Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

μαγειρέματα

Τα παιδιά και τα donuts

Και τα δυο μου παιδιά ασχολούνται με την κουζίνα και τη μαγειρική. Όχι φανατικά, αλλά ξέρουν να κάνουν διάφορα πράγματα και όποτε θελήσουν να φτιάξουν κάτι μόνα τους τα καταφέρνουν. Η Ιωάννα φτιάχνει συχνά αυγουλάκια (με διάφορους τρόπους) για το βραδινό της, μας έχει μαγειρέψει και 1-2 φορές, ενώ ο Γιώργος μου έχει φτιάξει μια χρονιά τούρτα και μας έχει κάνει βάφλες και κρέπες.

Αυτή τη φορά τους κάτσανε τα donuts. Σε διαφορετικές φάσεις στον καθένα.

Ο Γιώργος ήθελε όσο έλειπε η Ιωάννα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο. Εγώ φυσικά δε μπορούσα να φτιάξω αφού ήμουν κάτω με τη μέση, οπότε άνοιξε το σάιτ, διάλεξε συνταγή και τα έφτιαξε! Τον βοήθησα από ελάχιστα ως καθόλου, μόνο στο τηγάνισμα του έδειξα το πρώτο. Έγιναν πολύ ωραία, αν και δεν ήταν το donut που είχαμε στο μυαλό μας, ήταν περισσότερο σαν μαλακό λαλάγγι ή -αν του έβαζες ζάχαρη- σα ζαχαρωτό (λουκουμάς δηλαδή… Έτσι τον λένε εδώ στην Καλαμάτα). Χαρήκαμε που βρήκαμε τη συνταγή για λαλάγγι και βέβαια τσακίσαμε τα ντόνατ με διάφορους τρόπους, τόσο αλμυρά όσο και γλυκά.

2016-10-26-19-04 2016-10-26-19-14 2016-10-26-19-27a

Μετά, αφού είχε γυρίσει πια η Ιωάννα και ήταν καλά, έβλεπε ένα βιβλίο που μου είχε φέρει πριν 2 χρόνια η Σοφία για ψωμιά. Είχε μέσα και μια συνταγή για donuts και αποφάσισε να τα φτιάξει! Έγιναν και αυτά υπέροχα, πιο κοντά λίγο στα ντόνατ από τους λουκουμάδες. Την Ιωάννα τη βοήθησα ακόμα λιγότερο. Και αυτή ήθελε μια μικρή βοήθεια στο τηγάνισμα, αλλά πέρα από αυτό τα έκανε όλα μόνη (δεν ήμουν καν στο σπίτι μέχρι την ώρα του τηγανίσματος).

2016-12-05-20-08

2016-12-05-20-29

Είμαι περήφανη φυσικά και για τα παιδιά μου, αλλά και για μένα που κατάφερα να μη βοηθήσω 🙂 Είναι ωραίο πράγμα να μαγειρεύει που και που και κάνας άλλος!

Οι νέοι μας φίλοι. Quoi?

Έχω ήδη κάνει ένα ποστ για την εμπειρία μου με το warm showers. Αυτές τις μέρες που θα έλειπε ο Κωνσταντίνος είχαμε πει να το βάλουμε unavailable το σπίτι, για να μην έχω να κάνω ακόμα παραπάνω πράγματα. Όμως πριν το κάνει, έλαβε ένα μήνυμα από μια οικογένεια Γάλλων που ρωτούσε αν θα μπορούσαμε να τους φιλοξενήσουμε. Παρότι είχα πει λοιπόν όχι για όλους, αυτή ήταν μια διαφορετική περίπτωση. Μου κίνησε την περιέργεια και ήθελα να μάθω πώς κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι ως οικογένεια. Έχουν δυο μικρά αγόρια 8 και 10 χρονών, τι γίνεται με το σχολείο; πώς αντέχουν τα παιδιά; άραγε έχουν διπλά ποδήλατα, τα κουβαλάνε σε καρότσι, έχει ο καθένας το δικό του; Δε μιλάμε και για μικρό ταξίδι, οι άνθρωποι έχουν προγραμματίσει να είναι στο δρόμο 6 μήνες… Είχα ένα άγχος γιατί θα ήμουν  μόνη μου (και συνήθως ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που μιλάει, που κανονίζει, που βοηθάει), αλλά είπα οκ, θα χαρώ πολύ να έρθουν.

Και πράγματι, όχι απλώς χάρηκα, αλλά πέρασα 3 εξαιρετικές μέρες! Στην αρχή τους είχαμε γράψει πως μπορούμε να τους φιλοξενήσουμε για 1-2 βράδια, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την κουζίνα και το ψυγείο μας και άλλους τέτοιους γενικούς κανόνες που γράφουμε (για να μπορούμε να διατηρήσουμε κάποιες ισορροπίες και να ξέρει ο καθένας τι να περιμένει). Όλα αυτά έφυγαν από το παράθυρο βέβαια όταν ήρθαν οι άνθρωποι, γιατί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που είχαμε μέχρι τώρα, δεν ενδιαφερόντουσαν μόνο για μια στέγη και άντε να πεις και δυο ιστορίες, αλλά ήθελαν να ζήσουν μαζί μας, να μας γνωρίσουν. Να μαγειρέψουμε μαζί, να βγούμε βόλτες, να παίξουν τα παιδιά. Ένιωσα πραγματικά πως έκανα καινούριους φίλους και πέρασα θαυμάσια. Κατ’ αρχάς όταν ήρθαν μας έφεραν ένα μπουκάλι λευκό κρασί και ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ! Και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΓΑΛΑ!  Πώς να μη τους συμπαθήσω από την πρώτη στιγμή;;;

