί τώρα έχει ένα πολύ καλό ποδήλατο και το παλιό το αντικατέστησε η αντιπροσωπεία (ήταν στην εγγύηση) και το έχει τώρα ο Γιώργος – ο οποίος και το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Είχα την ευκαιρία να κάνω το Fika challenge. Μπορεί να μην κατάφερα να το ολοκληρώσω λόγω μέσης, αλλά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ όσο κράτησε. Δοκίμασα ένα σωρό συνταγές, έβγαλα τέλειες φωτογραφίες. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.

Διάβασα 22 βιβλία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πάρα πολύ ωραία.

Έκοψα τα μαλλιά μου. Μεγάλη αλλαγή. Είναι εξαιρετικά βολικό το κοντό μαλλί και μέχρι στιγμής πολύ σπάνια μου λείπουν τα μακριά μαλλιά. Και ξεκίνησα ξανά να τα βάφω (τώρα αυτό δεν είναι ακριβώς καλό ή θετικό. Όμως αισθάνομαι καλά με την αλλαγή, οπότε το βάζω στα θετικά).

Βάλαμε το σπίτι μας στο Warm Showers. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουμε ποδηλάτες που κάνουν μεγάλα ταξίδια και να ακούσουμε πολλές ιστορίες.

Το 2016 μας έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις, πολλές φορές. Αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε για την πορεία που θα πάρει η ζωή μας (ή που θέλουμε να πάρει) και πονοκεφαλιάσαμε και σκοτιστήκαμε και τσακωθήκαμε ακόμα (εντάξει λίγο ήταν αυτό, οι περισσότεροι δε θα το θεωρούσαν καν τσακωμό). Πήραμε αποφάσεις ζωής και τα αποτελέσματα των αποφάσεων θα τα δούμε στην πορεία των επόμενων χρόνων. Μπορεί στο τέλος να πούμε πως ήταν μια εξαιρετική χρονιά (αν εξαιρέσεις τις περιπέτειες της υγείας μας, που πιθανώς είναι εντελώς περαστικές). Μπορεί να πούμε πως ήταν μια καταστροφική χρονιά. Σίγουρα πάντως ήταν μια σημαντική χρονιά και προς το παρόν θα προσπαθήσω να εστιάσω στα πολλά μικρά καλά και στην ελπίδα για το μέλλον.

Μακάρι όταν φεύγει το 2017 να μας βρει με πιο αισιόδοξη διάθεση!

 

 

Αυτό δεν είναι διαγωνισμός…

Είναι γνωστό πως ως οικογένεια είμαστε αρκετά ανταγωνιστικοί μεταξύ μας. Κυρίως εγώ και ο Κωνσταντίνος, αλλά, τώρα που έχουν φτάσει σε αυτή την ηλικία, και τα παιδιά μεταξύ τους και αρκετές φορές ο ανταγωνισμός απλώνεται και μεταξύ των 4 μας.

Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μεταξύ μας ένα διαγωνισμό. Ποιός θα κερδίσει πιο πολλές στο Slitherlink, ποιός θα κερδίσει τα επιτραπέζια, ποιός θα κάνει καλύτερο χρόνο στο να λύσει τον κύβο κλπ κλπ.

Πριν μερικές μέρες μου ήρθε ένα ωραιότατο newsletter από το Goodreads και μου έδειχνε τα βιβλία της χρονιάς μου. Ποιά ήταν, πόσα ήταν και πόσες σελίδες συνολικά διάβασα μέσα στη χρονιά. Μου φάνηκε πάρα πολύ ωραίο ως ιδέα και το έδειξα και στον Κωνσταντίνο. Του είχε έρθει και εκείνου βέβαια αντίστοιχο newsletter. Έτσι, ξαφνικά και αναπάντεχα, ήρθε ο ανταγωνισμός! Πόσες παραπάνω σελίδες έχεις διαβάσει εσύ; Πόσα βιβλία; Κοίτα εγώ! Και επεκτάθηκε στον Γιώργο, που έχει και εκείνος λογαριασμό στο Goodreads. Πρόσθεσε όσα βιβλία θυμόταν ότι είχε διαβάσει φέτος και μπήκε και αυτός στον ανταγωνισμό.