2016-06-12 16.20

Η Ιωάννα κατά κύριο λόγο ανέλαβε τα παιδιά, τα οποία μπορούσαν να πουν 2-3 λέξεις στα ελληνικά και άλλες τόσες στα αγγλικά. Έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαθήματα αγγλικών, τα πήγε στα ζώα της γειτονιάς… Και με τον Γιώργο φυσικά έπαιξαν πολύ. Τίμησαν και τα επιτραπέζιά μας (από τα οποία ήξεραν ήδη πολλά) και κάτι σπαθιά που είχε ο Γιώργος σε μια κούτα.

p60612-120923

(Photo by Ghyslaine and Manu)

2016-06-11 21.40

Περάσαμε μια μέρα στα φουσκωτά στην παραλία όπου τα παιδιά πραγματικά τα έδωσαν όλα και βγήκαν νοκ άουτ 🙂

p60611-150333

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Τους έμαθα να μαγειρεύουν γεμιστά και σούπα με χυλοπίτες και αυτοί με τη σειρά τους μας έφτιαξαν το ένα βράδυ κρέπες και το άλλο Gougeres. Ενθουσιάστηκαν με τα γεμιστά, τα παιδιά μετά σχεδόν γλείφαν το τηλέφωνο που είχε τις φωτογραφίες… Κάναμε και βόλτα στην Καλαμάτα με το ποδήλατο, είδαν το πάρκο, φάγαμε παγωτάκι… Γενικά περάσαμε θαύμα και αυτοί έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα ξεκούρασης.

2016-06-11 21.54

Εδώ ο Μανουέλ ανέλαβε το ανακάτεμα της ζύμης… θέλει δύναμη!

Εδώ το αποτέλεσμα και εμείς να το τρώμε…

2016-06-11 23.10

και φυσικά τα γεμιστά μας!

Το ένα πρωινό το περάσαμε πάνω από τον χάρτη για να τους βοηθήσω να βρουν τη διαδρομή τους από εδώ και πέρα. Τους θαυμάζω πραγματικά για αυτό που κάνουν και ιδιαίτερα τα πιτσιρίκια… Να είσαι 8 χρονών, πάνω σε ένα μικρό ποδηλατάκι και να ανεβαίνεις τον Πάρνωνα!!! Εγώ ούτε με το αυτοκίνητο δε το κάνω…

p60612-120937

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Αν έχετε απορίες κι εσείς για τα παιδιά να σας πω πως είναι ο καθένας με το δικό του ποδήλατο και τις δικές του βαλίτσες. Οι μεγάλοι κουβαλάνε και μια σκηνή (με ό,τι χρειάζεται για να κοιμηθούν) και ό,τι χρειάζεται για να μαγειρεύουν. Έχουν στη διάθεσή τους 6 μήνες για το ταξίδι Γαλλία – Ιταλία – Ελλάδα και αντίστροφα. Τα παιδιά χάνουν μόνο 4 μήνες σχολείου, αλλά επειδή είναι μικρά και επειδή στη Γαλλία είναι το σύστημα τέτοιο, μπορούν να λείψουν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς να χάσουν τάξη. Απλώς κάνουν και μερικά μαθήματα στη διαδρομή. Κάναμε πλάκα λέγοντας πως είναι bikeschooled!

2016-06-13 08.44

Κάπως έτσι λοιπόν έκανα καινούριους φίλους! Τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να εξασκήσουν τα αγγλικά τους για μια φορά ακόμα, ενώ ίσως να έμαθαν και 2-3 γαλλικές λέξεις. Εγώ σίγουρα έμαθα μια: quoi?

Τα παιδιά θα πάνε από εδώ στην Μονεμβασιά και μετά Λεωνίδιο, Ναύπλιο, Κόρινθο, Αθήνα, Μετέωρα, Μέτσοβο, Γιάννενα, Ηγουμενίτσα. Εάν είσαστε κάπου στη διαδρομή τους και θέλετε να τους φιλοξενήσετε, επικοινωνήστε μαζί μου. Να είστε σίγουροι πως θα βγείτε κερδισμένοι γιατί θα έχετε γνωρίσει μια εξαιρετική οικογένεια! Αν θέλετε να τους δείτε περισσότερο, το μπλογκ τους λέγεται Οκτώ ρόδες

45…

Κάπως έτσι έφτασαν και φέτος τα γενέθλιά μου.  Κάθε χρόνο συνηθίζω να λέω την καινούρια μου ηλικία από την αρχή της χρονιάς (λέω πχ 45 από τον Γενάρη) κι έτσι όταν έρχονται τα γενέθλιά μου το έχω συνηθίσει το νούμερο, δε μου κάνει εντύπωση. Δε το κάνω για αυτό τον λόγο δηλαδή, απλώς μπαίνει η καινούρια χρονιά και αισθάνομαι πως δεν έχω λόγο να λέω το νούμερο που έλεγα και πέρυσι! Όπως και να έχει, όπως είπα ό,τι σοκ είναι να περάσω, το περνάω στην αρχή της χρονιάς.

Μέχρι τώρα δε με είχε πειράξει η ηλικία μου. Πάτησα τα 40 και δε βρήκα καμία διαφορά. Τα 45 από την άλλη κάτι μου έκαναν. Ίσως γιατί στο μυαλό μου είναι σα να βρίσκεσαι στα 45 στην κορυφή του βουνού, στο peak, και από εδώ και πέρα έχει μόνο κατηφόρα. Μετά τα 45 είσαι πιο κοντά στα 50 και το 50 μου ακούγεται εξωφρενικό. Τώρα βεβαίως μια χαρά κρατιέμαι, η ηλικία μου δε μου φαίνεται, παιδάκι αισθάνομαι, τι σημασία έχει ένα νούμερο; Ε, ναι, τα ξέρω όλα αυτά. Να τα πείτε και στο μυαλό μου μπας και το χωνέψει! Θέλω να πω η λογική τα ξέρει, το συναίσθημα όμως τα αγνοεί. Κάποιες φορές λοιπόν με παίρνει λίγο από κάτω, περνάω κρίση μέσης ηλικίας προφανώς. Το καλό είναι πως τις περισσότερες μέρες και ώρες κυριαρχεί η λογική και η αισιοδοξία και δεν έχω πρόβλημα.

Όπως λέει και η γνωστή φράση “τα γενέθλια κάνουν καλό στην υγεία. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερο ζεις”. Έτσι χαίρομαι που ήρθαν και ελπίζω να έρθουν πολλά ακόμα!

Φέτος γιόρτασα τα γενέθλιά μου σε δόσεις. Από το Σάββατο ξεκίνησα κερνώντας μηλόπιτα όταν φάγαμε με την πεθερά μου (εδώ σας δίνω κομμάτι 🙂 ),

2016-05-15 08.14

συνέχισα την Κυριακή όπου φάγαμε με φίλο στην παραλία. Τη Δευτέρα που ήταν και τα κανονικά μου γενέθλια έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, έτσι για το καλό, γιατί περίμενα πως κάποιος φίλος θα έρθει το βράδυ

chococake

Μα δεν είναι τέλεια αυτή η φωτογραφία; Τη βλέπω και τη λαχταράω και ας ξέρω πως είναι μόνο ένα απλό κέικ σοκολάτας με γκανάς από πάνω και φράουλες.

Εντέλει ήρθαν μόνο κάτι Ελβετοί ποδηλάτες (θα κάνω ένα ποστ και για αυτό), αλλά το κέικ φυσικά φαγώθηκε!

Την Τρίτη συνεχίστηκε η περιπέτεια στην κουζίνα, καθώς ήρθαν μερικοί φίλοι. Ξεκίνησα να λέω πως θα κάνω τούρτα, μια τυρόπιτα και μια σαλάτα και στο τέλος κατέληξα να φτιάξω και μελιτζανούλες και κοτομπουκιές και δεύτερο γλυκό… Όλοι νομίζουν πως μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω και να περνάω χρόνο στην κουζίνα, πως διασκεδάζω έτσι. Δεν είναι ακριβώς σωστό αυτό όμως. Δεν είναι πως δε μου αρέσει δηλαδή, μου αρέσει να μαγειρεύω και να δοκιμάζω καινούρια πράγματα, αλλά περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να ευχαριστούνται με αυτά που ετοίμασα. Νομίζω πως αν ήμουν μόνη μου δε θα μαγείρευα ποτέ! Τους άλλους όμως θέλω να τους ταΐζω τα καλύτερα 🙂

tiropita2

Εδώ η τυροπιτούλα και από κάτω η τούρτα.  Ήθελα καιρό τώρα να δοκιμάσω το Boston Cream Pie και ήρθε η ώρα και για αυτό.

2016-05-17 09.55

και Γλυκό Δημητρούλας, το σιγουράκι σε περιπτωση που δε μας άρεσε και πολύ η τούρτα (που δοκίμαζα για πρώτη φορά)

2016-05-17 17.23

Πέρασα πολύ όμορφα, περιτριγυρισμένη από εξαιρετικούς ανθρώπους που νιώθω πως με αγαπάνε και είναι τόσο ωραίο αυτό! Και τι έγινε αν ο καιρός περνάει, όταν περνάει τόσο ωραία και με τόση αγάπη;

2016-05-17 22.13

 

15

Και ναι… είναι αλήθεια. Σήμερα ο Γιώργος έγινε 15 χρονών!

15 χρονών, πάει στο Λύκειο πλέον, έχει φτάσει το 1.80, φοράει 45 νούμερο παπούτσι και είναι ικανός να φάει 3 πιτόγυρα ή μια ολόκληρη πίτσα στην καθησιά του. Η φωνή του έχει αλλάξει πλέον ξεκάθαρα (σπάνια πετάει κάνα “κοκκοράκι”). Το μόνο που δεν έχει γίνει ακόμα είναι να βγάλει μούσια, κάτι που το περιμένει πώς και τι, για να απολαμβάνει τα μακριά του μαλλιά χωρίς τον κάθε ένα που τον περνάει για κορίτσι (ακόμα και τώρα, ακόμα και με την υποψία μουστακιού). Αν βέβαια έχει πάρει από τον μπαμπά μου θα αργήσει πολύυυ να τα δει.

Ως γνήσιο έφηβο αγόρι είναι ατσούμπαλος. Μια μέρα τρώγαμε και ξαφνικά τον ακούω να λέει: “φοβάμαι πως θα εξαφανιστώ”. Πώς; “Τι εννοείς Γιώργο;” “Ε, πήγα να πάρω ένα κομμάτι κρέας, μου έπεσε στο τραπέζι, το πήρα, μου ξανάπεσε μέσα στη σούπα αυτή τη φορά… Είμαι δεινόσαυρος!” χαχαχαχαχαχα (βεβαίως τα λέμε συχνά “δεινόσαυρους” όταν φέρονται άγαρμπα).