Μόνο που δε γίνεται να σταματήσουμε εκεί… Τις τελευταίες μέρες του 2016 έχουμε πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα, να τελειώσουμε όσο περισσότερα βιβλία μπορούμε, όσες περισσότερες σελίδες! Μας “κερδίζει” ο Κωνσταντίνος με αρκετή διαφορά βέβαια. Δε γίνεται να μη “χάσουμε” λοιπόν, αλλά τουλάχιστον να το κάνουμε με αξιοπρέπεια (είπε ο Γιώργος που έρχεται δεύτερος).

Του χρόνου θα μπει και η Ιωάννα στο κόλπο και θα σημειώνει και εκείνη τα βιβλία της.

Ο Κωνσταντίνος επιμένει πως αυτό δε μπορεί να είναι διαγωνισμός, δε διαβάζεις βιβλία για να κερδίσεις. Κι εγώ του είπα “Αυτό δεν είναι διαγωνισμός ακριβώς. Είναι για να μπορείς να το τρίψεις στη μούρη λίγο”.

Δεν ξέρω πού οδηγούμαστε ως οικογένεια!!!

Υ.Γ. πέρα από την πλάκα, είναι πολύ ωραίο site το Goodreads. Μέχρι πρόπερσι σημείωνα εδώ τα βιβλία που είχα διαβάσει, αλλά μετά βαρέθηκα, το ψιλοπαράτησα. Τώρα βρήκα εύκολο τρόπο να σημειώνω τι έχω διαβάσει. Το ότι στο τέλος σου δείχνει και όλες αυτές τις πληροφορίες είναι ένα πολύ ωραίο εξτραδάκι. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε εδώ τα δικά μου βιβλία του 2016

 

Τα παιδιά και τα donuts

Και τα δυο μου παιδιά ασχολούνται με την κουζίνα και τη μαγειρική. Όχι φανατικά, αλλά ξέρουν να κάνουν διάφορα πράγματα και όποτε θελήσουν να φτιάξουν κάτι μόνα τους τα καταφέρνουν. Η Ιωάννα φτιάχνει συχνά αυγουλάκια (με διάφορους τρόπους) για το βραδινό της, μας έχει μαγειρέψει και 1-2 φορές, ενώ ο Γιώργος μου έχει φτιάξει μια χρονιά τούρτα και μας έχει κάνει βάφλες και κρέπες.

Αυτή τη φορά τους κάτσανε τα donuts. Σε διαφορετικές φάσεις στον καθένα.

Ο Γιώργος ήθελε όσο έλειπε η Ιωάννα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο. Εγώ φυσικά δε μπορούσα να φτιάξω αφού ήμουν κάτω με τη μέση, οπότε άνοιξε το σάιτ, διάλεξε συνταγή και τα έφτιαξε! Τον βοήθησα από ελάχιστα ως καθόλου, μόνο στο τηγάνισμα του έδειξα το πρώτο. Έγιναν πολύ ωραία, αν και δεν ήταν το donut που είχαμε στο μυαλό μας, ήταν περισσότερο σαν μαλακό λαλάγγι ή -αν του έβαζες ζάχαρη- σα ζαχαρωτό (λουκουμάς δηλαδή… Έτσι τον λένε εδώ στην Καλαμάτα). Χαρήκαμε που βρήκαμε τη συνταγή για λαλάγγι και βέβαια τσακίσαμε τα ντόνατ με διάφορους τρόπους, τόσο αλμυρά όσο και γλυκά.

2016-10-26-19-04 2016-10-26-19-14 2016-10-26-19-27a

Μετά, αφού είχε γυρίσει πια η Ιωάννα και ήταν καλά, έβλεπε ένα βιβλίο που μου είχε φέρει πριν 2 χρόνια η Σοφία για ψωμιά. Είχε μέσα και μια συνταγή για donuts και αποφάσισε να τα φτιάξει! Έγιναν και αυτά υπέροχα, πιο κοντά λίγο στα ντόνατ από τους λουκουμάδες. Την Ιωάννα τη βοήθησα ακόμα λιγότερο. Και αυτή ήθελε μια μικρή βοήθεια στο τηγάνισμα, αλλά πέρα από αυτό τα έκανε όλα μόνη (δεν ήμουν καν στο σπίτι μέχρι την ώρα του τηγανίσματος).

2016-12-05-20-08

2016-12-05-20-29

Είμαι περήφανη φυσικά και για τα παιδιά μου, αλλά και για μένα που κατάφερα να μη βοηθήσω 🙂 Είναι ωραίο πράγμα να μαγειρεύει που και που και κάνας άλλος!

Χριστουγεννιάτικες κατασκευές

Λόγω μέσης τους τελευταίους μήνες δεν έχω κάνει σχεδόν τίποτα. Τα απολύτως απαραίτητα στο μαγείρεμα (και αν), ούτε εργαστήριο ούτε τίποτα. Άντε στο τσακίρ κέφι, όταν μπορώ κάτι λίγο, βγάζω τα πινελάκια μου και κάνω έναν πίνακα. Σιγά σιγά συνέρχομαι βέβαια, αλλά ακόμα αποφεύγω οτιδήποτε υπάρχει περίπτωση να με κουράσει ή να με ταλαιπωρήσει.

Κάποια στιγμή ήρθε η Ιωάννα όμως και μου είπε πως θα κάνει η τάξη της παζάρι για να μαζέψει χρήματα και να τα δώσει σε 2 οικογένειες που έχουν ανάγκη. Μήπως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι για να το πουλήσουν;

Στην αρχή λέγαμε να φτιάξουμε δεντράκια ξύλινα. Έψαξα και βρήκα διάφορες ιδέες, αλλά στο τέλος αναγκάστηκα να τις ξεχάσω όλες, καθώς δε γινόταν να μείνω στο εργαστήριο ούτε για τις πιο απλές από αυτές. Βρήκα όμως μια τέλεια ιδέα που απαιτούσε ελάχιστο χρόνο στο εργαστήριο και μετά λίγη ζωγραφική. Φετούλες ξύλου ζωγραφισμένες για στολίδια. Το μόνο που έπρεπε να γίνει είναι να κόψουμε ένα κλαδί σε λεπτές φέτες, να τις τρίψουμε λίγο και μετά να τις ζωγραφίσω. Χάρηκα πάρα πολύ και ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα.
2016-12-01-18-57

Μετά βρήκα μια ακόμα ωραία ιδέα (τι καλό πράγμα που είναι το Pinterest) για στολίδια / σκουφάκια από μαλλί. Πολύ εύκολα να γίνουν, ακόμα και όταν είσαι ξάπλα! Τα έδειξα μάλιστα στην Ιωάννα και ενθουσιάστηκε και αυτή και κάθισε και έφτιαξε κάμποσα.

2016-12-01-18-55

Είχαν μεγάλη επιτυχία στο παζάρι.

Αυτά που κρατήσαμε για το σπίτι τα κρέμασα πάνω στα λαμπάκια μας στον τοίχο.

2016-12-10-10-20

Μετά, επειδή την ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τη ζωγραφική, αξιοποίησα και κάτι άλλα ξυλάκια που είχαμε, κομμάτια στην ουσία άχρηστα, και έκανα διαφορετικά στολίδια.

2016-12-19-09-52

Αυτά δεν είναι για κρέμασμα, τους φτιάξαμε κάτι σαν ξύλινα ποδαράκια, να μπορούν να σταθούν όρθια.