Έχει τρομερό χιούμορ (όπως είδαμε και παραπάνω). Κάνει λογοπαίγνια όλη την ώρα. Του αρέσει να ζωγραφίζει, να διαβάζει (έχει περάσει τους τελευταίους μήνες διαβάζοντας το Song of Ice and Fire και είναι πλέον στο τελευταίο βιβλίο -άντε κύριε Martin, μέχρι και ο Γιώργος έφτασε εκεί, τέλειωνε επιτέλους με το επόμενο!!!), να βλέπει επιστημονικά βίντεο στο Internet, να παίζει παιχνίδια όπως το Skyrim, το Minecraft και το Terraria. Και βεβαίως να είναι ο DM και να διοργανώνει παιχνίδια D&D. Έχει φτιάξει μια ομάδα και μαζεύονται κάθε δεύτερη Κυριακή και παίζουν, σχεδόν δυο χρόνια τώρα.

Θα μπορούσα ως γνήσια χαζομαμά να συνεχίσω… είναι ευγενικός και καλόψυχος, έχει αυτοπεποίθηση και γνωρίζει τι θέλει, δεν τον ενοχλεί να είναι στη μειονότητα ή στο περιθώριο αρκεί να κάνει αυτό που θέλει.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά φυσικά! Δε γνωρίζει καν τι σημαίνει “κάνω τα πράγματα ήρεμα”, πολλές φορές δεν αναγνωρίζει πότε να σταματήσει την πλάκα ή το πείραγμα, σπάνια προσέχει τι φοράει, αν του κάνει ή αν είναι λερωμένο.

Μεγαλώνει, ωριμάζει αλλά είναι πάντα το αγόρι μας! 2015-11-03 16.25

(εδώ ο μπαμπάς τρομαγμένος με τους 3 τρελούς που έμπλεξε χαχαχαχαχα)

Χρόνια πολλά Γιώργο!

Η τούρτα θα είναι έτοιμη την Κυριακή που θα είναι οι φίλοι του εδώ. Μέχρι τότε κερνάμε oreoκεκάκια και μια τάρτα σοκολάτας – έμπνευση στιγμής

2015-11-03 06.57

2015-11-03 16.12

 

 

Spaghetti Tacos!!

Η Ιωάννα (και μερικές φορές κι εμείς, το ομολογώ!) βλέπει διάφορες σειρές στο Νικελόντεον. Σε κάποιες από αυτές λοιπόν, συγκεκριμένα στο iCarly και μετά στο Sam and Cat, αλλά νομίζω και στο Victorious, τα παιδιά τρώνε Σπαγγέτι Τάκος, εφεύρεση (αν δεν κάνω λάθος) της Σαμ. Τι είναι τα Σπαγγέτι Τάκος; Στην ουσία είναι μακαρόνια με κιμά, μέσα σε τάκος!

Εδώ και καιρό λοιπόν η Ιωάννα ζητούσε να φάμε Σπαγγέτι Τάκος. Μου φαινόταν λίγο χαζό εδώ που τα λέμε (μα μακαρόνια μέσα σε τάκος; πώς τα τρως; δεν τρέχουν από παντού; και τι είδους συνδυασμός είναι αυτός;;). Προχτές το βράδυ όμως έφτασε η ώρα. Η Ιωάννα αποφάσισε να τα φτιάξει μόνη της. Και φυσικά ποιά είμαι εγώ να πω όχι; Άλλωστε τι, μόνο εγώ θα ζητάω από τους άλλους να τρώνε τις διάφορες δοκιμές μου;

Πήγε λοιπόν, πήρε κιμά, βρήκε τη συνταγή για Μακαρόνια με κιμά, την ακολούθησε (με μικρά ατυχηματάκια, αλλά έτσι μαθαίνει κανείς…), έβαλε και τα τάκος στο φούρνο για 3-4 λεπτά και μετά τα συναρμολόγησε ο καθένας στο πιάτο του:

Σπαγγέτι τάκος!

Σας πληροφορώ πως ήταν πολύ ωραία εντέλει! Ναι οκ, είναι λίγο messy να τα τρως, αλλά αυτό είναι και η μισή χαρά χαχαχαχαχα. Ήταν μια έκπληξη για μένα, αλλά τα ευχαριστήθηκα, μέχρι που έφαγα και τρίτο!

Ψάχνοντας λίγο στο διαδίκτυο είδα πως υπάρχουν σε κάμποσες σελίδες συνταγές για σπαγγέτι τάκος, ΟΛΕΣ φυσικά από μαμάδες που ήθελαν να κάνουν το χατήρι του παιδιού τους, και όλες έλεγαν το ίδιο πράγμα: πως ήταν μια ευχάριστη έκπληξη γιατί εντέλει τους άρεσε!

Ζήτω οι δοκιμές λοιπόν!

Το μαγείρεμα τότε και τώρα

Πριν 7 χρόνια περίπου, είχαμε κάνει ένα βίντεο με τα παιδιά να φτιάχνουν τυροπιτάκια. Στην ουσία ο Γιώργος έφτιαχνε και η Ιωάννα ήταν ο καλός βοηθός. Η εμφάνισή της ήταν πολύ μικρή σε διάρκεια.

Φαίνεται καλύτερα εδώ, που έφτιαξαν κουλουράκια πορτοκάλι – κανέλα μαζί

Σήμερα κάναμε ένα ακόμα βίντεο, στο οποίο μαγειρεύω εγώ αυτή τη φορά και είναι βοηθός η Ιωάννα. Φτιάξαμε σολομό με ταλιατέλες. Η διαφορά νομίζω είναι εντυπωσιακή!

Το ωραίο είναι πως υπάρχει ιστορία πίσω και από τα τρια αυτά βίντεο. Τα δύο πρώτα είχαν γίνει για να απασχοληθεί κάπως ο Γιώργος. Είχε χτυπήσει τότε το κεφάλι του και απαγορευόταν να διαβάσει / δει τηλεόραση / πάει σχολείο κλπ κλπ Κάπως έπρεπε να περάσει την ώρα του, οπότε το ρίξαμε στο μαγείρεμα και έγιναν τα ωραία αυτά βίντεο που έχουν γίνει πλέον κλασικά!

Το δεύτερο έγινε γιατί η Ιωάννα κέρδισε στην Αθήνα, στην κοπή της πίτας των Συνταγών, το κεραμικό μαχαίρι. Υποσχέθηκε λοιπόν βίντεο στο οποίο θα το χρησιμοποιεί. Είχε βέβαια ελάχιστο χρόνο ελεύθερο, καθώς είναι περίοδος διαγωνισμάτων, όμως το καταφέραμε!

Θέλω να κάνουμε ένα βίντεο τώρα και με τα δυο παιδιά μαζί, για πλήρη σύγκριση με το βίντεο των τυροπιτακίων!

Διαγωνισμός μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής

Το σχολείο των παιδιών διοργάνωσε ένα διαγωνισμό μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής για το Γυμνάσιο, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Όσοι πήγαμε δώσαμε και χρήματα για τα παιδικά χωριά SOS. Όσα παιδιά ήθελαν έφτιαξαν κάποιο φαγητό ή κάποιο γλυκό, ήρθε ένας Σεφ από το ΙΙΕΚ Ορίζων και τα δοκίμασε και έβγαλε 3 νικητές για τα αλμυρά και 3 για τα γλυκά. Τα παιδιά του πήγαιναν με τη σειρά ένα πιάτο, δοκίμαζε μια μπουκίτσα, τους έκανε ερωτήσεις να βεβαιωθεί πως έφτιαξαν αυτά τη συνταγή και προχωρούσε στον επόμενο.

Δεν ξέρω πόσο βοήθησαν οι άλλοι γονείς τα παιδιά τους, εγώ πάντως αποφάσισα να μη βοηθήσω καθόλου. Τουλάχιστον να μη βάλω χέρι στη συνταγή τους. Βρήκαν τη συνταγή στο σάιτ, μάζεψαν τα υλικά τους και την έφτιαξαν. Βεβαίως όπου είχαν απορία τους την έλυνα, τους έδειξα τεχνικές, αλλά μετά τα έκαναν μόνα τους. Ο Γιώργος διάλεξε (φυσικά) Τάρτα Σοκολάτας και η Ιωάννα Μπισκότα με βρώμη και κομματάκια σοκολάτας. Και τα δυο έχουν τις δυσκολίες τους, δεν είναι για απολύτως αρχάριους. Όσοι έχουν κάνει μπισκότα το ξέρουν νομίζω. Είμαι πολύ περήφανη γιατί βγήκαν και των δυο εξαιρετικά!

Ο Σεφ έδωσε στον Γιώργο την τρίτη θέση και πήρε ως δώρο ένα σκούφο!

Τα δυο παιδιά μπροστά στις δημιουργίες τους

Μπροστά τα μπισκότα, πίσω η τάρτα και όλα τα γλυκά των παιδιών

Τα φαγητά

Μετά την απονομή των βραβείων δοκιμάσαμε βεβαίως όλοι τις δημιουργίες των παιδιών και τους δώσαμε συγχαρητήρια.Ήταν μια πολύ ωραία εκδήλωση!

Κολοκύθας συνέχεια

Είχα πει λοιπόν πως ο Οκτώβριος είναι μήνας κολοκύθας. Λόγω Halloween αδειάσαμε 3 κολοκύθες και είχα και μια έξτρα. Στο προηγούμενο ποστ σας είπα για δυο αλμυρές συνταγές και είπα να συνεχίσω με γλυκές. Δε μου έκατσε ακριβώς έτσι…

Η τρίτη συνταγή που δοκίμασα ήταν πράγματι γλυκιά. Δοκίμασα να φτιάξω κέικ κολοκύθας με καρύδια. Αυτή η συνταγή ήταν και η μόνη που φαγώθηκε από όλους, με ενθουσιασμό και μάλιστα μέσα σε ένα απόγευμα.

Η γεύση μοιάζει εξαιρετικά με καρυδόπιτα, είναι ένα πολύ ζουμερό κέικ και πολύ νόστιμο. Μόνο που πρέπει να προσέξετε λίγο, να μην παραψηθεί γιατί σφίγγει αρκετά.

Η τέταρτη συνταγή είναι μια φοκάτσια με γραβιέρα και καρύδια. Είχα πει θα κάνω και άλλο γλυκό, αλλά δεν κατάφερα να αντισταθώ στη σκέψη ενός τέτοιου ψωμιού! Και σκέφτηκα πως αν τη βάλω σε ψωμάκι την κολοκύθα, μάλλον θα τη φάει και ο Κωνσταντίνος. Σε αυτό έπεσα έξω. Ενώ οι υπόλοιποι την καταβροχθίσαμε, ο Κωνσταντίνος ίσα που πήρε μια μπουκιά.