Πραγματικά ευχαριστιέμαι πάρα πολύ τα πινελάκια μου 🙂

Χριστούγεννα VS γάτος: 0-3

Τα γατιά τα λατρεύω. Είμαι ξεκάθαρα cat person. Είναι πάρα πολλά τα πράγματα που κερδίζεις όταν έχεις γάτα, αλλά -ανάμεσα σε άλλα, δε το αρνούμαι- υπάρχει και ένα πράγμα που χάνεις. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο…

Πριν δυο χρόνια, στα πρώτα Χριστούγεννα του γάτου, στολίσαμε δειλά δειλά το δέντρο γιατί δεν ήξερα πώς θα ήταν τα πράγματα. Στην αρχή όλα ήταν καλά, σιγά σιγά ξεθάρρεψε όμως και άρχισε να ανεβαίνει στο δέντρο. Τόσα όμορφα στολίδια τον κοίταζαν και τον περίμεναν για παιχνίδι, πώς να τα αφήσει;;;;

xmascat1

Δε του έφταναν τα κάτω στολίδια φυσικά, υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος περιπέτειας και πιο ψηλά…
xmascat2

Ήταν μικρούλης ακόμα και ελαφρύς, οπότε το δέντρο τον σήκωνε με ευκολία. Νομίζω μια φορά μόνο έπεσε το δέντρο, αλλά δεν τον πτόησε αυτό. Μέχρι να τελειώσουν οι γιορτές μαζεύαμε στολίδια από το πάτωμα και από όλους τους ορόφους…

Έτσι τα επόμενα Χριστούγεννα που ήταν και πιο μεγάλος πια, το σκέφτηκα πολύ καλά εάν θα στολίσω δέντρο. Διάβασα ένα σωρό άρθρα περί του θέματος και στο τέλος αποφάσισα να το δοκιμάσω άλλη μια χρονιά. Αυτή τη φορά έβαλα μόνο στολίδια μαλακά ή ξύλινα, που δε γυαλίζαν πάρα πολύ και άφησα και τα κάτω κλαδιά χωρίς καθόλου στολίδια, μπας και γλυτώσει τίποτα.

Φυσικά δεν γλύτωσε… Ο γάτος και αυτή τη χρονιά σκαρφάλωσε στο δέντρο.

xmascat3

Όλα τα στολίδια του αρέσουν, άσχετα αν είναι μπάλες ή φιογκάκια, αν γυαλίζουν ή αν είναι ματ ξύλινα. Δεν κάνει διακρίσεις… Αυτή τη φορά το δέντρο έπεσε πιο πολλές φορές (είπαμε, είχε γίνει 4 κιλά πλέον) και μέχρι το τέλος των γιορτών δεν υπήρχαν στολίδια επάνω. Τουλάχιστον γλυτώσαμε το ξεστόλισμα…

xmascat4

Φέτος λοιπόν είπα δε θα στολίσουμε μεγάλο δέντρο. Στολίσαμε λοιπόν ένα μικρούλι που είχε πάρει η Ιωάννα για το δωμάτιό της, το βάλαμε επάνω στο τραπεζάκι και περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει…

xmascat5

Και έγινε αυτό… Του αρέσει πάρα πολύ να ανεβαίνει πάνω σε αυτό το τραπεζάκι και να βλέπει το δέντρο ή να κοιμάται κουλουριασμένος εκεί δίπλα του. Έχει περάσει καμιά εβδομάδα που το έχουμε και μέχρι στιγμής δε το έχει πειράξει παραπάνω. Κάνα δυο φορές τον έχω πιάσει να ξεκινάει να παίξει με τα στολίδια, τον έχω μαλώσει και έχει φύγει. Δεν τρέφω ελπίδες ή αυταπάτες βέβαια πως αυτό θα διαρκέσει. Θα δούμε φυσικά, αλλά νομίζω πως και αυτά τα Χριστούγεννα κέρδισε ο γάτος…