Γίνεται ένα πολύ αφράτο ψωμί που θυμίζει τσουρέκι. Δεν είναι γλυκό, είναι γλυκάλμυρο μάλλον… Θέλω να το ξαναφτιάξω δοκιμάζοντας να μη βάλω το τυρί και τη γραβιέρα (και με λιγότερη ζάχαρη), να δω το αποτέλεσμα. Πάντως ήταν ιδιαίτερα νόστιμο όταν ήταν ζεστούλι και παρέμεινε νόστιμο και αφράτο και όταν κρύωσε. Μπορείς να το φας μόνο του, να το κάνεις σάντουιτς, να συνοδέψεις μια σούπα ή απλώς και μόνο το κρασάκι σου.

Κάτι άλλο που έμαθα κάνοντας αυτές τις συνταγές ήταν το πώς κάνουμε τον πολτό κολοκύθας. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να συντηρήσεις την κολοκύθα σου. Το πιο εύκολο είναι να την κόψεις στη μέση, να τη βάλεις ως έχει στον φούρνο και να την ψήσεις μέχρι να μαλακώσει. Μετά βγάζεις τη σάρκα με το κουτάλι, ούτε καθάρισμα ούτε τίποτα. Έλα μου όμως που εγώ είχα ήδη καθαρισμένη κολοκύθα… Οπότε την έβαλα σε κατσαρόλα και την άφησα σε σιγανή φωτιά (χωρίς νερό), μέχρι που ήρθε και έβρασε και μαλάκωσε. Την έκανα πουρέ και την άφησα να στραγγίσει και έτσι είχα πολτό κολοκύθας. Ένα μέρος το χρησιμοποίησα για το ψωμί, το υπόλοιπο το έβαλα σε παγοθήκες και το έκανα παγάκια ώστε να το έχει για άλλη φορά.

Τέλος θα σας δείξω τα καλλιτεχνήματά μας! Τις σκαλισμένες μας κολοκύθες! Είναι όλες με χαρακτήρες από το Nightmare before Christmas, αφού αυτό είδαν τα παιδιά.

Ο Ούγκι Μπούγκι υπό το φως της ημέρας

και ο Ούγκι Μπούγκι το βράδυ

Ο Τζακ. Εδώ έχει άλλη τεχνική, λίγο πιο δύσκολη

The Pumpkin King

Οι κολοκύθες μένουν έτσι ωραίες για 1-2 μέρες το πολύ όπως ξαναείπα. Μετά ζαρώνουν (δε μουχλιάζουν και δε χαλάνε, απλώς ζαρώνουν). Με την τεχνική που έκανα τον Τζακ κρατάνε παραπάνω, καθώς ζαρώνει μεν, αλλά δε χάνει το σχήμα ιδιαίτερα. Εάν κάνετε κάποιο σχήμα σαν του Ούγκι Μπούγκι, που έχει κενό ανάμεσα στην κολοκύθα και το σχέδιο, θέλει κάτι να το συγκρατεί γιατί πολύ εύκολα χάνει το σχήμα του. Αν προσέξετε στη δεύτερη φωτο, θα δείτε πως βάλαμε μια οδοντογλυφίδα στην κορυφή να το κρατάει στη θέση του.

Αυτή λοιπόν ήταν η εμπειρία μου με την κολοκύθα. Θα συνεχιστεί προφανώς γιατί έχω μια κατάψυξη γεμάτη κολοκύθα σε όλες τις μορφές, κύβους, τριμμένη και πολτό. Αν δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, θα το αναφέρω!

Οι κολοκύθες…

Τα παιδιά μου θέλουν να καλέσουν παιδιά εδώ στο Halloween να δουν ταινία και βεβαίως θέλουν να φτιάξουμε καλούδια με κολοκύθα, έτσι για να ταιριάζει! Μιλάμε πάντα για τις πανέμορφες πορτοκαλί κολοκύθες, που είναι ελαφρώς γλυκές.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω χρησιμοποιήσει ιδιαίτερα τις κολοκύθες στη μαγειρική μου μέχρι τώρα, μόνο μια γλυκιά κολοκυθόπιτα φτιάχνω, που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι σα μπουγάτσα.. Ήθελα λοιπόν έτσι κι αλλιώς να τη δοκιμάσω, οπότε βρήκα την ευκαιρία. Άλλωστε πρέπει να δοκιμάζουμε καινούρια πράγματα και αν μπορούσα να βρω ένα ακόμα λαχανικό που τρώνε εδώ θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη!

Το πρώτο πράγμα σε μια κολοκύθα είναι το καθάρισμα. Παίρνει χρόνο, αλλά μετά τη βάζεις καθαρισμένη στην κατάψυξη και είναι πανεύκολο να τη χρησιμοποιήσεις όπου θέλεις άμεσα! Εγώ έτριψα τη μισή και την άλλη την έκοψα κυβάκια και την έβαλα σε σακουλίτσες ανά μισό κιλό. Και μόνο που βλέπεις αυτούς τους πορτοκαλί κύβους, τους σχεδόν φωσφοριζέ, θέλεις να τους φας! Ακολούθησα τις οδηγίες για το καθάρισμα της κολοκύθας που έχουμε στο σάιτ και έκανα μέχρι και τον πασατέμπο! Ο πασατέμπος βγήκε λίγο πιο σκληρός από αυτόν που έχουμε συνηθίσει, δεν καθαρίζεται με το δοντάκι τόσο εύκολα, ίσως όμως να έπρεπε να τον αφήσω στο φούρνο λίγο ακόμα, δεν ξέρω.

Το πρώτο που δοκίμασα ήταν μια αλμυρή κολοκυθοτυρόπιτα. Δύσκολο να επιλέξεις συνταγή, ποιά να πρωτοκάνεις! Αλλά το κατάφερα, διάλεξα μια που μου φάνηκε ωραία και.. βουρ την έκανα!  Φρόντισα να έχει και μπόλικο τυρί ώστε να έχει πιο πολλές πιθανότητες να αρέσει εδώ στο σπίτι. Έγινε πολύ νόστιμη κι εγώ την τσάκισα. Τα παιδιά την έφαγαν χωρίς διαμαρτυρίες, καλή τους φάνηκε, ενώ ο Κωνσταντίνος κατάφερε με το ζόρι μια μπουκιά! Η κολοκύθα γλυκίζει και αναπόφευκτα γλυκίζουν και όλα όσα φτιάξεις με αυτή. Ο Κωνσταντίνος δεν είναι καθόλου φίλος των φαγητών που γλυκίζουν (όπως οι μελιτζάνες, τα πατζάρια, κλπ), οπότε το περίμενα πως δε θα του αρέσει. Φτου.

Μετά αποφάσισα να δοκιμάσω μια κολοκυθόσουπα. Διάλεξα τη συνταγή γιατί είχε μέσα τσίλι και σκέφτηκα πως μπορεί το καυτερό να διώξει λίγο τη γλύκα και να το φάει και ο Κωνσταντίνος. Επειδή δεν ήξερα αν θα αρέσει γενικώς, έφτιαξα τη μισή ποσότητα και σέρβιρα ένα μικρό μπολ σούπας και ένα τοστ για συνοδεία. Ο συνδυασμός ήταν πολύ ωραίος και χορταστικός! Στη σούπα βάλαμε και μια γερή κουταλιά γιαούρτι μέσα και ωραία σπιτικά κρουτόν. Το γιαούρτι έδωσε δροσιά και ισορρόπησε λίγο την καυτερότητα, γιατί η αλήθεια ειναι πως έβαλα μια καυτερή πιπερίτσα στη μισή δόση και… έκαιγε κάπως… Για μια φορά ακόμα, εγώ την έφαγα με μεγάλη ευχαρίστηση, τα παιδιά χωρίς διαμαρτυρία (αλλά μικρή ποσότητα), ενώ ο Κωνσταντίνος ίσα που τη δοκίμασε. Δεν έπιασε ούτε το τσίλι…

Αποφάσισα να μη συνεχίσω με αλμυρές συνταγές με κολοκύθα. Εάν κάποια μέρα έχει μείνει μια μερίδα φαγητό από την προηγούμενη, μπορεί να αφήσουμε τον Κωνσταντίνο να το φάει και να φτιάξω κάτι με κολοκύθα για εμάς. Θα συνεχίσω με γλυκές συνταγές (έχω βρει κάτι ωραίες για μπισκότα, κέικ, κλπ) να δούμε τι θα γίνει εκεί. Κολοκύθες πάντως έχουμε άφθονες για δοκιμές!

Δείτε το δεύτερο ποστ εδώ.

Γεύσεις Ταϊλάνδης

Πέρισυ μας είχαν καλέσει (όταν λέω εμάς, εννοώ εδώ τις Συνταγές της Παρέας..) στην πρώτη εκδήλωση της Ταϊλανδέζικης πρεσβείας για την προώθηση της κουζίνας τους, αλλά δυστυχώς τότε δε μπορούσα να πάω και πήγε ο φίλος Γιώργος ως εκπρόσωπός μας. Ήταν εκδήλωση στην οποία πραγματικά ήθελα πολύ να πάω και είχα στεναχωρηθεί που δε μπορούσα, οπότε όταν φέτος μας κάλεσαν στο δεύτερο Γεύσεις Ταϊλάνδης, δε μπορούσα να το αφήσω έτσι! Έπεσε και σε καλή περίοδο, μια που εκείνη την Παρασκευή που γινόταν η εκδήλωση έλεγε να κατέβει στην Καλαμάτα ο Θανάσης, άρα έφυγα το πρωί από εδώ, πήγα στην εκδήλωση και μόλις τελείωσε το μεσημέρι, πέρασε ο Θανάσης και με πήρε και κατεβήκαμε μαζί. Τσακ μπαμ δηλαδή!

Κατ’ αρχάς είναι πολύ μουράτο να λες πως “με κάλεσε ο Πρέσβης να φάμε”!!! Μόνο που δεν είχε σοκολατάκια βρε παιδί μου και κάπως μου το χάλασε αυτό χαχαχαχαχαχα

Κατά δεύτερον το Ταϊλανδέζικο φαγητό κι εγώ είχαμε μια περίεργη σχέση… Είχα επισκεφθεί την Ταϊλάνδη πριν κάμποσα χρόνια, όταν ήμουν έγκυος στην Ιωάννα. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω εγκυμοσύνης ή αν δεν φάγαμε απλώς στα σωστά μέρη ή αν δε θυμάμαι καλά, αλλά η εντύπωση που μου έχει μείνει είναι πως είχα μείνει νηστική! Θυμάμαι να τρώνε στους δρόμους παντού και διαρκώς, θυμάμαι να αγοράζουμε διάφορα κι εμείς και να μη μου αρέσει τίποτα. Έλα όμως που από παντού άκουγα καλά λόγια… Γινόταν να το αφήσω έτσι αυτό, χωρίς άλλη διερεύνιση; δε γινόταν… Και φυσικά έκανα πολύ καλά, γιατί μετά την εκδήλωση αυτή, δηλώνω μεγάλη φαν του Ταϊλανδέζικου, ακόμη και αν με έκανε να… κλαίω!!!

Η εκδήλωση έγινε στο Rouan Thai  (το σάιτ τους βέβαια δεν είναι καθόλου ενημερωμένο). Η αλήθεια είναι πως όταν έφτασα μου φάνηκε κάπως, γιατί είναι χωμένο σε ένα στενό του Πειραιά, σε μια περίεργη περιοχή γεμάτη ινδικά εστιατόρια, ενώ το ίδιο το εστιατόριο είναι πολύ μικρό, με τα κλασικά κοκκινα κινέζικα φανάρια απ’ έξω. Όμως έμαθα πως προσφέρει πραγματικά αυθεντικό Ταϊλανδέζικο φαγητό εξαιρετικής ποιότητας. Αυτό το τελευταίο το διαβεβαιώνω, καθώς ό,τι και αν δοκίμασα ήταν εύγευστο και καλομαγειρεμένο.

Στο χώρο είχαν εκθέσει καρπούζια και κολοκύθες σκαλιστές, γιατί όπως μας είπε  και ο Πρέσβης, στην Ταϊλάνδη το φαγητό συνδυάζεται με την τέχνη. Ήταν απίστευτα εντυπωσιακά! Ήταν και μια κοπελίτσα εκεί που σκάλιζε καροτάκια και κάτι που έμοιαζε με μακρύ ρεπάνι, σε διάφορα σχήματα και το έκανε να φαίνεται απλούστατο!

Μας μίλησε ο Πρέσβης για την επιθυμία του να γίνει και στη χώρα μας γνωστό το φαγητό τους (αφού στο εξωτερικό υπάρχει σε κάθε γωνιά και ένα ταϊλανδέζικο και είναι ένα από τα πιο γνωστά take out φαγητά). Δεν ξέρω γιατί εδώ δεν έχει πιάσει. Ούτε καν το κινέζικο δηλαδή δεν έχει τόσο μεγάλη πέραση. Ίσως είναι μακριά από τις γεύσεις των Ελλήνων, ίσως τα πιτόγυρα και οι πίτσες να μην ξεπερνιούνται, ίσως απλώς να αντιστεκόμαστε σε κάθε τι άγνωστο (νομίζω πως ακόμα και σήμερα το “κινέζικο” ισοδυναμεί με φίδια και σκύλους για πολύ κόσμο…). Δεν ξέρω, αλλά είναι κρίμα, γιατί πραγματικά το φαγητό αυτό είναι απίστευτα εύκολο και γρήγορο για να γίνει, είναι εξαιρετικά νόστιμο και είναι σίγουρο πολύ υγιεινό.

Στη συνέχεια η σεφ μας ετοίμασε μέσα σε λίγα λεπτά δυο πεντανόστιμες σαλάτες, ως απόδειξη του πόσο γρήγορα και εύκολα μπορούν να γίνουν. Πείστηκα! Η πρώτη βέβαια ήταν καυτερούλαααα. Πόνεσαν τα χείλια μου δηλαδή!

 

Μετά βγήκε ο μπουφές και απολαύσαμε υπέροχα πιάτα. Gaeng Khiao Wan Tuna (πράσινο κάρυ με τόνο), Pad Thai Gung Sod (ταϋλανδικά σοταρισμένα νούντλς με γαρίδες), Som Tam (σαλάτα από πράσινη παπάγια), Nam Tok (πικάντικη σαλάτα με χοιρινό), Tod Man Pla (ψαροκεφτέδες), κοτόπουλο ή χοιρινό Satay και Kanom Maw Gaeng (Crème Brulee με κρέμα καρύδας).

Φυσικά, για να τιμήσω τον τίτλο μου ως Χρυσό Πιρούνι, έβαλα στο πιάτο μου λίγο απ’ όλα. Και δοκίμασα και Ταϊλανδέζικη μπύρα, η οποία έτσι σκέτη δε μου είπε και τίποτα, αλλά μαζί με τα καυτερά κατέβαινε με μεγάλη ευχαρίστηση! Ήθελα να δοκιμάσω και ένα ποτό από γάλα καρύδας που είχε, αλλά εντέλει το ρίξαμε στην μπύρα και δεν το κατάφερα. Το Satay και οι ψαροκεφτέδες ήταν αυτά που δε με ενθουσίασαν ιδιαίτερα, ενώ το πιάτο με τον τόνο, οι σαλάτες και τα νουντλς με ενθουσίασαν. Ειδικά τα νουντλς, στα οποία έβαλα επάνω αυτά που μου πρότεινε ο ιδιαίτερα εξυπηρετικός και επεξηγηματικός σερβιτόρος: λίγο λεμόνι, λίγη ζάχαρη, λίγο τσίλι και λίγο τριμμένο φυστίκι! Μιαμ μιαμ!

Τώρα το επόμενο βήμα είναι να φτιάξω κάποια από αυτές τις συνταγές και στο σπίτι. Ευτυχώς εδώ δοκιμάζουν τις νέες γεύσεις. Θα ξεκινήσω μάλλον με τα νουντλς. Τη συνταγή την έχω, άλλωστε φρόντισαν από την Πρεσβεία να μας προμηθεύσουν με όλες τις συνταγές, αυτό που μένει είναι να δω αν πράγματι μπορώ να βρω όλα τα υλικά εύκολα εδώ. Εάν θέλετε μπορείτε να δείτε τη συνταγή για το Phad Thai στο σάιτ, καθώς το είχαν φτιάξει και πέρισυ. Πολλά τα υλικά, αλλά αν τα έχεις όλα έτοιμα το πιάτο είναι εξαιρετικά γρήγορο να γίνει.